Game of Thrones Season 8: Ο επίλογος γράφτηκε για την σειρά-φαινόμενο 

Άραγε ήταν αυτό που περιμέναμε;

Game of Thrones Season 8: Ο επίλογος γράφτηκε για την σειρά-φαινόμενο

Το πολυαναμενόμενο φινάλε για το τηλεοπτικό «Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου» ήρθε, και στον απόηχό του ξεπρόβαλλαν αρκετά αμφιθυμικές αντιδράσεις για το πώς επισφραγίστηκε το τέλος της 8ης σεζόν του Game of Thrones.

Σας ενημερώνουμε ότι το περιεχόμενο του κειμένου που παρατίθεται παρακάτω περιλαμβάνει SPOILERS. Όσοι κρίνετε ότι δεν επιθυμείτε να προχωρήσετε περαιτέρω, είναι προτιμότερο να σταματήσετε την ανάγνωση εδώ!

Χθες το πασίγνωστο βραβευμένο με Emmy, δράμα φαντασίας Game of Thrones του HBO ολοκληρώθηκε. Το εν λόγω ταξίδι στην γη του ‘Westeros’ έληξε, με αρκετά από τα γεγονότα-σταθμούς του ειδικά σε αυτόν τον κύκλο να τα έχουν διαβλέψει αρκετοί fans χωρίς βέβαια να λείπουν και τα σαστίσματα κυρίως σχετικά με τον τρόπο που έλαβαν χώρα ορισμένα συμβάντα.

Ας πιάσουμε λοιπόν, το κουβάρι από εκεί που το αφήσαμε τελευταία. Ουσιαστικά, το έκτο και τελευταίο επεισόδιο δεν θα μπορούσε να σχολιαστεί μόνο του, αποκομμένο από το προηγούμενο δεδομένου του ότι εδώ πια αποτυπώνονται οι συνέπειες από την έκβαση του πολέμου στο ‘King’ s Landing’.

Για την ακρίβεια, στα τρία πιο πρόσφατα επεισόδια είδαμε πώς κλιμακώνονται τα πράγματα στο εν λόγω μέτωπο. Ωστόσο, υποκειμενικά μιλώντας, αισθάνθηκα να με διχάζει κάπως αυτό το β’ μισό του σόου, αφού υπήρχαν σημεία όπου δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς εμφανή νοηματικά κενά, αντιφάσεις και σεναριακές αστοχίες, ώστε κάπου εκεί να αδυνατεί το συγκεκριμένο project να εξηγήσει τον εαυτό του.

Εστιάζοντας κατά προσέγγιση σε μερικά από αυτά, ποιός πίστευε ότι η μεγάλη μάχη με τον ‘Night King’ θα έληγε εν μία νυκτί;! Το πανδαιμόνιο που περίμενε το κοινό κράτησε μόλις ένα επεισόδιο. Και μάλιστα η απόλυτη απειλή που υποτίθεται ότι αντιπροσώπευε ο βασιλιάς των ‘White Walkers’ για το ανθρώπινο γένος, ήταν μάλλον διαχειρίσιμη;! Μα πώς;! Απομυθοποιείται τόσο απλά ο φόβος και ο τρόμος ολόκληρου του ‘Westeros’;! Δηλαδή, ο κίνδυνος που συνιστά η ‘Cersei’ για τα Επτά Βασίλεια ήταν ακόμη μεγαλύτερος;! Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν αλλάζει με τίποτα η πολύτιμη και έγκαιρη παρέμβαση της ‘Arya’ που ήρθε σαν από μηχανής θεός να σώσει την κατάσταση.

Αλλά όσον αφορά τον πόλεμο αυτόν δεν ήταν λίγοι όσοι φαντάζονταν ότι οι απώλειες θα μπορούσαν να είναι πιο τρανταχτές αν ληφθεί υπόψη το πώς προλόγιζαν οι συντελεστές του όλου εγχειρήματος αυτά τα τεκταινόμενα. Επιπλέον, αφέθηκε να εννοηθεί ότι τότε οι ‘Dothraki’ σχεδόν αποδεκατίστηκαν, ενώ στον επίλογο του μύθου ως δια μαγείας έχουν και πάλι πολλαπλασιαστεί!

Συνεχίζοντας, αφότου βγαίνουν νικητές από εκεί η ‘Daenerys’, ο ‘John Snow’ και οι σύμμαχοί τους, βάζουν πλώρη για το ‘King’ s Landing’. Ο ‘Euron’ μαζί με τον στόλο της ‘Golden Company’ αξιοποιούν στο έπακρο την χρήση των “σκορπιών” τραυματίζοντας θανάσιμα τον ‘Rhaegal’, και περιορίζοντας αισθητά τις πιθανότητες υπερίσχυσης της ‘Khaleesi’ στην οποία απομένει πια μόνο ο ‘Drogon’.

Χωρίς να έχει το πλεονέκτημα επιστρέφει στην ασφάλεια του στρατοπέδου της ενώ τα δικά της πλοία καταποντίζονται από τον εχθρό. Όντας ξεκάθαρα σε δυσμενή θέση πώς γίνεται να παίρνει τόσο αβίαστα την ρεβάνς στο πέμπτο επεισόδιο, παρόλο που ξανά τα ακόντια από τις βαλλίστρες των πολεμίων της πέφτουν βροχή ενάντια στο τελευταίο της δράκο; Ακόμη και έτσι όμως, αν δεχτεί κανείς αυτήν την τροπή, η «Θυελλογέννητη» καταφέρνοντας να τους κατατροπώσει εφόσον πυρπολεί τον στρατό τους και έχοντας βεβαιωθεί για την νίκη της, γιατί δεν κατευθύνεται χωρίς χρονοτριβές στον πύργο που έχει καταφύγει η ‘Cersei’ να χτυπήσει στοχευμένα εκεί;! Ποιός ο λόγος να θέσει στο στόχαστρό της έναν λαό τον οποίο υποτίθεται ότι έρχεται να λυτρώσει ως επίδοξη και μεγαλόψυχη ελευθερωτής, ανακουφίζοντάς τον από το τυραννικό καθεστώς που τον εξουσίαζε;!

