Wolfs Review - Brad Pitt και George Clooney: Η χημεία τους μοναδική, αλλά αρκεί;

Δεκαεπτά χρόνια μετά την τελευταία τους συνεργασία στο Ocean's Thirteen, ο Brad Pitt και ο George Clooney επανενώνονται για το Wolfs. Λογικά θα περιμένετε ότι αυτό θα ήταν μια σίγουρη επιτυχία. Δύο από τους πιο cool τύπους του Hollywood, ξανά μαζί στην οθόνη - θα έπρεπε να λειτουργεί.

Και, κατά κάποιο τρόπο, λειτουργεί. Η χημεία τους είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, η ίδια η ταινία δεν προσφέρει κάτι συναρπαστικό. Η χημεία τους είναι αυτή που την κρατάει ζωντανή, όμως το συνολικό αποτέλεσμα τείνει να θυμίζει περισσότερο μια αναδρομή στις παλιές τους δόξες.

Ο Pitt και ο Clooney υποδύονται δύο άγνωστους μεταξύ τους επαγγελματίες fixers που αναλαμβάνουν να εξαφανίσουν ένα “πρόβλημα” - φανταστείτε κάτι σαν τον Wolf του Harvey Keitel στο Pulp Fiction - έτσι, βρίσκονται μαζί σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και καλούνται να συνεργαστούν για να εξαφανίσουν ένα πτώμα.

Όμως αυτή η φαινομενικά απλή δουλειά εξελίσσεται με έναν απρόβλεπτο τρόπο. Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε car chases, ανταλλαγές πυροβολισμών και λογομαχίες που άλλοτε είναι διασκεδαστικές, άλλοτε απλώς μοιάζουν με γέμισμα. Το σκηνικό της νυχτερινής Νέας Υόρκης, με φόντο τα Χριστούγεννα, φέρνει νοσταλγικά vibes από τα 80s, κάτι που δίνει στη συνολική εμπειρία και ενισχύει την ατμόσφαιρα της ταινίας.

Η υπόθεση υπόσχεται έναν ενδιαφέροντα συνδυασμό σκοτεινής κωμωδίας και θρίλερ, όμως η πλοκή χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον της και σίγουρα δεν είναι το δυνατό χαρτί της ταινίας. Ενώ η αρχική ιδέα έχει δυνατότητες, δεν καταφέρνει να τις αξιοποιήσει πλήρως και η αφήγηση γίνεται συχνά προβλέψιμη. Τα κωμικά στοιχεία βασίζονται κυρίως στους διαλόγους μεταξύ του Clooney και του Pitt και παρόλο που λειτουργούν, δεν πετυχαίνουν πάντα. Επίσης, θεωρώ χαμένη ευκαιρία την έλλειψη ανάπτυξης χαρακτήρων. Ενώ αυτό το δίδυμο είναι ικανό για πολλά περισσότερα, η ταινία δεν τους δίνει χώρο να ξεχωρίσουν. Η αναμενόμενη σύγκρουση μεταξύ των δύο lone wolfs περισσότερο υπονοείται και ποτέ δεν φτάνει στο σημείο που θα μπορούσε.

Ο Jon Watts, αφήνοντας πίσω του τα blockbusters του MCU και τα εντυπωσιακά εφέ, υιοθετεί μια διαφορετική και πιο απλή σκηνοθετική προσέγγιση και εν μέρει τα καταφέρνει. Η σκηνοθεσία του είναι καλοδουλεμένη, έχει ρυθμό και εστιάζει στη δυναμική των χαρακτήρων. Πολλές φορές όμως δείχνει να συγκρατείται και να βασίζεται κυρίως στη λάμψη του διδύμου. Χωρίς να παίρνει ρίσκα και χωρίς να εξερευνά ιδιαίτερα το είδος του crime-comedy, αφήνει ένα μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων του ανεκμετάλλευτο.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, ο λόγος που οι περισσότεροι θα δουν το Wolfs, είναι για να δουν και πάλι τον Pitt και τον Clooney να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά. Αν έρχεστε για τη νοσταλγία του Ocean's, θα πάρετε τη δόση σας και ναι, παραμένουν ένα εξαιρετικό δίδυμο.

Όλα μοιάζουν να είναι στη θέση τους, όμως η μαγεία που έκανε τις προηγούμενες συνεργασίες τους να λάμπουν, ίσως δείχνει λίγο πιο θαμπωμένη. Ο Clooney, με τη χαρακτηριστική του γοητεία και ζεστασιά, ξεχωρίζει ως MVP εδώ. Είναι αυτός που παραδίδει τις πιο αστείες ατάκες και οι αλληλεπιδράσεις του με τον The Kid (Austin Abrams) προσφέρουν μερικές από τις καλύτερες στιγμές.

Ο Pitt από την άλλη, που υποδύεται έναν υπερόπτη τύπο, βασίζεται περισσότερο στις γνώριμες κινήσεις του και ενώ παραμένει διασκεδαστικός, δεν είναι τόσο φρέσκος όσο παλιά. Ο Austin Abrams, με την ερμηνεία του ως The Kid, είναι ένα από τα θετικά της ταινίας και προσθέτει μια αναγκαία δόση χιούμορ, αυθορμητισμού και νεανικής ενέργειας που έρχεται να ισορροπήσει ιδανικά με τις πιο “ψημένες” ερμηνείες του Clooney και του Pitt.

Συνοψίζοντας, το Wolfs δεν είναι ένα κακό φιλμ. Είναι διασκεδαστικό και είναι κι ευχάριστο. Χωρίς να απογειώνεται ποτέ πραγματικά με ουσιαστικό τρόπο, η χημεία του Clooney και του Pitt είναι αυτή που νικάει και κρατάει το ενδιαφέρον, όμως δεν είναι αρκετή για να σώσει και την ταινία. Η σκηνοθεσία του Watts, αν και επαρκής δεν φέρνει κάτι νέο στο τραπέζι και η πλοκή θα μπορούσε να είχε περισσότερη δύναμη. Όμως αν θες να δεις ξανά αυτό το δίδυμο στην οθόνη, πιθανότατα θα περάσεις καλά. Είναι μια ευχάριστη βόλτα, όσο διαρκεί, απλώς μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους, μάλλον δεν θα τη θυμάσαι.