Astral Chain Review - Το σερί του Switch συνεχίζεται!

Όταν ένα αστρικό διαμάντι σου έρχεται σχεδόν από το πουθενά!

Το Astral Chain ανακοινώθηκε στο Nintendo Direct του περασμένου Φεβρουαρίου, έξι μήνες πριν. Θυμάμαι την αντίδραση του κόσμου, όπως και τη δική μου, όταν γεμάτος ενθουσιασμό αντίκρισα το λογότυπο της Platinum Games, περιμένοντας τι άλλο, την έλευση του τρίτου μέρους της μάγισσας Cereza και το πολυπόθητο Bayonetta 3. Η αρχική αποδοχή μου σε ότι αφορά την παρουσίασή του, κάθε άλλο παρά θετική ήταν και όλο αυτό ευθύνεται κατά βάση στης δικές μου προσδοκίες, για το τι επρόκειτο να δω από την Ιαπωνική εταιρία. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές απογοητευόμαστε, γιατί εμείς λανθασμένα έχουμε θέσει τα θέλω μας, σε άλλα μήκη κύματος από τους ίδιους τους developers.

Προτού περάσω στην ανάλυση του τίτλου και στο τί έχει αυτός να μας προσφέρει, πρέπει να αναφέρω δύο πράγματα για την ομάδα και τα άτομα που εργάστηκαν πάνω στο νέο αυτό Concept. Είναι γνωστό ότι η PlatinumGames έχει χτίσει τη φήμη της, ως επί το πλείστων από Hack 'n' Slash τίτλους, μεταξύ άλλων τα προαναφερθέν Bayonetta και τα Metal Gear Rising, The Wonderful 101 και πολλά ακόμα. Αυτό βέβαια που δεν έγινε αντιληπτό από τo trailer της ανακοίνωσης, όχι από εμένα τον ίδιο τουλάχιστον, είναι ότι το Astral Chain εκτός του ότι αναπτύσσεται από μία εταιρία με πολυετή εμπειρία στο συγκεκριμένο είδος, έχει να κάνει με το ποιοι ακριβώς έχουν την επίβλεψη αυτού.

Για την ιστορία, παραγωγός και σχεδιαστής είναι ο Eijiro Nishimura και ο Takahisa Taura που εργάστηκαν στο πρόσφατο Nier: Automata. Και αν τα ονόματα αυτά δε σας λένε κάτι, τότε μάλλον είναι αρκετό να πούμε ότι την επίβλεψη του project είχε ο Hideki Kamiya, γνωστός από τα Resident Evil, Devil May Cry, Bayonetta, Okami και πολλά άλλα.

Ο χαρακτήρας μας τοποθετείτε στο έτος 2068 σε ένα εναλλακτικό, δυστοπικό μέλλον, όπου η ανθρωπότητα κρέμεται στο χείλος του αφανισμού, όταν διαστατικές πύλες κάνουν την εμφάνισή τους ανά τον κόσμο. Μέσα από αυτές ξεπροβάλλουν εξωγήινα όντα, τα οποία μας συστήνονται ως χίμαιρες,  ικανά να καταστρέφουν κάθε είδος ζωής, μετατρέποντας τη γη σε έναν ακατοίκητο πλέον ερημότοπο. Η κιβωτός, η τελευταία κατοικήσιμη πόλη, αποτελεί το πεδίο όπου θα λάβουμε δράση, όντας μέλος του επίλεκτου σώματος της αστυνομίας με ονομασία Neuron. Η επιβίωση της ανθρωπότητας εξαρτάται πλέον από την ολιγομελή ομάδα της Neuron και του αντικειμένου Astral Chain, το οποίο είναι ικανό  να αιχμαλωτίσει τα πλάσματα και να μας δώσει τον πλήρη έλεγχο αυτών. Η εξέλιξη αυτής της ένωσης, Χίμαιρα και αστρικής αλυσίδας, ονομάζεται Λεγεώνα και ουσιαστικά αποτελεί το μεγάλο μας όπλο ενάντια στον στρατό των εξωγήινων εισβολέων.

