«Οσκαρικές» αποτυχίες…

Μια ανάσα πλέον από την καθιερωμένη ετήσια απονομή των βραβείων Όσκαρ, ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποια λάθη ή αποτυχίες βράβευσης του ‘καλύτερου’. Αντιλαμβάνομαι πως το ‘καλύτερος’ είναι σχετικό σε κάποιες περιπτώσεις, παρόλα αυτά είναι περίεργος ο τρόπος σκέψης με τον οποίο επιλέγουν τους νικητές. Παρακάτω θα δούμε μερικές τρανταχτές (κατά τη γνώμη μου) υποθέσεις.

To 1992 η Marisa Tomei κέρδισε το Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου για την ταινία ‘My Cousin Vinni’. O 73χρονος Jack Palance που ήταν υπεύθυνος για να διαβάσει το όνομα του νικητή, ίσως να μπερδεύτηκε, διαβάζοντας το όνομα της Tomei αντί για της νικήτριας. Αυτή τουλάχιστον ήταν η φήμη που επισκίαζε τη νίκη της για χρόνια. Όχι άδικα, αν αναλογιστεί κανείς πως πέρασε απαρατήρητη εκείνη τη χρονιά στις χρυσές σφαίρες, άλλα και κατατρόπωσε τις αντίπαλες υποψήφιες στα Όσκαρ: Judy Davis, Vanessa Redgrave, Miranda Richardson και Joan Plowright.

Δεν μπορώ να μην σκεφτώ το παρακάτω και να μην πιάσω το κεφάλι μου με απογοήτευση. Το έργο ‘Ερωτευμένος Σαίξπηρ’ κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας απέναντι στην ‘Διάσωση του Στρατιώτη Ραϊαν’, το 1998. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσω σε αυτό. Έχοντας δει και τις δύο ταινίες, έχω να δηλώσω πως πρόκειται για κατάφωρη αδικία απέναντι στον Σπίλμπεργκ. Ίσως ήταν η χρονιά της αγάπης και όχι του πολέμου.

Το 2002 ήταν μια καλή χρονιά. Star Wars, The Lord of the Rings, Spiderman, Minority Report, Men in Black 2 και άλλες πολλές ταινίες. Εδώ δεν έγινε ένα άλλα κατά τη σύμφωνη γνώμη πολλών, δύο τραγικά λάθη. Καταρχάς το Όσκαρ καλύτερης ταινίας πήγε στο ‘Σικάγο’. Να το αντιληφθούμε όλοι: στο ‘Σικάγο’! Ποιες ήταν οι υπόλοιπες ταινίες θα ρωτήσετε; Ε, λοιπόν τι θα λέγατε για το ‘Συμμορίες της Νέας Υόρκης’, ‘The Lord of the Rings: The Two Towers’, ‘Οι Ώρες’ και ‘Ο Πιανίστας’. Θα έλεγα ότι το Σικάγο ήταν μια καλή ταινία, άλλα μάλλον η λιγότερη καλή από τις παραπάνω.  Η δεύτερη ‘αδικία’ ήταν αυτή της βράβευσης του Adrien Brody για τον ρόλο του στο ‘Πιανίστας’. Μην με παρεξηγείτε, δεν ήταν άσχημη η ερμηνεία του, ήταν αρκετά καλή και πάρα πολύ ταιριαστή με την εμφάνισή του, όμως είμαι λάτρης του ‘method acting’, κάτι που κάνουν πολύ λίγοι ηθοποιοί εκεί έξω. Ένας από αυτούς είναι ο Daniel Day Lewis, ο οποίος άξιζε εκείνη τη χρονιά το όσκαρ για την ερμηνεία του στο ‘Συμμορίες της Νέας Υόρκης’. Fan fact εδώ, στα γυρίσματα έπαθε πνευμονία, όμως αρνήθηκε να τον γιατρέψουν γιατί έλεγε πως ‘Εκείνο τον καιρό δεν υπήρχε γιατρειά, αφήστε με, θα γίνω καλά αν το παλέψω’. Όταν βέβαια του είπαν πως πρόκειται να πεθάνει, τους άφησε να τον κάνουν καλά.

Το 2005 ο Jack Nickolson έπρεπε να αναφωνήσει το όνομα του νικητή ‘καλύτερης ταινίας’ για την χρονιά που πέρασε. Το έκανε, άλλα με στυλ αφήνοντας ένα μικρό επιφώνημα έκπληξης. Και έτσι ήταν. Το Όσκαρ το πήρε η ταινία ‘Crash’, μια ταινία που όταν την είδα μου έκανε εντύπωση το πόσο λάθος ρυθμό είχε. Φυσικά εκείνη την χρονιά το βραβείο έπρεπε να πάει στο The Brokeback Mountain.

