Mario Tennis Fever Review - Άσσος ή Double Fault;

Σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, η Nintendo κυκλοφορεί ένα Mario Tennis για κάθε νέα της γενιά. Είναι μια σταθερά για κάθε κονσόλα της Nintendo από τότε που συστήθηκε με το πρώτο Mario Tennis του Nintendo 64, το 2000. Μοναδική εξαίρεση στο μοτίβο αυτό, το Wii, το οποίο έχοντας την σειρά Wii Sports μάλλον δεν άφηνε -σύμφωνα με την λογική της Nintendo- πολλά περιθώρια για ακόμα έναν τίτλο tennis, πέρα από το port του Mario Power Tennis (από το Gamecube) με νέα, motion controls.

Δεν είναι ότι βγαίνουν πολύ συχνά. Το προηγούμενο, το Mario Tennis Aces για το Switch κυκλοφόρησε το 2018 και πριν από αυτό, το Mario Tennis: Ultra Smash για το Wii U, το 2015. Αυτό όμως που τα κάνει ίσως να φαίνονται πιο "ξεζουμισμένα" είναι πως η Nintendo και η Camelot (που βρίσκεται στο τιμόνι της ανάπτυξης όλα αυτά τα χρόνια), δυσκολεύονται να προσφέρουν κάποια σοβαρή εξέλιξη στην συνταγή. Όλα μοιάζουν τελικά με μικρές παραλλαγές του ίδιου ακριβώς παιχνιδιού. Να μου πείτε, πόσο να αλλάξεις ένα παινίδι τέννις με Mario (Kart) περιτύλιγμα; Πραγματικά, δεν έχω ιδέα. Παρόλα αυτά, επειδή παραδόξως, δεν υπάρχουν πολλά tennis παιχνίδια στην αγορά, η σειρά Mario Tennis βρίσκει πάντα την εμπορική της θέση και γι' αυτό, προφανώς, και η ιαπωνική εταιρεία θέλει να αποτελεί πάντα μέρος της βιβλιοθήκης της κάθε κονσόλας της.

Η σημαντικότερη νέα συνεισφορά του Mario Tennis Fever σε αυτήν την συνταγή είναι οι Fever Rackets. Αυτές είναι ρακέτες που διαθέτουν ειδικά χτυπήματα με δυνάμεις που μπορούν να δώσουν ένα πλεονέκτημα στον παίκτη που τις χρησιμοποιεί. Ας πούμε, υπάρχει ρακέτα που στο πρώτο σκάσιμο της μπάλας δημιουργεί έναν βούρκο με λάσπη στο οποίο οι παίκτες "κολλάνε" και πηγαίνουν πιο αργά και οι μπάλες αναπηδούν ελάχιστα. Υπάρχει άλλη κάνει τον παίκτη αόρατο, άλλη που δημιουργεί περιοχή με πάγο στο αντίπαλο τερρέν, άλλη που πετάει μπανάνες και πάει λέγοντας. Υπάρχουν 31 ρακέτες με διαφορετικές δυνάμεις, κάποιες από αυτές πιο αποτελεσματικές από άλλες, όπως είναι φυσιολογικό.

Για να ενεργοποιηθεί το χτύπημά τους, θα πρέπει να γεμίσει μια μπάρα, οπότε κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, είναι περιορισμένες οι φορές που μπορεί ο παίκτης να τις χρησιμοποιήσει, αλλά όχι και σπάνιες. Η μπάρα αυτή γεμίζει αρκετά γρήγορα. Προσωπικά, μου άρεσε αυτή η προσθήκη των ρακετών και ο τρόπος που λειτουργούν, γιατί δεν παράγουν χτυπήματα που εγγυώνται αυτομάτως πόντο, είναι πιο ισορροπημένα και αρμονικά ενσωματωμένα στο gameplay. Αποτελούν ένα στρατηγικό χτύπημα που πρέπει να χρησιμοποιήσει την κατάλληλη στιγμή ο παίκτης αλλιώς μπορεί να του γυρίσει "μπούμερανγκ".

Αν ο αντίπαλος προλάβει και απαντήσει στο χτύπημα πριν ακουμπήσει η μπάλα κάτω (με volley δηλαδή), τότε η δύναμη επιστρέφει στον παίκτη ο οποίος πρέπει κι αυτός να την προλάβει πριν σκάσει στο έδαφος για να μην εφαρμοστεί στο δικό του γήπεδο. Προσφέρει έτσι ένα επιπλέον στρατηγικό βάθος τόσο για την στιγμή που θα επιλέξει ο παίκτης να το χρησιμοποιήσει όσο και το πώς θα το εκμεταλλευτεί όταν είναι ενεργοποιημένο. Σε συνδυασμό με τις Fever Rackets, ο κάθε παίκτης πλέον έχει και μια μπάρα "ζωής". Όταν επηρεάζεται από ένα ειδικό χτύπημα χάνει και "ζωή". Αν αυτή η "ζωή" εξαντληθεί, τότε γίνεται πιο αργός για 10 δευτερόλεπτα στο μονό και βγαίνει από το ματς εντελώς για μερικά δευτερόλεπτα στο διπλό. Οπότε, οι δυνάμεις των Fever Rackets έχουν και πιο μακροχρόνια, έμμεση επίπτωση σε έναν αγώνα.