Αναφορικά με την ιστορία, μπορώ να πω ότι την απόλαυσα ανεξάρτητα με τα όποια κλισέ ήταν καταδικασμένη να κουβαλήσει μετά από ορισμένες επιλογές, σχεδιαστικές και μη, όπως για παράδειγμα, τους νεαρούς ενήλικες που δίνουν κι εδώ το παρόν σαν τη λύση όπου περίμενε η ανθρωπότητα για την καταπολέμηση του αφανισμού της. Ωστόσο, η απόδοσή της θεωρώ ότι μεταφέρεται στο θεατή με τρόπο που του δημιουργεί την απαραίτητη ένταση στις στιγμές όπου το  σενάριο το απαιτεί, και αυτές οι εντάσεις είναι πολλές. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχουμε να κάνουμε με δημιούργημα της PlatinumGames. Εάν πρέπει να αναφέρω ένα σημείο στο οποίο η απόδοση χωλαίνει σε σχέση με τους άλλους τομείς, τότε αυτό έχει να κάνει με τον κεντρικό χαρακτήρα, καθώς με την απαραίτητη προσοχή θα μπορούσαν να αποφευχθούν ορισμένα ατοπήματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στις πρώτες ώρες του παιχνιδιού και ύστερα από ένα αρκετά φορτισμένο γεγονός, βλέπουμε το δίδυμο αδερφό/ή να σπαράζει στα κλάματα και το χαρακτήρα μας να μη μπορεί να αποδώσει το ίδιο επίπεδο συναισθηματισμού, κυρίως λόγο στην απόφαση των δημιουργών (ορθός; ) ο χαρακτήρας μας να παραμένει σιωπηλός καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειάς μας. Ωστόσο, η άποψή μου σε καμία περίπτωση δε μπορεί να αποτελέσει ευαγγέλιο, πόσο μάλλον όταν έχουμε αντικρίσει κατά καιρούς «αμίλητους» κεντρικούς ήρωες να προκαλούν ρίγος με την απόδοση τους, χωρίς αυτό όμως να αποτελεί κριτήριο στο να πιστεύω ότι δε θα βοηθούσε η επιλογή, να κάνουν το χαρακτήρα του Astral Chain λιγάκι πιο ενεργό.

Σε ότι αφορά τον τρόπο όπου ο παίκτης κινείτε στον κόσμο του τίτλου, έχουμε να κάνουμε με έναν κλειστού τύπου «ανοικτό κόσμο» με προδιαγραμμένα σημεία τα οποία μπορούμε να επισκεφτούμε. Η μετακίνηση μας αφορά την Ark, τους κεντρικούς δρόμους και τα σοκάκια αυτής, καθώς και άλλα σημεία, όπως παράλληλες διαστάσεις και λοιπά. Θα έλεγε κανείς ότι ο τρόπος παιχνιδιού χωρίζεται σε δύο μέρη, αυτό της Ark και αυτό του Astral Plain, όπου μεταφερόμαστε μέσω πυλών οι οποίες βρίσκονται διάσπαρτες στην πόλη. Κατά την περιήγησή μας στην κιβωτό έχουμε τη δυνατότητα να αναλάβουμε παράπλευρες δραστηριότητες από τους πολίτες και τους συνεργάτες μας. Δραστηριότητες οι οποίες πολλές φορές βασίζονται ή αποτελούν μια μικρή διακλάδωση του κεντρικού σεναρίου, όπως για παράδειγμα η εξαφάνιση κάποιου χαρακτήρα που καλούμαστε να εντοπίσουμε μέσω του συστήματος IRIS.

