Joker: Folie À Deux Review: Η Lady Gaga κλέβει την παράσταση στο πιο αναπάντεχο musical της χρονιάς

H επιτυχία του Joker του 2019, υπήρξε αναμφίβολα σαρωτική τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και εμπορικό επίπεδο: Ένα δισεκατομμύριο κέρδη στο διεθνές box office και 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, εκ των οποίων οι δύο κερδισμένες. Το να επέλθει ένα sequel δεν ήταν απλώς λογικό και επόμενο, αλλά με έναν τρόπο αναπόφευκτο. Και, φυσικά, στη σκηνοθετική καρέκλα δε θα καθόταν άλλος από τον εφευρετικό δημιουργό του πρωτότυπου, Todd Phillips. Προς τιμήν του, ο τελευταίος δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες του και προσπάθησε να πάρει ένα μεγάλο καλλιτεχνικό ρίσκο αντί να επαναλάβει τη δοκιμασμένη συνταγή του πρωτότυπου.

Εκμεταλλευόμενος την πλήρη εμπιστοσύνη που του έδειξε το studio (δικαιολογημένα σαφώς, αφού την πρώτη φορά τους έφερε και ασύλληπτα κέρδη και καθολική καλλιτεχνική αποδόχη), επέλεξε με τόλμη τη συνέχεια του Joker να την εκτελέσει στο πλαίσιο ενός διαφορετικού και εντελώς αναπάντεχου για την περίσταση genre: Αυτό του musical. Το στοίχημα ήταν σίγουρα μεγάλο, όπως και η πρόκληση. Κατάφερε ο Phillips όμως να το κερδίσει; Η σύντομη απάντηση είναι όχι, όμως το Joker: FOLIE Ά DEUX ευτυχώς δεν είναι μια ταινία που οι συζητήσεις που εγείρει εξαντλούνται σε σύντομες απαντήσεις.

Η ιστορία του βρίσκει τον πρωταγωνιστή του, πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, κρατούμενο στη ψυχιατρική πτέρυγα της φυλακής να περιμένει τη δίκη του. Κατεσταλμένος από τη βαριά φαρμακευτική του αγωγή, ο Fleck έχει εξελιχθεί σε υποδειγματικό κρατούμενο, παρά τους συνεχείς εξευτελισμούς που δέχεται από τους φρουρούς του. Η καλή του αυτή συμπεριφορά του εξασφαλίζει τη συμμετοχή του σε ένα πρόγραμμα μουσικής θεραπείας, όπου εκεί θα συναντήσει το πρόσωπο-κλειδί που θα τον επαναφέρει σε επαφή με την χαμένη περσόνα του, τον Joker.

Μια νεαρή τρόφιμος της ψυχιατρικής πτέρυγας, η Harley, που διαθέτει ταλέντο στο τραγούδι μα πάνω από όλα θαυμάζει το έργο του, θα γίνει η αφορμή για τον Fleck να διεκδικήσει και πάλι την αυτοπραγμάτωσή του, μεταμορφώνοντας τον εαυτό του ξανά σε σύμβολο της οργής των αδικημένων ενός διεφθαρμένου κοινωνικού συστήματος, πηγαίνοντας κόντρα στα σχέδια της δικηγόρου του που προσπαθεί να οργανώσει την άμυνά του πάνω στο επιχείρημα της διχασμένης προσωπικότητας.

Η ταινία, σαφώς, επιλέγει να θίξει περίπλοκα ηθικά ζητήματα της εποχής των social media, όπως το πού τελειώνει ο πραγματικός εαυτός και πού αρχίζει η δημόσια εικόνα και αυτό με όχημα μια εγκληματική προσωπικότητα που δεν έχει ξεκαθαριστεί ποτέ αν είναι θύτης ή θύμα.

Μεγαλόπνοη η πρόθεση σαφώς και πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι ένα τόσο στ’αλήθεια ζοφερό θέμα προσεγγίζεται μέσα από τη συνθήκη του musical - που συνήθως χρησιμοποιείται σαν μοχλός αφήγησης για πιο ανάλαφρες ιστορίες - ωστόσο, η εκτέλεση μοιάζει τελικά να αδικεί το συνολικό αποτέλεσμα.

Τα αμέτρητα μουσικοχορευτικά νούμερα αν και στην πλειοψηφία τους είναι καλοεκτελεσμένα, μονοπωλούν και παράλληλα σπρώχνουν τη διάρκεια της ταινίας σε εξαντλητικά όρια, κάνοντάς την συχνά να χάνει το στόχο της και να θολώνει την ήδη αμφίβολη θέση της στα τεκταινόμενα.

Παράλληλα, μέσα στην πληθώρα των συμβολισμών του, ο Phillips, αντί να γίνεται σαφής μπερδεύει ακόμη περισσότερο τον θεατή, παραδίδοντας τελικά μια ταινία που μοιάζει περισσότερο να προσποιείται πως έχει ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης παρά να το έχει.

Η επιλογή της Lady Gaga, βέβαια, είναι ιδανική καθώς παρόλη την σχετικά μικρή συμμετοχή της, κατορθώνει και γίνεται η καρδιά του φιλμ. Η ηλεκτρική της ερμηνεία μαγνητίζει και κλέβει εύκολα την παράσταση από τον Phoenix που κινείται με υποδειγματική άνεση μεν, χωρίς εκπλήξεις δε, μέσα σε νερά που έχει ήδη χαρτογραφήσει από την πρώτη ταινία. Την ίδια στιγμή, η Catherine Keener στο ρόλο της δικηγόρου, προλαβαίνει να επιδείξει την ερμηνευτική της δύναμη σε ένα ρόλο όμως που έχει πολύ λιγότερο screentime από όσο θα του άξιζε.

Εντέλει ωστόσο, το Joker: Folie Á Deux, παραμένει μια αποτυχία τόσο φιλόδοξη που εντέλει ξεχνάς ότι είναι αποτυχία. Στις καλύτερές της στιγμές η ταινία σε παρασέρνει στο παράδοξο σύμπαν της, ενώ στις χειρότερές της σε κάνει απλώς να σιγοτραγουδάς με τους ηθοποιούς κοιτώντας χαλαρά το ρολόι σου. Ευτυχώς οι πρώτες είναι περισσότερες από τις δεύτερες, αλλά δυστυχώς οι δεύτερες είναι αρκετές για να προσδώσουν στο εγχείρημα το χαρακτηρισμό “άνισο”.