Metal Gear Solid Delta: Snake Eater Review – Στέκεται στο ύψος του ονόματός του;

Κάθε φορά που πρέπει να μιλήσουμε για ένα remake, είναι αναγκαίο να απαντήσουμε ξεκάθαρα σε δύο ερωτήματα. Πρώτα απ’ όλα, τι αξιολογεί το παρόν κείμενο. Αυτό εδώ το κείμενο λοιπόν είναι μια άποψη πάνω στο remake και όχι πάνω στην ποιότητα του πρωτότυπου παιχνιδιού, που σε περίπτωση που αναρωτιέστε, θεωρώ ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Δεύτερον, υπάρχει το αιώνιο υπαρξιακό ερώτημα των remakes: γιατί υπάρχουν; τι εξυπηρετούν και πώς το καταφέρνουν (ή δεν το καταφέρνουν);

Ένα καλό remake είναι αυτό που μένει ευλαβικά πιστό στο πρωτότυπο ή αυτό που επιχειρεί μια -όχι απαραίτητα “μοντερνοποίηση” αλλά- επέμβαση και στο gameplay, κρατώντας πάντα το πνεύμα του ζωντανό; Κάποιος μπορεί να πει ότι αφού είναι remake, οφείλει να μείνει ευλαβικά πιστό στην πηγή του, καθώς ο σκοπός του είναι απλά να το συστήσει σε έναν νέο κοινό. Άλλος, μπορεί κάλλιστα να αναρωτηθεί ποιος είναι ο λόγος ύπαρξής του, αν απλά φέρνει το πρωτότυπο αυτούσιο, με ένα “γυαλισμένο” οπτικoακουστικό περιτύλιγμα. Υπάρχει για να προσελκύσει μόνο αυτούς στους οποίους μπορεί να “χτυπάει άσχημα στο μάτι” το παλιότερο;

Προφανώς υπάρχουν και σημαντικοί οικονομικοί λόγοι από πίσω, στα πλαίσια της βιομηχανίας και της αγοράς. Αλλά εδώ μιλάμε μόνο για την καλλιτεχνική πτυχή του. Ποιος ο λόγος ύπαρξής του ως καλλιτεχνικό έργο, όχι προϊόν. Προσωπικά είμαι πάντα με την πιο δημιουργική, γενναία πλευρά. Με αυτήν που επιχειρεί “κάτι” με το remake και ουσιαστικά το μετατρέπει σε ένα νέο, αυτόνομο έργο με δικό του χαρακτήρα. Το βλέπω σαν την μόνη περίπτωση που η ύπαρξή του συνεισφέρει κάτι ουσιαστικό στο μέσο. Εξάλλου το πρωτότυπο ήταν και θα είναι “πάντα” εκεί.

Το Metal Gear Solid Delta δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Είναι από εκείνα τα remakes που θεωρούν το πρωτότυπο υλικό, δόγμα. “Δεν πειράζουμε, δεν ρωτάμε, δεν αμφισβητούμε και φυσικά, δεν αλλάζουμε!”. Είναι ό,τι είναι και είμαστε εδώ να το υπηρετήσουμε. Και για να σας πω την αλήθεια, δεν μπορώ να παρεξηγήσω τους δημιουργούς, την Virtuos στην συγκεκριμένη περίπτωση (που βρίσκεται στην ανάπτυξη σε συνεργασία με την Konami). Διότι μιλάμε για μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, που όπως όλα τα παιχνίδια του Hideo Kojima, κουβαλάνε την προσωπική σφραγίδα του δημιουργού τους “στο μέτωπο”. Θα ήταν μεγάλο ρίσκο και θα ήθελε μεγάλο θάρρος και αυτοπεποίθηση να επιχειρήσουν κάτι πιο… παρεμβατικό. Γιατί αν χαθεί η “μυρωδιά” Kojima, αν χάσει αυτήν την αίσθηση ο τίτλος, το εγχείρημα θα θεωρηθεί αυτόματα αποτυχημένο.

Μπορείς λοιπόν να “δεις” και να νιώσεις αυτήν την επιφυλακτικότητα των δημιουργών να επέμβουν βαθύτερα, παντού στο Delta. Είναι ένα απόλυτα ασφαλές, απόλυτα πιστό remake. Γι’ αυτό, σε πολλούς ίσως φανεί περιττό. Αν εξαιρέσουμε τον οπτικό τομέα, δεν έχει πραγματικά δική του προσωπικότητα. Η μοναδική του καινοτομία είναι η επιλογή μιας “νέας” προοπτικής τρίτου προσώπου και μερικές μικρές προσθήκες από “εδώ και από ‘κεί”, που μένουν σε επιδερμικό επίπεδο. Και βάζω το “νέα” σε εισαγωγικά γιατί δεν έχω καταλάβει ακόμα και τώρα αν είναι ίδια με αυτήν του Subsistence ή όχι.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έπαιξα το Subsistence και δεν μου είναι εύκολο να συγκρίνω. Ωστόσο, επειδή στο τελευταίο preview που κάναμε από την Gamescom είχα εκφράσει τις αμφιβολίες μου για αυτήν την κάμερα, θέλω να επανέλθω για να δηλώσω πως οι φόβοι μου, ευτυχώς, δεν επαληθεύτηκαν. Πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι μια λειτουργική επιλογή που κάνει το παιχνίδι καλύτερο, προσφέροντας καλύτερη αντίληψη των χώρων από την οπτική του Snake. Προσωπικά, τελικά κατέληξα να παίξω τον τίτλο με αυτήν την προοπτική στο μεγαλύτερο διάστημα. Είναι κρίμα όμως που δεν μπορείς να αλλάξεις τις προοπτικές ζωντανά κατά τη διάρκεια του gameplay αλλά πρέπει να γυρίσεις στο μενού.