Ουσιαστικά το πρόγραμμα IRIS αλλάζει την οπτική απεικόνιση του τίτλου, κάνοντας το να μοιάζει με ένα εναλλακτικό Detective Mode, προερχόμενο από τη σειρά Batman της RockSteady. Η οθόνη παίρνει τη γνωστή ηλεκτρονική μπλε απόχρωση, με τις πληροφορίες να διαδέχονται η μία την άλλη. Ήμουν πάντα θετικός στο συγκεκριμένο mode καθώς δίνει μία αίσθηση εξερεύνησης, πόσο μάλλον στην περίπτωση που χειριζόμαστε ένα μέλος της αστυνομίας. Μέσα λοιπόν από αυτήν την οπτική μπορούμε να διακρίνουμε τα σημεία ενδιαφέροντος, ώστε να συλλέξουμε τις απαραίτητες πληροφορίες, οι οποίες θα μας φέρουν πιο κοντά στην επίλυση του εκάστοτε Side Case. Πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, όταν αυτές οι υποθέσεις σχετίζονται με το βασικό εχθρό του τίτλου και όχι τόσο όταν καλούμαστε να ψάξουμε για το γατάκι της συναδέλφου μας που μόλις το έσκασε.

Και ερχόμαστε στον τομέα που μας καίει όταν αναφερόμαστε σε Hack 'n' Slash τίτλους, που δεν είναι άλλος φυσικά από τη μάχη, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση χωρίζεται σε δύο «παράλληλα» σημεία. Αυτό του χαρακτήρα μας και αυτό του Legion που χρησιμοποιεί την εκάστοτε στιγμή. Φτάνοντας και διατηρώντας τις επιθέσεις μας σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους, αυτά τα δύο σημεία έρχονται σε επαφή, προσφέροντας ένα άκρος εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Η δράση έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με την ένταση της μάχης, με στόχο τον εντυπωσιασμό και τέλος, τον εθισμό του παίκτη με αυτή. Στην αρχή ο χειρισμός της μπορεί να φανεί λίγο δύστροπος, άλλα μόνο στα πρώτα λεπτά, μέχρι δηλαδή να αντιληφθούμε ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε και μαχόμαστε σε αρμονία με τη λεγεώνα μας.

Αυτό συμβαίνει διότι θα πρέπει να ελέγχουμε και τους δυο χαρακτήρες ταυτόχρονα, με τον χρήστη του πλάσματος να εκτελεί τις βασικές κινήσεις μετακίνησης με το αριστερό Joy Con και το ίδιο το πλάσμα με τα πλήκτρα του δεξιού. Φανταστείτε λοιπόν, ενώ μαχόμαστε με τις χίμαιρες, να προσπαθούμε παράλληλα να αποφύγουμε τα χτυπήματά τους που έχουν ως κατάληξη τον ήρωά μας, ενώ την ίδια στιγμή με τη λεγεώνα μας να προσπαθούμε θα επιτεθούμε στον εχθρό.

Μαζί με τις ξεχωριστές ικανότητες της κάθε Legion που χειριζόμαστε ή εναλλάσσουμε σε πραγματικό χρόνο, μπορούμε να εκτελέσουμε combos τα οποία θα παγιδεύουν, θα εκτοξεύουν εμάς πάνω στους εχθρούς ή αυτούς μακριά από εμάς, ενώ παράλληλα θα εξαπολύουμε ειδικές κινήσεις από το κάθε διαφορετικό πλάσμα που έχουμε την κατοχή μας. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εντυπωσιακό χορευτικό μεταξύ χαρακτήρα, χίμαιρας και λεγεώνας. Η μάχη του τίτλου είναι εθιστική και με απίστευτο βάθος, το οποίο προκύπτει από τις αλληλεπιδράσεις του χειριστή και του ίδιου του πλάσματος, καθώς και των αναβαθμίσεών του. Αναβαθμίσεις οι οποίες προέρχονται από τα credits που λαμβάνουμε στο τέλος κάθε μάχης, είτε με την εξερεύνησή μας και την επίλυση των παράλληλων υποθέσεων.

