Return to Silent Hill Review: Πιστό στην εικόνα, κενό στην ουσία

Η κινηματογραφική μεταφορά του Silent Hill 2 ήταν εξαρχής ένα εγχείρημα γεμάτο παγίδες, όχι φυσικά λόγω έλλειψης υλικού αλλά κυρίως ακριβώς εξαιτίας της φύσης του. Το παιχνίδι δεν βασιζόταν ποτέ στην πλοκή με την παραδοσιακή έννοια, ούτε στα τέρατα και στον φθηνό τρόμο αλλά στη σταδιακή διάβρωση της ψυχής του παίκτη, στην ενοχή που ξεδιπλώνεται μέσα από την αλληλεπίδραση και την συναισθηματική εμπλοκή. Αυτά είναι στοιχεία που λειτουργούν οργανικά σε ένα διαδραστικό μέσο και, όπως φαίνεται, χωρίς την ενεργή συμμετοχή του θεατή αλλά και χωρίς την αίσθηση ότι ανακαλύπτεις μόνος σου την αλήθεια, ο πυρήνας του Silent Hill κινδυνεύει πάντα να καταλήγει επιφανειακός.

Το Return to Silent Hill, δυστυχώς επιβεβαιώνει αυτό το εμπόδιο με τρόπο απογοητευτικά προβλέψιμο. Η ταινία ακολουθεί τη βασική σύλληψη της ιστορίας του James Sunderland, του άντρα δηλαδή που επιστρέφει στην πόλη μετά από το γράμμα της νεκρής συζύγου του, όμως η αφήγηση μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια αμήχανη ισορροπία ανάμεσα στον μιμητισμό και στη φόρμα. Η σκηνοθεσία δείχνει να γνωρίζει πώς πρέπει να μοιάζει το Silent Hill αλλά όχι τον λόγο που αυτό το περιβάλλον είναι πραγματικά η καρδιά της ιστορίας. Η ομίχλη, η στάχτη, τα εγκαταλελειμμένα κτίρια και οι βιομηχανικοί εφιάλτες λειτουργούν ως ένα απλό σκηνικό και όχι ως προέκταση της ψυχολογίας του πρωταγωνιστή.

Για τον θεατή, ο James δεν ξεδιπλώνεται ποτέ πραγματικά ως χαρακτήρας καθώς από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό παραμένει εγκλωβισμένος στο ίδιο επίπεδο θλίψης και εσωτερικής δυσφορίας, χωρίς διακυμάνσεις, χωρίς στιγμές που να τον βλέπουμε να αντιστέκεται, να καταρρέει ακόμα και να αμφιβάλλει ουσιαστικά για τον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χώρος για κάτι πέρα από την αίσθηση μιας μόνιμα πένθιμης στάσης.

Ακόμη και τα εμβληματικά πλάσματα εμφανίζονται με οπτική συνέπεια αλλά περιορισμένη δραματουργική λειτουργία καθώς σπάνια μοιάζουν να πηγάζουν από τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα και περισσότερο θυμίζουν αναγνωρίσιμες εικόνες που τοποθετούνται καθαρά για λόγους πιστότητας. Και κάπου εδώ φτάνουμε στον σκηνοθέτη της ταινίας, τον Christophe Gans, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει και την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του Silent Hill το 2006. Και τότε, παρά το γεγονός ότι το σκηνικό και η ατμόσφαιρα παρέπεμπαν έντονα στο παιχνίδι, το αποτέλεσμα είχε βασικό πρόβλημα την αδυναμία κατανόησης της ουσίας του. Ο Gans έδειξε πως μπορεί να αναπαράγει εικόνες, σύμβολα και αισθητική, αλλά όχι τον ψυχολογικό μηχανισμό που δίνει νόημα σε αυτά. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και εδώ, με μια ταινία που μοιάζει σωστή σε πρώτο επίπεδο αλλά παραμένει δραματουργικά κενή και συναισθηματικά αποστασιοποιημένη.

Τελικά, το Return to Silent Hill μπορεί να είναι μια ταινία που αγαπά την εικόνα του Silent Hill αλλά δεν εμπιστεύεται πλήρως τη σκοτεινή καρδιά του και αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσει κανείς από αυτή την προσπάθεια, αυτό είναι κυρίως η εκ νέου επιβεβαίωση του πόσο δύσκολο και απαιτητικό παραμένει το εγχείρημα της μεταφοράς του αριστουργηματικού παιχνιδιού της Team Silent.