Είναι σπάνιο, άλλα συμβαίνει. Ποιο; Να μην πάρει κάποιος το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας μαζί. Αυτό λοιπόν συνέβη το 2012 με το Argo του Ben Affleck, που δεν ήταν καν υποψήφιος για το βραβείο σκηνοθεσίας. Παρόλα αυτά κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας αφήνοντας μάλιστα πίσω ταινίες όπως το Zero Dark Thirty της Bigelow και το Django Unchained του Tarantino.

Είναι προσωπική εκτίμηση πως το 2004 ο Bill Murray έπρεπε να πάρει το Όσκαρ για την ταινία ‘Lost in Translation’. Τελικά εκείνο πήγε στα χέρια του Sean Penn για το ‘Μυστικό Ποτάμι’, αν και δεν απαιτούσε κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα για το ρόλο του. Δυστυχώς, μάλλον η καριέρα του Murray ήταν αυτή που τον ‘μείωσε’ στα μάτια της Ακαδημίας. Ίσως δεν τον πήραν και πολύ στα σοβαρά, παρόλο που έδωσε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του χώρου.

Αυτό είναι δύσκολο. Γιατί ο κόσμος είναι μοιρασμένος. Πάντως προσωπική μου εκτίμηση είναι πως το 1994 έπρεπε να κερδίσει το Όσκαρ η ταινία ‘Pulp Fiction’. Πριν βιαστείτε να συμφωνήσετε μαζί μου, να σας πω πως ο νικητής ήταν τελικά το ‘Forest Gump’ του Zemeckis. Μία καλή ταινία, με συμπαθητική σκηνοθεσία. Ίσως είμαι επηρεασμένος από το ύφος της ταινίας του Tarantino, όμως πραγματικά θα ήθελα να έχει κερδίσει αυτό το βραβείο, παρόλο που συμπαθώ τον Zemeckis από την εποχή του Back to the Future.

Το συγκεκριμένο είναι πραγματικά για γέλια. Ο Copola χάνει το βραβείο για τη σκηνοθεσία του The Godfather από μία ταινία που ονομάζεται ‘Cabaret’ με σκηνοθέτη τον Bob Fosse. Όχι ότι ήταν άσχημο μιούζικαλ όμως εκείνη ήταν η χρονιά του Godfather. Είναι κρίμα που κέρδισε τόσα λίγα βραβεία γιατί είναι μια ταινία που έχει σημαδέψει τον κινηματογράφο. Μπορεί να μην πήρε το σκηνοθεσίας ο Copola όμως συγκαταλέγεται σε όλες τις λίστες ως σκηνοθέτης με όραμα. Από την άλλη το Cabaret του Fosse δεν υπάρχει πουθενά στο χάρτη…

To 1991 ήταν ακόμη μια περίεργη χρονιά για τα Όσκαρ. Το βραβείο καλύτερης ταινίας το κέρδισε το ‘Χορεύοντας με τους λύκους’ του Kevin Costner. Μία ταινία που αγαπήθηκε και στη χώρα μας. Όμως, όσο συμπαθητική κι αν ήταν δεν παύει να ‘έκλεψε’ το τρόπαιο από το εξαιρετικό και πλέον cult ‘Godfellas’ με τον αξέχαστο Joe Pesci μεταξύ άλλων. Τουλάχιστον αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Κάνω λάθος;

Τέλος, κάτι από τα φετινά Όσκαρ. Η απουσία του Jacob Tremblay από την λίστα με τους υποψηφίους. Αναφέρομαι στο παιδάκι που έπαιζε στο ‘Room’. Και ενώ η συμπρωταγωνίστριά του είναι προτεινόμενη για το Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου (και μάλλον θα το κερδίσει), ο νεαρός Jacob λάμπει δια της απουσίας του. Όσοι έχουν δει την συγκεκριμένη ταινία δεν μπορούν παρά να συμφωνήσουν πως έπρεπε να ήταν προτεινόμενος τουλάχιστον. Εξαιρετικό ταλέντο που ξεδιπλώνεται αβίαστα σε ένα πολύ δύσκολο φιλμ με εναλλαγή συναισθημάτων. Πραγματικά αισθάνομαι πολύ άσχημα με την απουσία του από την λίστα.

Τα Οσκαρ είναι ένας περίεργος θεσμός, που δεν ξέρω πόσο μεγάλη βαρύτητα έχει τελικά για τους σινεφίλ. Δεν ξέρω δηλαδή πως μπορεί να νιώσει κάποιος που αγαπά τον κινηματογράφο όταν του πουν για παράδειγμα πως ο Stanley Kubrick δεν έχει τιμηθεί ποτέ. Έχετε κάποια άλλη αδικία που θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας σχετικά με τα Όσκαρ;