Είναι αυτός ο κακός η απόλυτη δολοφονική μηχανή που είδαμε ποτέ στον κινηματογράφο;

Από υπερόπτες πλούσιους βιομηχάνους και αδίστακτους στρατιωτικούς μέχρι δολοφονικές μηχανές από το μέλλον και εξωγήινα πλάσματα με κοφτερά δόντια, το κινηματογραφικό σύμπαν του James Cameron μας έχει χαρίσει ορισμένους από τους πιο εμβληματικούς κακούς στην ιστορία του σινεμά. Μία μνημειώδης ατάκα, ένα αξέχαστο βλέμμα, μία χαρακτηριστική κίνηση στο σώμα, ακόμα και ο σχεδιασμός τους, είναι στοιχεία που δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν να μας προκαλούν δέος και θαυμασμό για την εμπειρία που μας προσέφεραν.

Προσωπικά, αν έπρεπε να επιλέξω έναν, τότε θεωρώ ότι ανάμεσα σε όλους αυτούς τους villain, ο T-1000 από το Terminator 2: Judgment Day είναι η πιο ικανή και ολοκληρωμένη δολοφονική μηχανή που γνώρισε ποτέ ο κινηματογράφος. Ήμουν πολύ μικρός όταν είδα για πρώτη φορά την ταινία και ειλικρινά, δεν έχω βιώσει ξανά την ίδια αίσθηση πραγματικής αδυναμίας απέναντι σε έναν κακό. Ναι, συμφωνώ ότι μπορεί να υπάρχουν πιο εμβληματικοί ή ακόμα και πιο θεαματικοί κακοί, όμως στη δική μου λίστα ο T-1000 παραμένει σταθερά στην κορυφή.

Και αυτό γιατί δεν βασίζεται στην δύναμη του σώματος του αλλά στην τρομακτική του προσαρμοστικότητα. Η ρευστή μεταλλική του σύσταση του επιτρέπει να μεταμορφώνεται, να ανασυντίθεται και να μετατρέπει το ίδιο του το σώμα σε όπλο. Επίσης, παρατηρεί, μιμείται, ενσωματώνεται στο περιβάλλον του με απώτερο στρατηγικό σκοπό να πλησιάσει τον στόχο του χωρίς να του δώσει τον χώρο και τον χρόνο να αντιδράσει. Παράλληλα, είναι κι η ερμηνεία του Robert Patrick, με αυτό το ανέκφραστο πρόσωπο, το διαπεραστικό βλέμμα και το μηχανικά σταθερό τρέξιμο (το οποίο μάλιστα μιμούμασταν όλα τα παιδιά που είχαμε δει την ταινία), προσδίδει στον χαρακτήρα μια παγερή σχεδόν ερπετοειδή φύση. Κι αυτό ακριβώς είναι που τον κάνει τόσο ανατριχιαστικό αλλά και το σημαντικότερο, αποτελεσματικό. 

Εν πάση περιπτώσει, ίσως εύκολα μπορεί κάποιος να απορρίψει τα λεγόμενα και τους ισχυρισμούς μου, υποστηρίζοντας ότι ο λόγος που εξακολουθώ να αισθάνομαι έτσι για εκείνον είναι επειδή υπήρξε ένας από τους πρώτους κακούς που γνώρισα στο σινεμά, οπότε τα συναισθήματά μου και κατ επέκταση η σκέψη μου είναι κάπως χρωματισμένα από νοσταλγία αλλά και από εκείνο το αθώο παιδικό μάτι.

Κλείνοντας, θα εκφράσω μια μικρή πικρία λέγοντας ότι σήμερα οι κακοί δεν γράφονται πια έτσι. Οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες συχνά σπαταλούν υπερβολικό χρόνο για να εξηγήσουν γιατί ενεργούν όπως ενεργούν, τους χαρίζουν εκτενείς μονολόγους και υπεραναλύουν κάθε τους κίνηση, με αποτέλεσμα να χάνουν το μυστήριο και το αίσθημα της απειλή που κάποτε τους καθιστούσε πραγματικά τρομακτικούς.