Η ιστορία των δύο ουρακοτάγκων που συγκίνησε την επιστημονική κοινότητα

Οι ουρακοτάγκοι συγκαταλέγονται στα πιο μοναχικά πρωτεύοντα θηλαστικά καθώς σε αντίθεση με άλλα συγγενικά είδη που ζουν σε οργανωμένες κοινωνικές ομάδες, αυτοί περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους μόνοι μέσα στο δάσος. Βέβαια, υπάρχει και αυτή η σχέση ανάμεσα σε μια μητέρα και τα μικρά της που είναι σαφώς πιο στενή καθώς έχει παρατηρηθεί ότι τα συνοδεύει για πολλά χρόνια πριν την γέννηση τους, δείχνοντας παράλληλα τους τρόπους για να βρίσκουν τροφή, να κινούνται με ασφάλεια στο δάσος και γενικότερα μαθήματα που διαμορφώνουν τη συμπεριφορά τους και καθορίζουν την επιβίωση τους στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής τους.

Ωστόσο, μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ethology ανατρέπει τα δεδομένα για την κοινωνική ζωή των ουρακοτάγκων και καταγράφει για πρώτη φορά με λεπτομέρεια ένα περιστατικό υιοθεσίας σε εθνικό πάρκο της Ινδονησίας.

Το περιστατικό λοιπόν αφορά δύο θηλυκούς ουρακοτάγκους που για χρόνια έμοιαζαν να έχουν μια τυπική σχέση μητέρας και κόρης. Οι ερευνητές τις έβλεπαν να κινούνται μαζί μέσα στο δάσος, να κοιμούνται στην ίδια φωλιά όπως και να μοιράζονται την καθημερινότητά τους χωρίς ποτέ τίποτα να προδίδει ότι επρόκειτο για κάτι διαφορετικό από αυτό που θεωρείται φυσιολογικό μεταξύ μιας μητέρας ουρακοτάγκου με το μικρό της.

Βέβαια, η ηλικία της μεγαλύτερης ουρακοτάγκου άρχισε να προκαλεί ερωτήματα διότι ήταν εμφανώς πολύ νεαρή για να έχει αποκτήσει ένα τόσο μεγάλο μικρό. Όπως ήταν φυσικό, η απορία αυτή οδήγησε τους επιστήμονες να λάβου μέτρα πραγματοποιώντας γενετικές αναλύσεις, οι οποίες αποκάλυψαν ότι οι δύο ουραγκοτάγκοι δεν ήταν μητέρα και κόρη αλλά αδερφές.

Όπως αντιλήφθηκαν μετά από έρευνα, η μητέρα των δυο άτυχων ζώων είχε εξαφανιστεί χρόνια νωρίτερα και η μεγαλύτερη αδερφή τελικά ανέλαβε τον ρόλο της φροντίδας. Κουβαλούσε τη μικρότερη, της επέτρεπε να τρώει από το φαγητό της και τη συνόδευε καθημερινά, συμπεριφορά που μέχρι σήμερα δεν είχε καταγραφεί ποτέ στις κοινωνίες των ουρακοτάγκων.