Η ανατρεπτική θεωρία για τη γήρανση και τον καρκίνο που η επιστήμη αγνόησε για χρόνια

Για δεκαετίες η γήρανση θεωρούνταν μια διαδικασία σταδιακής φθοράς και μια πορεία όπου τα κύτταρα απλώς χαλάνε και οι λειτουργίες σβήνουν. Όμως μια νέα δημοσίευση στο περιοδικό Aging δείχνει ότι δύο Ρώσοι επιστήμονες, ο Vladimir Dilman και ο γιος του Mikhail Blagosklonny, είχαν προτείνει κάτι εντελώς διαφορετικό πολύ πριν η σύγχρονη επιστήμη συνειδητοποιήσει τη σημασία του. Μια θεωρία που δεν βελτίωνε απλώς το παλιό μοντέλο, αλλά το ανέτρεπε πλήρως.

Όπως εξηγεί ο ερευνητής Aleksei G. Golubev, ο Dilman υποστήριζε ότι η γήρανση ξεκινά όχι από φθαρμένα κύτταρα, αλλά από τον υποθάλαμο, το κέντρο του εγκεφάλου που ρυθμίζει ορμόνες, μεταβολισμό και βασικές λειτουργίες του σώματος. Με την ηλικία, έλεγε, ο υποθάλαμος χάνει τη σωστή του ανταπόκριση. Για να το αντισταθμίσει αυτό, ο οργανισμός ανεβάζει ορμόνες και μεταβολικούς ρυθμούς. Έτσι, αντί να δουλεύει λιγότερο, το σώμα μπαίνει σε μια κατάσταση συνεχούς υπερδιέγερσης. Η γήρανση, λοιπόν, δεν είναι φθορά, είναι υπερβολή.

Ο Blagosklonny μετέφερε την ίδια ιδέα στο μοριακό επίπεδο. Με τη “θεωρία υπερλειτουργίας” υποστήριξε ότι μονοπάτια ανάπτυξης όπως το mTOR, που είναι απαραίτητα στην ανάπτυξη, δεν “κλείνουν” ποτέ πραγματικά. Συνεχίζουν να σπρώχνουν τα κύτταρα να λειτουργούν περισσότερο απ’ όσο πρέπει, οδηγώντας τελικά σε υπέρταση, ίνωση, αύξηση οργάνων και καρκίνο.

Ο Golubev δείχνει ότι οι δύο θεωρίες είναι κομμάτια του ίδιου παζλ. Ένας κεντρικός ρυθμιστής στον εγκέφαλο ή στο μόριο, που χάνει τον έλεγχο με την ηλικία.

Επισημαίνει επίσης ότι πολλά από όσα θεωρούμε σήμερα “σύγχρονες ιδέες” για τη γήρανση και τον καρκίνο είχαν ήδη μελετηθεί στο σοβιετικό εργαστήριο του Dilman, αλλά έμειναν στο περιθώριο επειδή δημοσιεύτηκαν στα ρωσικά και πριν την ψηφιακή εποχή. Το μήνυμα του Golubev είναι ότι ίσως η επιστήμη δεν ανακαλύπτει κάτι νέο, αλλά θυμάται κάτι που είχε ξεχάσει για δεκαετίες.