Συνήθως, στα Mario Tennis προτιμούσα να παίζω χωρίς τα ειδικά χτυπήματα. Εδώ, είναι ίσως η πρώτη φορά που απολαμβάνω εξίσου και τα δύο modes. Νομίζω αυτό τα λέει όλα. Οπότε ας ξεκαθαρίσουμε αυτό: το Mario Tennis Fever έχει ένα διασκεδαστικό και καλοστημένο gameplay. Σαν ένα arcade tennis παιχνίδι, έχει καλή ροή και είναι από την πρώτη στιγμή απολαυστικό. Μοναδικό μου παράπονο είναι πως έχει μια πιο αργή και "ξεφούσκωτη" αίσθηση στα χτυπήματα σε σχέση με το Mario Tennis Aces. Ακόμα και οι πιο γρήγορες μπάλες του, είναι μεγαλύτερες και μοιάζουν περισσότερο με τις παιδικές, αν έχετε παίξει τέννις, που πάνε πιο αργά και αναπηδούν περισσότερο. Και αυτό δίνει έναν διαφορετικό ρυθμό και άλλη αίσθηση στα παιχνίδια. Τα κάνει ακόμα πιο arcade στο ύφος, πιο "ανάλαφρα". Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, απλά είναι διαφορετικό και νομίζω είναι θέμα γούστου. Εγώ προτιμώ την ταχύτητα του Aces αλλά απολαμβάνω και αυτό.

Το gameplay λοιπόν είναι απολαυστικό. Τι συμβαίνει όμως με τα διάφορα modes και το περιεχόμενο; Δυστυχώς, αν είστε παίκτης που προτιμάει να παίζει μόνος του, το Mario Tennis Fever δεν είναι ένα παιχνίδι που είναι προσανατολιμένο σε εσάς. Υπάρχει ένα story mode αλλά είναι στην πραγματικότητα ένα αργό tutorial με πιο όμορφο περιτύλιγμα. Αν δεν έχω πέσει εντελώς έξω στην αντίληψη του χρόνου, μου πήρε λιγότερο από 5 ώρες για να το ολοκληρώσω. Έχει μια υποτυπώδη ιστορία με τους Baby Mario και Baby Luigi αλλά τίποτα ουσιαστικό.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει το Trial Towers στο οποίο ο παίκτης έχει τρεις "ζωές" για να καταφέρει να ολοκληρώσει 10 μικρά challenges κάθε φορά. Δεν είναι άσχημο σαν mode, έχει μάλιστα ορισμένες ωραίες ιδέες, αλλά, κι αυτό δεν νομίζω να μου πήρε πάνω από 2-3 ώρες να το ολοκληρώσω. Μπορεί να λέω και πολύ. Και τέλος, υπάρχει και ένα mode που λέγεται "mix it up" και έχει παιχνίδια κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες και ξεχωριστά γήπεδα (ένα γήπεδο σαν φλιπεράκι, ένα γήπεδο που έμφανίζεται wonder seed και αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού κτλ). Ξανά, καλοδεχούμενο αλλά δεν είναι ένα mode με ιδιαίτερο βάθος για να προσεγγίσει τους single player παίκτες. 

Οπότε αν θέλετε έναν αθλητικό τίτλο να χαθείτε για ώρες μόνοι σας, το Mario Tennis Fever δεν είναι για εσάς. Από την άλλη, αν έχετε παρέα ή σας αρέσουν οι online αναμετρήσεις, τότε σίγουρα θα περάσετε πολύ χρόνο με το παιχνίδι. Όπως συμβαίνει πάντα σε αυτά τα παιχνίδια, εκεί είναι που αναδεικνύεται πραγματικά το gameplay, όταν υπάρχουν απέναντι άλλοι πάικτες και όχι CPU. Το θετικό είναι πως στις ώρες που έπαιξα δεν συνάντησα προβλήματα στο online το οποίο, ιδίως τώρα που έχει αρκετούς παίκτες, προσφέρει μια πολύ άμεση και "εύκολη" στο στήσιμο εμπειρία. Τα ranked παιχνίδια που έπαιξα online ήταν, λοιπόν, με διαφορά οι καλύτερες στιγμές μου με τον τίτλο.

Τέλος, όσον αφορά την παρουσίαση, τα πράγματα είναι φυσικά περιποιημένα, με ωραία animations για τους χαρακτήρες, έντονα χρώματα και συμπαθητικά εφέ, αλλά δεν ξεφεύγει από την τυπική εικόνα ενός Mario τίτλου. Είναι όμορφο, ξεκούραστο στο μάτι και λειτουργικό. Μέχρι εκεί. Μεταξύ μας, δεν χρειάζεται κιόλας κάτι παραπάνω σε αυτόν τον τομέα.