Beetlejuice Beetlejuice Review: Ένα sequel που άργησε 36 χρόνια!

Το 1988, με τη μόλις δεύτερη ταινία του, το θρυλικό πλέον Beetlejuice, ο σκηνοθέτης Tim Burton κατάφερε να καθιερώσει την προσωπική και πολύ διακριτή πλέον σφραγίδα του στο αμερικάνικο σινεμά: Ένας συνδυασμός μακάβριου χιούμορ και παιδικής αφέλειας στη θεματική, σερβιρισμένος μέσα από μια ευφάνταστη, ζωηρή οπτικοποίηση, που φλερτάρει με το γοτθικό και το παραμυθένιο την ίδια στιγμή.

Η μαύρη κωμωδία τρόμου και φαντασίας που σκηνοθέτησε πάνω στο σενάριο των Michael McDowell, Warren Skaaren και Larry Wilson, γνώρισε πρωτοφανή εμπορική επιτυχία - δεδομένου ότι επρόκειτο για ένα κατά βάση cult εγχείρημα, αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς και μετέτρεψε σε σταρ την ανερχόμενη τότε Winona Ryder.

Αν και ακολούθησαν αρκετές ακόμη εμβληματικές ταινίες στη βιογραφία του, ο δημοφιλής δημιουργός πέρυσι αποφάσισε να ξαναβουτήξει στο σύμπαν του Σκαθαροζούμη, για να μας φέρει ένα καθυστερημένο sequel, 36 χρόνια μετά το πρωτότυπο. O Michael Keaton στον ομώνυμο ρόλο, η Winona Ryder και η Catherine O'Hara που έλαμψαν στο φιλμ του 1988, φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν από το reunion και ένωσαν τις δυνάμεις τους με τη “νεοφερμένη” στο project Jenna Ortega, που μετά τη σαρωτική επιτυχία του Wednesday, ήταν σχεδόν επιβεβλημένο να ξανασυνεργαστεί με τον Burton ως η νέα του μούσα.

Το νέο φυσικά προκάλεσε χαρά και αδημονία στους μισούς fans και καχυποψία στους άλλους μισούς, που σκέφτηκαν αμέσως πως είναι καλύτερα κάποιες ταινίες τόσο εμβληματικές να μένουν ανενόχλητες στο βάθρο τους και να μην αμαυρώνονται από αρπαχτές που θέλουν να κάνουν cash out την νοσταλγία των σινεφίλ.

Κατά παράδοξο τρόπο, το Beetlejuice Beetlejuice, επιβεβαιώνει σήμερα και τις δύο αυτές μερίδες κοινού. Σαφώς η παρουσία του Tim Burton στο σκηνοθετικό τιμόνι αποτελούσε εξαρχής δυνατή εγγύηση πως η επαναπροσέγγιση θα γινόταν με αγάπη και σεβασμό στο πρωτότυπο. Παρόλα αυτά, όσο ευγενείς κι αν είναι οι προθέσεις του δημιουργού που γεμίζει τα κάδρα του Beetlejuice Beetlejuice με νοσταλγικές αναφορές, το συνολικό αποτέλεσμα δε ξεφεύγει από τις by the book συνταγές - και επιταγές - ενός στουντιακού requel.

Η ταινία αυτή τη φορά επικεντρώνεται και πάλι στην οικογένεια Deetz, που επιστρέφει στο Winter River, μετά το θάνατο του Πατριάρχη της, για να πουλήσει το σπίτι όπου συνέβησαν τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Το νέο μέλος της οικογένειας, η έφηβη κόρη της Lydia, αγνοώντας τα όσα έλαβαν χώρα εκεί πριν 36 χρόνια, θα ανοίξει κατά λάθος την πόρτα στο μεταφυσικό και τον απέθαντο Σκαθαροζούμη.

Η πλοκή εξελίσσεται με τους απαιτούμενους ταχείς ρυθμούς του σημερινού mainstream σινεμά, χωρίς να αφήνει ούτε το δράμα, ούτε την κωμωδία της υπόθεσης να ανασάνει, ενώ οι δοσολογίες συγκίνησης και χιούμορ εναλλάσσονται τόσο υπολογισμένα εξαντλώντας τα περιθώρια για ένα πραγματικό ρίσκο. Η απρόβλεπτη χαοτικότητα της πρωτότυπης ταινίας, εδώ επαναλαμβάνεται ως textbook στερώντας το στοιχείο της έκπληξης και της μαγείας του αυθεντικού.

Όχι πως δεν υπάρχουν αρετές. Τουλάχιστον οι σεναριογράφοι δεν κόπιαραν εντελώς βαριεστημένα την ιστορία και φρόντισαν να τη μπολιάσουν με κάποιες ενδιαφέρουσες αναστροφές. Στο ίδιο πλαίσιο και ο Burton, αν και δεν κατορθώνει να επαναλάβει με την ίδια ορμή την σκηνοθεσία του, παραδίδει ένα φιλμ που αν μη τι άλλο διαθέτει ροή, παρά την έλλειψη συνοχής του.

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που εισάγονται εδώ - τους υποδύονται ο Willem Dafoe και η Monica Bellucci - δεν καταφέρνουν να σκιαγραφηθούν πλήρως και να ξεφύγουν από τα όρια της καρικατούρας. Οι παλαίμαχοι ωστόσο (Catherine O'Hara, Winona Ryder και Michael Keaton) - αν και υποχρησιμοποιούνται - εντέλει δίνουν απολαυστικές ερμηνείες που κλέβουν την παράσταση.

Το βάρος ωστόσο μοιάζει να πέφτει κυρίως στην Ortega, που γι’ άλλη μια φορά αποδεικνύει πως δεν είναι τυχαία η ταχύτατη επέλαση της στην A list του Hollywood.

Σε γενικές γραμμές, το Beetlejuice Beetlejuice, δε θα απογοητεύσει του θιασώτες του πρωτότυπου, ούτε θα δυσκολευτεί να κερδίσει τη συμπάθεια του νέου κοινού. Αν κάτι όμως δεν έχει την πιθανότητα να είναι ολοκληρωτική καταστροφή, δεν είναι τέχνη λένε.

Κατά αυτήν την άποψη το Beetlejuice Beetlejuice, που περιχαρακώνεται από ένα ακριβό production value και ένα σενάριο που πατάει όλες τις νότες που απαιτεί το target του, λοιπόν, δεν είναι τέχνη και αυτό είναι κρίμα γιατί ο αυθεντικός Σκαθαροζούμης ήταν, όπως και οι περισσότερες ταινίες της φιλμογραφίας του Burton. Ακόμα κι έτσι όμως, ως νερωμένη εκδοχή του πρωτότυπου προορισμένη για ένα πιο οικογενειακό κοινό, η ταινία αποτελεί μια ασφαλή επιλογή για κυριακάτικη έξοδο στο multiplex της γειτονιάς σου.