Πόλεις που χάθηκαν από τους χάρτες κι όμως ακόμη κάτι κινείται εκεί…

Σε κάθε γωνιά του πλανήτη υπάρχουν πόλεις και χωριά που εξαφανίστηκαν από τους χάρτες, αλλά όχι από τη μνήμη των ανθρώπων. Κάποια χάθηκαν μέσα στη λάβα, κάποια κάτω από το νερό κι άλλα σβήστηκαν από φόβο ή προληπτικά. Παρ’ όλα αυτά, όσοι τα έζησαν λένε ότι δεν χάθηκαν ποτέ στ’ αλήθεια.

Ακολουθούν πέντε αληθινές ιστορίες για τόπους που “δεν υπάρχουν” πια, αλλά οι κάτοικοί τους επιμένουν πως ακόμη κάτι κινείται εκεί.

1. San Juan Parangaricutiro, Μεξικό

Το 1943, ο αγρότης Dionisio Pulido είδε τον αγρό του να ανοίγει στα δύο. Λίγες ώρες αργότερα, είχε γεννηθεί ένα νέο ηφαίστειο, το Parícutin. Μέσα σε έναν χρόνο, το χωριό San Juan Parangaricutiro είχε καλυφθεί εξ ολοκλήρου από στάχτη και λάβα. Το μόνο που ξεχωρίζει πια είναι το καμπαναριό της εκκλησίας, που προεξέχει μέσα στο ηφαιστειακό τοπίο σαν μνημείο αντίστασης. Οι ντόπιοι λένε πως τις νύχτες, όταν φυσάει ο άνεμος, ακούγονται ακόμα οι καμπάνες. Οι επιστήμονες το θεωρούν ένα φυσικό θαύμα και οι κάτοικοι, ένα σημάδι ότι η πόλη τους δεν έσβησε ποτέ πραγματικά.

2. Centralia, Πενσυλβάνια, ΗΠΑ

Το 1962, μια φωτιά ξέσπασε σε υπόγειο ανθρακωρυχείο και εξαπλώθηκε κάτω από ολόκληρη την πόλη. Έκτοτε, η γη της Centralia καίγεται ασταμάτητα, πάνω από 60 χρόνια τώρα. Η θερμότητα παραμορφώνει το έδαφος, από ρωγμές βγαίνει καπνός και οι δρόμοι είναι πια απροσπέλαστοι. Οι περισσότεροι κάτοικοι έφυγαν με αποζημίωση, ενώ ο ταχυδρομικός κώδικας διαγράφηκε το 2002. Κι όμως, λίγοι άνθρωποι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Λένε ότι “όσο υπάρχει καπνός, η πόλη είναι ακόμα ζωντανή”.

3. Nagoro, Ιαπωνία

Το Nagoro είναι ένα χωριό με τριάντα κατοίκους και περισσότερες από 350 πάνινες φιγούρες σε φυσικό μέγεθος. Η καλλιτέχνιδα Ayano Tsukimi άρχισε να φτιάχνει κούκλες για να “κρατήσει” κοντά της τους ανθρώπους που πέθαναν ή μετακόμισαν. Τώρα, το σχολείο, το λεωφορείο και τα χωράφια είναι γεμάτα με τις σιωπηλές μορφές τους. Οι επισκέπτες περιγράφουν το χωριό σαν “ζωντανό μουσείο της απώλειας” και κάποιοι λένε πως οι κούκλες αλλάζουν θέση τη νύχτα. Το Nagoro έγινε σύμβολο της πληθυσμιακής γήρανσης της Ιαπωνίας, αλλά και ενός τρόπου να μην αφήνεις τίποτα να χαθεί τελείως.

4. Villa Epecuén, Αργεντινή

Η Villa Epecuén ήταν ένα τουριστικό θέρετρο, γνωστό για τα ιαματικά του νερά. Το 1985, τα φράγματα που προστάτευαν την πόλη έσπασαν και η περιοχή πλημμύρισε ολοκληρωτικά. Για τριάντα χρόνια η πόλη έμεινε βυθισμένη σε νερό και αλάτι. Όταν τα νερά υποχώρησαν, αποκαλύφθηκε ένα φάντασμα πόλης, με λευκά δέντρα, τοίχους καλυμμένους με αλάτι και δρόμους που οδηγούν στο τίποτα. Μόνο ένας κάτοικος με το όνομα Pablo Novak επέστρεψε για να ζήσει μόνος στα ερείπια, λέγοντας ότι “Δεν ήθελα να φύγω. Απλώς οι άλλοι δεν γύρισαν”.

5. Bhangarh Fort, Ινδία

Το Bhangarh Fort, στην πολιτεία Rajasthan, θεωρείται από τους πιο “καταραμένους” τόπους της Ινδίας. Η είσοδος μετά τη δύση του ήλιου απαγορεύεται με επίσημη πινακίδα του Υπουργείου Τουρισμού. Ο θρύλος μιλά για έναν μάγο που καταράστηκε την πόλη όταν η πριγκίπισσα τον απέρριψε. Οι ιστορικοί ωστόσο θεωρούν ότι το μέρος εγκαταλείφθηκε λόγω πείνας και επιδημιών. Παρά την επίσημη εξήγηση, κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες πηγαίνουν εκεί και κάνουν λόγο για ψίθυρους, βήματα και φώτα που ανάβουν μέσα στα ερείπια. Από την άλλη, οι ντόπιοι προειδοποιούν πως “Κανείς δεν κοιμάται στο Bhangarh δύο νύχτες στη σειρά”.