The Amazing Spider-Man 2: Όσο περνούν τα χρόνια, το κοινό της μεγαλώνει

Πέρασαν κιόλας έντεκα χρόνια από την πρεμιέρα του The Amazing Spider-Man 2 στο Λονδίνο, και όσο κι αν άλλαξαν τα δεδομένα για τον Spider-Man στο σινεμά, η ταινία του Marc Webb εξακολουθεί να έχει ένα δικό της κοινό, πιο παθιασμένο, πιο συναισθηματικό και κάπως πιο… ρομαντικό.

Ο Andrew Garfield, στον ρόλο του Peter Parker, ήταν ένας νεαρός γεμάτος ευαισθησία, γλυκιά αμηχανία και ένα ιδιαίτερο βάρος που κουβαλούσε καθημερινά. Δεν είχε τη χαλαρότητα του Holland ούτε την υπόγεια αυτοπεποίθηση του Maguire. Ήταν πιο ευάλωτος και τρωτός. Και αυτό, ίσως ήταν για πολλούς, το χαρακτηριστικό που τον έκανε πιο αληθινό από τους υπόλοιπους. Δίπλα του, η Emma Stone στην ίσως καλύτερη Gwen Stacy που είδαμε ποτέ. Η χημεία των δύο ήταν αυθεντική, κινηματογραφική και, τελικά, τραγική. Η ταινία κορυφώνεται σε μια σκηνή που δεν θα ξεχάσει κανείς που την είδε στο σινεμά, όσο κι αν προσπαθήσει.

Το φιλμ είχε πράγματα που το κράτησαν μακριά από την κριτική αποθέωση, όπως τους πολλούς κακούς, τα ανοιχτά αφηγηματικά μέτωπα, υπερβολές που έδειχναν τη βιασύνη της Sony να δημιουργήσει ένα δικό της σύμπαν. Όμως, μέσα σε αυτή την βαβούρα, υπήρχε καρδιά. Ο Jamie Foxx, αν και σε έναν λίγο καρτουνίστικο Electro, πρόσφερε την κατάλληλη δυναμική μεταξύ τους, ενώ το μουσικό σκορ του Hans Zimmer, σε συνεργασία με τον Pharrell Williams, έδωσε στην ταινία ένα ιδιαίτερο, ηλεκτρισμένο παλμό.

Σήμερα, με την απόσταση του χρόνου, το The Amazing Spider-Man 2 δείχνει πιο συγκροτημένο, πιο ουσιαστικό και σίγουρα πιο γενναιόδωρο απ’ ό,τι του πιστώθηκε τότε. Και κάπως έτσι, η ταινία του Webb έχει μετατραπεί σε μια cult αγαπημένη.

Δεν είναι τέλεια. Δεν είναι καν η πιο πλούσια παραγωγή του franchise. Είναι όμως σίγουρα η πιο ανθρώπινη. 11 χρόνια μετά, το The Amazing Spider-Man 2 συνεχίζει να ζει όχι μέσα από sequels, αλλά μέσα από τη μνήμη όσων είδαν σε αυτό κάτι περισσότερο από έναν ήρωα που σκαρφαλώνει σε ουρανοξύστες, κρατώντας τον μύθο του ακόμα ζωντανό. Τελικά, ο Spider-Man του Andrew Garfield μπορεί να μην έσωσε το σύμπαν, αλλά έδωσε στον χάρτινο ήρωα κάτι πολύ πιο σημαντικό κι αυτό ήταν να μας παρουσιάσει την ανθρωπιά του όπως και την ευαλωτότητα του, θυμίζοντας σε όλους μας ακόμη και οι ήρωες περνούν από τις ίδιες πίκρες και θριάμβους που βιώνουμε κι εμείς.