Mufasa: The Lion King Review - Είναι το prequel που αξίζει στον Mufasa;

Πέντε χρόνια μετά το remake του The Lion King, η Disney επιχειρεί να στραγγίξει ξανά το επιτυχημένο της franchise με το Mufasa: The Lion King, ένα prequel που εξερευνά την προέλευση του εμβληματικού βασιλιά και αγαπημένου χαρακτήρα του original. Το όνομα του Barry Jenkins (Moonlight), που αναλαμβάνει αυτή τη φορά τα σκηνοθετικά ηνία, υπόσχεται μεν πλούσιο συναίσθημα και εντυπωσιακά visuals, το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν είμαστε σίγουροι ότι καταφέρνει να εκπληρώσει αυτές τις προσδοκίες και να μας πείσει πως δεν έρχεται ως μια προσθήκη - αρπαχτή σε ένα ήδη κουρασμένο franchise.

Το Mufasa μας γυρίζει πίσω στη Γη των Λιονταριών, πολύ πριν την εποχή που ο αγαπημένος σε όλους μας Simba τραγουδούσε το “I Just Can’t Wait to Be King”. Τότε που ο νεαρός Mufasa, χωρίστηκε απροσδόκητα από την οικογένειά του μετά από μια καταστροφική πλημμύρα και υιοθετήθηκε από μια αντίπαλη αγέλη, με αρχηγό τον δύσπιστο King Obasi. Μαζί με τον νέο του “αδελφό” Taka, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους, για να ανακαλύψει μια μοίρα που ποτέ δεν ζήτησε.

Το σενάριο εξερευνά την άνοδο του Mufasa στο θρόνο, γεμίζοντας διάφορα κενά του backstory, όπως πχ. το πώς ο Scar έγινε ο… Scar. Σκεφτείτε το σαν ένα Maleficent με λιοντάρια, χωρίς τις εντυπωσιακές στιλιστικές επιλογές. Στην εξίσωση προστίθενται, βέβαια, και νέοι χαρακτήρες, όπως ο τρομερός Kiros, που θυμίζει κάτι από τους κλασικούς κακούς της Disney, χωρίς να γεμίζει όμως ακριβώς τα παπούτσια τους.

Ο Barry Jenkins καταφέρνει να δώσει την καλλιτεχνική του σφραγίδα με δραματικά πλάνα και εντυπωσιακά close-ups που προσθέτουν δραματική βαρύτητα στο αποτέλεσμα. Ωστόσο, ακόμα και με το ταλέντο του, το “φωτορεαλιστικό” animation παλεύει να ξεπεράσει την τυποποιημένη CGI αισθητική της Disney. Στην πλειοψηφία τους οι σκηνές αιχμαλωτίζουν εκπληκτικά τα αφρικανικά τοπία, ωστόσο υπάρχουν και κάποιες που καταλήγουν στην αμήχανη ζώνη του uncanny valley effect.

Η μουσική σκηνή του “Milele” π.χ., όπου το τοπίο μεταμορφώνεται από εκρήξεις χρωμάτων και σουρεαλιστικές εικόνες είναι άξια αναφοράς, συνολικά όμως το αποτέλεσμα προδίδει τις καλές προθέσεις του Jenkins να ξεπεράσει τα όρια του animation της Disney. Φαίνεται πως η απόπειρά του έγινε ενάντια σε ένα σύστημα που προτιμά την ασφάλεια από την τόλμη.

Τα νέα τραγούδια του Lin-Manuel Miranda πατάνε σε σωστούς συναισθηματικούς τόνους, ωστόσο δεν φτάνουν ποτέ στο θρυλικό επίπεδο των εμβληματικών κομματιών του Elton John. Τα “We Go Together” και “Bye Bye” εξυπηρετούν το σκοπό τους, αλλά λείπει η μαγεία του “Circle of Life” ή του “Hakuna Matata”.

Ο Aaron Pierre δίνει μια ειλικρινή ερμηνεία ως νεαρός Mufasa, ενώ ο Kelvin Harrison Jr. προσφέρει έναν πειστικό, αν και προβλέψιμο, Taka. Η εξέλιξη της φιλίας τους που μετατρέπεται σταδιακά σε αντιπαλότητα αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας, παρόλα αυτά ανά στιγμές μοιάζει βεβιασμένη.

Παράλληλα και η Sarabi της Tiffany Boone μένει περιορισμένη σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, ενώ ξεκάθαρα της άξιζε περισσότερο screentime. Το κωμικό δίδυμο Timon και Pumbaa από την άλλη, θα μπορούσε και να λείπει εντελώς. Τα αυτοαναφορικά τους αστεία, αλλά και η γενικότερη παρουσία τους, μοιάζουν περισσότερο να εξυπηρετούν την απαίτηση του στούντιο για κάποιο comic relief στην πλοκή, παρά με οργανική αφηγηματική προσθήκη.

Παρόλο που το Mufasa: The Lion King είναι εντυπωσιακό οπτικά και συγκινητικό σε στιγμές, μοιάζει να παλεύει υπό το βάρος της εταιρικής ατζέντας της Disney. Η προσπάθεια του Barry Jenkins να αναβαθμίσει το υλικό είναι προφανής, το τελικό προϊόν όμως μοιάζει με ξαναζεσταμένη συνταγή που σερβίρεται απλώς σε νέα καλαίσθητη συσκευασία.

Εν ολίγοις, έχουμε να κάνουμε με ένα αξιοπρεπές prequel που χάνει όμως την ευκαιρία να αναδειχθεί σε κάτι το πραγματικά ξεχωριστό λόγω της ατολμίας του. Θα καλύψει μεν την νοσταλγία των fan, θα αφήσει απογοητευμένους, όμως, όσους ήλπιζαν σε μια τολμηρή επανεφεύρεση του μύθου.