Υπάρχει πλέον και η επιλογή να περπατάς σκυφτός όπως επίσης και να προχωράς σε πρώτο πρόσωπο στοχεύοντας. Τέτοιες μικρές αλλά σημαντικές βελτιώσεις στον έλεγχο που οι περισσότεροι ίσως δεν θυμούνται καν ότι δεν υπήρχαν στο πρωτότυπο παιχνίδι. Τέλος, έχει προστεθεί και μια πυξίδα σαν αντικείμενο, που όταν την έχεις ενεργή σε βοηθάει να βρεις τον προορισμό σου, ενώ, το καμουφλάζ γίνεται πλέον πιο εύκολα και πιο γρήγορα από το d-pad.   

Από εκεί και πέρα, δεν έχει πειραχτεί ούτε “τρίχα” από το gameplay. Και επαναλαμβάνω, αντιλαμβάνομαι απόλυτα την άποψη όσων θεωρούν αυτήν την επιλογή των δημιουργών, σοφότερη. Τηρουμένων των συνθηκών, μάλλον και εγώ προς εκείνη την άποψη κλίνω περισσότερο, για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αδιαμφισβήτητα πτυχές του που θα μπορούσαν να αλλάξουν προς μια ενδιαφέρουσα, νέα προσέγγιση και θα μεταμόρφωναν την εμπειρία.

Από μικρά όπως ο τρόπος που λειτουργεί το cover (που είναι λίγο δύσχρηστο) ή η τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών (να μπορούσε να δει κάτω από αμάξια, έπιπλα, κρεβάτια κτλ), μέχρι πραγματικά γενναίες αλλαγές όπως την αφαίρεση των loading ανάμεσα στις περιοχές και την ενοποίηση του κόσμου του. Αυτά όμως θα απαιτούσαν μια σημαντική αναθεώρηση αρκετών πτυχών του σχεδιασμού, που χωρίς την παρουσία του Kojima και της ομάδας του, ίσως κατέληγαν σε αποτυχία.

Όσον αφορά την οπτική ανανέωση τώρα, είναι πετυχημένη. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι γνώριμα και πιστά, παρά την θεαματική αύξηση του ρεαλισμού τους και τα περιβάλλοντα το ίδιο. Σαν ατμόσφαιρα και αισθητική, υπάρχει διαφορά με τους νέους φωτισμούς και τις λεπτές χρωματικές αποχρώσεις (αυτή η θαμπάδα στους φωτισμούς του PS2 έδινε σε όλα παιχνίδια μια ξεχωριστή αισθητική), αλλά θεωρώ πως δεν προδίδεται σε κανένα σημείο τρανταχτά το αρχικό όραμα. Επίσης, να αναφέρω πως στο PS5 που έπαιξα εγώ το παιχνίδι, υπήρχαν σημεία με αισθητή πτώση στο framerate. Όχι σε σημείο να επηρεάζει έντονα την εμπειρία κατά τη γνώμη μου, αλλά ήταν διακριτά.

Λίγα λόγια για το πρωτότυπο παιχνίδι

 Το Metal Gear Solid 3: Snake Eater κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2004 για το PlayStation 2 και είναι ένα prequel για το σύμπαν των Metal Gear που δίνει άλλο δραματικό βάθος στα μετέπειτα γεγονότα. Εκτός αυτού όμως, αντλώντας έμπνευση από τον κινηματογράφο, στήνει ένα απροσδόκητα συναισθηματικό origin story του Big Boss, γεμάτο ανατροπές, αξιομνημόνευτους χαρακτήρες και φυσικά, πινελιές παράλογου χιούμορ. Είναι ουσιαστικά ένα “Casino Royale”, δύο χρόνια πριν το Casino Royale. Ο μελαγχολικός αντιπολεμικός του τόνος αλλά και η βιαιότητα της πλοκής του, έδωσε μια άλλη, πιο ευαίσθητη και πιο τραγική διάσταση στον Snake που κατά τη γνώμη μου, παραμένει ακόμα -σαν χαρακτήρας- μια από τις αφηγηματικές κορυφές του Kojima. Με το καλύτερο roster από bosses, όχι μόνο όλης της σειράς αλλά ενδεχομένως και όλου του μέσου, το Snake Eater είναι ένα ασταμάτητο “τρενάκι” ευρηματικότητας, παίζοντας συνεχώς με τις συμβάσεις του είδους και εκπλήσσοντας με την φαντασία του. Η προσοχή του στις λεπτομέρειες το κάνει, παρά την ηλικία και κάποια ξεπερασμένα στοιχεία, να φαντάζει ακόμα και σήμερα πιο “ζωντανό” από το 99% των σύγχρονων τίτλων. Ένα αληθινό αριστούργημα.