«Είναι η κόρη μου εκεί μέσα;» – Η κραυγή του Sean Penn στο Mystic River που δεν θα πάψει ποτέ να σε συγκλονίζει

Μπορεί ο Sean Penn να έγραψε ιστορία στα χθεσινά Όσκαρ, μπαίνοντας πλέον και επίσημα στην ελίτ των μόλις οκτώ καλλιτεχνών που έχουν καταφέρει να κερδίσουν τρία χρυσά αγαλματίδια υποκριτικής, εμείς όμως θα επιστρέψουμε πίσω στον χρόνο για να θυμηθούμε το πρώτο του Όσκαρ A' Ανδρικού Ρόλου, εκείνο που κατέκτησε για την ερμηνεία του στο Mystic River του 2003.

Είναι το τελευταίο της βλέμμα, γεμάτο αγάπη αλλά και μυστικά που ρίχνει στον πατέρα της, είναι η στιγμή μέσα στην εκκλησία όταν ο Jimmy παρακολουθεί την πρώτη θεία κοινωνία της μικρότερης κόρης του, όμως το βλέμμα του φεύγει διαρκώς προς την πόρτα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί εκείνη, είναι το πένθιμο πιάνο που βαραίνει αφόρητα την ατμόσφαιρα, είναι τα περιπολικά και οι σειρήνες έξω από την εκκλησία, και τέλος, είναι η συνειδητοποίηση ότι το παρατημένο αυτοκίνητο, πλέον περικυκλωμένο από αστυνομικούς, κορδέλες, σκυλιά και δύτες, ανήκει στην κόρη του.

Το Mystic River του Clint Eastwood δεν είναι μια εύκολη ταινία για να δει κανείς, όχι επειδή καταπιάνεται με δυσκατανόητα θέματα ούτε επειδή προσπαθεί να πει κάτι βαθιά υπαρξιακό αλλά επειδή αφηγείται μια ανθρώπινη ιστορία τριών φίλων που τους ενώνει κάτι μαύρο και σκοτεινό, μια ιστορία που ξεδιπλώνεται σχεδόν σαν αρχαία ελληνική τραγωδία μπροστά στα μάτια μας.

Τον πόνο αυτής της τραγωδίας τον βιώνουμε πολύ νωρίς, στο πρώτο κιόλας μέρος της. Εκεί όπου ο Penn, σε μια ερμηνεία που σφίγγει το στομάχι και ραγίζει την καρδιά στα δύο, μεταμορφώνεται στον πατέρα που του δολοφόνησαν το παιδί με τον πιο άγριο τρόπο. Όσες φορές και να δει κανείς τη συγκεκριμένη σκηνή, θα έχει ακριβώς την ίδια επίδραση μέσα του. Δεν υποκρίνεται, δεν παίζει, το βιώνει πραγματικά. Μεταφέρει τόσο αβίαστα αυτόν τον αβάσταχτο πόνο, που όταν βγάζει εκείνη τη σπαρακτική, αρχέγονη κραυγή, αδυνατώντας να δεχτεί την πραγματικότητα, νιώθεις να γίνεται και δική σου. Παρακολουθείς έναν πατέρα, έναν γονιό να έρχεται αντιμέτωπος με το αδιανόητο και αυτό που ακολουθεί είναι η ψυχική συντριβή, όπως αναφέραμε πιο πάνω, η αρχαία ελληνική τραγωδία.

«Είναι η κόρη μου εκεί μέσα;, είναι η κόρη μου εκεί μέσα;, κοίταξε με στα μάτια… είναι η κόρη μου εκεί μέσα;»

Αυτά είναι τα μοναδικά λόγια που επαναλαμβάνει ξανά και ξανά και ξανά στον παιδικό του φίλο, τον ντετέκτιβ που στέκεται απέναντι του, τον άνθρωπο που μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, μαζί με τους συναδέλφους του, ανακάλυψε το άψυχο κορμάκι της κόρης του πεταμένο στο πάρκο και άκουγε τον ιατροδικαστή της υπηρεσίας, με έναν σχεδόν κυνικό τόνο στη φωνή του, να περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο έχασε τη ζωή της. 

Και για το υπόλοιπο της ταινίας βλέπουμε πια ένα φάντασμα, ξέρετε ποιο είδος, από εκείνα τα φαντάσματα της ιαπωνικής λαογραφίας που επιστρέφουν για να ζητήσουν εκδίκηση από ενόχους και αθώους.