Οπωσδήποτε, ήταν σαφής η επιδίωξη των δημιουργών να μας δείξουν πώς αυτήν η κυρίαρχος ολισθαίνει προς την αγνή παράνοια, τυφλωμένη από την τοξική εμμονή της να καθίσει στον «Σιδηρούν Θρόνο», και όντας ταυτόχρονα συντετριμμένη από τον χαμό αγαπημένων, όπως η ‘Missandei’. Αλλά ίσως έτσι να δαιμονοποιήθηκε δυσανάλογα ο χαρακτήρας της. Εξυπακούεται ότι κανείς δεν την εκλάμβανε ως έναν αθώο δρώντα ορμώμενο αμιγώς από καλές προθέσεις κάτι που ήταν ξεκάθαρο προ πολλού ειδικά από το πώς αποφάσιζε να επιβληθεί (θυμήσου λ.χ. πώς κατέληξε ο ‘Samwell’ ως μοναδικός εκπρόσωπος των ‘Tarly’).

Ήταν απαραίτητο να παρουσιαστεί ως η «θεία τιμωρία» της πόλης και να προκαλέσει τον αφανισμό άμαχου πληθυσμού;! Ίσα ίσα είχε την δυνατότητα να φανεί φιλεύσπλαχνη. Όπως άλλωστε, υπήρχε και άλλος τρόπος για να εκπέσει ως παντοδύναμη ή αρεστή φιγούρα. Η απληστία και ο φόβος της να μην χάσει το στέμμα από τον νόμιμο διάδοχο, και γόνο των ‘Targaryen’, θα μπορούσε κάλλιστα να την ωθήσει στον παραλογισμό. Μία σπασμωδική κίνηση όπως μία αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του ‘John Snow’ που ομολογουμένως άτυπα θεωρούνταν ήδη σχεδόν ομόφωνα πιο κατάλληλος να διοικήσει, θα μπορούσε να την φέρει αντιμέτωπη με το πεπρωμένο που είδαμε. Δεν θα του άφηνε περιθώρια επιλογής, κάτι που επαληθεύτηκε ως αναγκαίο κακό. Το πώς δηλαδή, εν τέλει απεβίωσε η «Μητέρα των Δράκων» θα ήταν δύσκολο να αλλάξει. Ήταν μία σημαντική στιγμή συμβολικά δοσμένη και συναισθηματικά φορτισμένη.

Μεταξύ άλλων, η υπόσχεση-απειλή που είχε εκτοξεύσει ο ‘Sandor Clegane’, το ‘Κυνηγόσκυλο’ προς τον ‘Enter Gregor’, το ‘Βουνό’: «Με θυμάσαι; Και βέβαια με θυμάσαι!..Δεν θα τελειώσει για ‘σένα έτσι αυτό, αδερφέ! Ξέρεις ποιος έρχεται για ‘σένα. Ανέκαθεν ήξερες…» εκπληρώθηκε. Το πολυπόθητο “Cleganebowl”, η αναμέτρηση ανάμεσα σε αυτές τις δύο μορφές με την πιο δυσλειτουργική αδερφική σχέση σημειώθηκε αλλά ως μία πάλη κάπως διεκπεραιωτικά ενορχηστρωμένη, απ’ την οποία μάλιστα προκύπτει ότι ακόμη και το ‘Βουνό’ ήταν πιο ανθεκτικό και από τον ‘Night King’!

Τα όσα προαναφέρθηκαν παραπάνω φαντάζουν λιγάκι παράταιρα τουλάχιστον ως προς την δική μου οπτική. Παρόλαυτα, η πορεία αυτή των εξελίξεων ενδέχεται να μην ξένισε κάποιον άλλον που μπορεί όμως να στάθηκε με σκεπτική στάση απέναντι σε διαφορετικά κομμάτια της εξιστόρησης.

Πάντως, οφείλει να παραδεχτεί κανείς ότι το αντίο που μας επιφύλασσαν οι David Benioff και D. B. Weiss, αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση. Η ατμοσφαιρική και ακριβοπληρωμένη αυτή διασκευή του έπους του George R. R. Martin κλείνει εν μέρει παρηγορητικά. Η στέψη του ‘Bran’ ως κυβερνήτη των Έξι πια Βασιλείων, αφού η Λαίδη ‘Sansa’, επέμεινε στην αναγνώριση του ‘Winterfell’ ως ανεξάρτητο βασίλειο υπό τον έλεγχό της, ο ορισμός του ‘Tyrion’ ως σύμβουλός του νέου μονάρχη, η επιλογή της πάντα ανυπότακτης ‘Arya’ να φύγει σε αχαρτογράφητους και ανεξερεύνητους τόπους, όπως επίσης η επιστροφή του ‘John Snow’ στην Νυχτερινή Φρουρά και η ένωσή του με τους ‘Wildling’ μαρτυρούν ότι ίσως πλέον να «έσπασε ο τροχός» και μία νέα εποχή να ξεκινάει στο εξής.

13 comment(s)