Ο αυτοσχεδιασμός του Hugh Jackman σε μια από τις πιο σπαρακτικές σκηνές του Prisoners

"Και κάθε μέρα αναρωτιέται γιατί δεν είμαι εκεί για να τη σώσω, το καταλαβαίνεις αυτό; Εγώ, όχι εσύ, όχι εσύ, αλλά εγώ. Κάθε μέρα."

Αυτά είναι τα τελευταία λόγια του Keller Dover, στο αμάξι του ντετέκτιβ Loki, πριν το ξέσπασμα. Στη συνέχεια είναι οι μπουνιές στο ταμπλό, η απόγνωση, η απελπισία, το μίσος στο βλέμμα, η τρεμάμενη από οργή φωνή, η απογοήτευση ενός πατέρα που βλέπει την κόρη του να χάνεται και δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Και όσο φωνάζει την αλήθεια του, τόσο ξεγυμνώνεται μπροστά μας, όχι όμως σαν ήρωας, αλλά σαν ένας άνθρωπος που λυγίζει, που έχει φτάσει στα όριά του και που δεν αντέχει άλλο το βάρος της σκέψης ότι το μικρό του παιδάκι τον έχει ανάγκη αλλά εκείνος δεν είναι εκεί για να το βοηθήσει.

Ωστόσο, η σκηνή αυτή αποκαλύπτει και κάτι ακόμη, έναν πατέρα αποφασισμένο να βρει το παιδί του. Να βρει την κόρη του. Και κανένας ηθικός φραγμός δεν πρόκειται να τον σταματήσει μέχρι να τη φέρει πίσω.

Η παραπάνω περιγραφή αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας Prisoners του Denis Villeneuve, με πρωταγωνιστές τους Hugh Jackman και Jake Gyllenhaal. Η ταινία αφηγείται την ιστορία δύο οικογενειών που έρχονται αντιμέτωπες με τον απόλυτο εφιάλτη, την εξαφάνιση των μικρών τους παιδιών. Καθώς η αστυνομική έρευνα προχωρά αργά, ο Keller Dover, ένας από τους πατέρες, αποφασίζει να αναλάβει δράση μόνος του.

Μέσα σε αυτό το δραματικό πλαίσιο εκτυλίσσεται και η σκηνή που εξετάζουμε, την φορτισμένη αντιπαράθεση του Keller Dover με τον ντετέκτιβ Loki, στο αυτοκίνητο, περίπου στο μέσο της ιστορίας.

Υπάρχουν στιγμές στα γυρίσματα ταινιών που δεν γεννιούνται στο χαρτί του σεναριογράφου. Ο Jackman, φανερά βυθισμένος στον απόλυτο πόνο ενός πατέρα που χάνει τον έλεγχο, παραδίδει ένα ξέσπασμα που θολώνει τα όρια ανάμεσα στην υποκριτική και την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, αυτό το ξέσπασμα δεν υπήρχε στο σενάριο. Έχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα από την εξαφάνιση της κόρης του και η απελπισία τον κυριεύει. Σύμφωνα με όσα έχουν αποκαλυφθεί από τα παρασκήνια, ο Denis Villeneuve του έδωσε την ελευθερία να το πάει στα άκρα αν έτσι αισθανόταν. Ο Jackman πήρε αυτή την οδηγία και την μετέτρεψε σε έναν απόλυτο αυτοσχεδιασμό, που κατέληξε να είναι μία από τις πιο καθοριστικές σκηνές της ταινίας. Ο Jake Gyllenhaal, που βρίσκεται απέναντί του, δεν διακόπτει. Δεν μιλά. Η σιωπή του είναι αληθινή, δεν υποδύεται, παρακολουθεί. Για λίγα δευτερόλεπτα, είναι απλός θεατής, ακριβώς όπως κι εμείς. Μέχρι που, σχεδόν ενστικτωδώς, αντιδράει, και απαντάει "hey, hey, hey hey, hey, hey ", προσπαθώντας να ελέγξει την κατάσταση αλλά και να ρίξει τους τόνους. Γίνεται κι αυτός οργανικό κομμάτι του αυτοσχεδιασμού του Jackman, τον ακολουθεί ερμηνευτικά, και μαζί μας παραδίδουν κάτι ωμό και αληθινό. 

Σίγουρα, το Prisoners έχει πολλές συγκλονιστικές στιγμές, όμως η σκηνή στο αυτοκίνητο είναι αναμφίβολα μία από τις πιο φορτισμένες. Τα λόγια που ξεστομίζει ο Keller Dover δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο. Είναι λόγια που ραγίζουν την ψυχή κάθε πατέρα, κάθε γονιού, κάθε ανθρώπου που διαθέτει ενσυναίσθηση. Γιατί πίσω από την κατάρρευση, εκείνο που γίνεται ξεκάθαρο είναι η πιο σκληρή αλήθεια, ότι κάπου εκεί έξω, ένα παιδί είναι μόνο του, αβοήθητο, παραδομένο στα χέρια επικίνδυνων, κακών ανθρώπων. Κι αυτή η συνειδητοποίηση είναι που μπορεί να σε συντρίψει από όπου κι αν προέρχεσαι.