Ορισμένα Upgrades, εκτός από τις Legion, μπορεί να τα δεχτεί και ο χαρακτήρας μας και αφορούν το βασικό του εξοπλισμό. Παράδειγμα τα τρία όπλα που έχει στην κατοχή του, την εμφάνισή του, την αλλαγή κάποιου Outfit που έγινε διαθέσιμο κατά την εξερεύνησή μας στην Ark, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα αλλαγής στο χρώμα για τα αντικείμενα που κουβαλάει,  καθώς και της ίδιας της λεγεώνας. Σε ότι αφορά το τελευταίο, θα έλεγε κανείς ότι οι επιλογές χρωματισμού δίνονται στον παίκτη, όπως είναι λογικό, μόνο για να δημιουργήσει το οπτικό αποτέλεσμα της αρεσκείας του, σε ότι αφορά το δίδυμο μας, μιας και όπως είναι λογικό δεν υπάρχει νόημα αύξησης των στατιστικών του πλάσματος, εάν για παράδειγμα από το βασικό του χρωματισμό λευκό-μπλε αποφασίσουμε να το αλλάξουμε σε κόκκινο-πράσινο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το περίστροφό μας, το γκλοπ και το σπαθί μας.

Στα ίδια υψηλά επίπεδα κυμαίνεται και ο τεχνικός τομέας του τίτλου, όπως και η μουσική υπόκρουση αυτού. Στην πρώτη περίπτωση, για ακόμα μία φορά βλέπουμε την τεχνική απεικόνισης Cell Shading, η οποία αποδίδει μία πιο καρτούν αισθητική, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι απευθύνεται σε μικρότερες ηλικίες. Σε αυτό βέβαια βοηθά και το εικαστικό του τίτλου και το όλο απομονωμένο από τον έξω κόσμο περιβάλλον. Οι όμορφες λεπτομέρειες δεν απουσιάζουν όταν καλούνται να δώσουν τον παλμό της τελευταίας ζωντανής πόλης στη Γη και από την άλλη κάνουν εξαιρετικά τη δουλεία τους κατά την εξερεύνησή μας σε ένα πιο σκοτεινό και αφιλόξενο Astral Plain. Δε θα πω ότι αντίκρισα βασικές διαφορές πέραν από της υψηλότερης ανάλυσης στο Docked Mode σε σχέση με το Portable Mode. Η όποια διαφορά δε μπορεί να χαρακτηριστεί σε καμία περίπτωση ως χάσμα, το οποίο θα μπορούσε να χαλάσει την συνολική εμπειρία του παίκτη.

Τα μουσικά θέματα του τίτλου δε σταματούν στιγμή να συνοδεύουν την εξερεύνησή μας και τις μάχες μάς, με την ένταση να προσπαθεί να ανεβάσει τα επίπεδα της αδρεναλίνης όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους απλούς εχθρούς, καθώς καταλήγει σε μία ηλεκτρονική ακουστική πανδαισία όταν έχουμε απέναντι μας τα bosses του κάθε επιπέδου. Άξια αναφοράς είναι και η αγγλική μεταγλώττιση του τίτλου, με τους ηθοποιούς να μεταφέρουν την ένταση και τον συναισθηματισμό, όταν οι σκηνοθετικές ανάγκες το απαιτούν.

Συνοψίζοντας : Η εξαιρετική απόδοση της μάχης, σε συνδυασμό με την ενδιαφέρουσα ιστορία του τίτλου, είναι ικανά να σας κρατήσουν πάνω από την οθόνη του Nintendo Switch για ώρες. Αλλά δεν είναι αυτό το αξιοσημείωτο. Αυτό που κάνει το Astral Chain ένα ξεχωριστό project είναι η αίσθηση της "ανολοκλήρωτης δόσης" που λαμβάνουμε κάθε φορά που ασχολούμαστε μαζί του. Ο τίτλος δε σε αφήνει...να τον αφήσεις, με το μυαλό σου να τρέχει πάλι πίσω στις μάχες μας με τις χίμαιρες και τις λεγεώνες μας. Το Astral Chain από το πρώτο, έως το τελευταίο λεπτό, βρωμάει PlatinumGames. Πόσο χαίρομαι, λοιπόν, που είχα άδικο.
Box Art
Tested on : Nintendo Switch
Developer : PlatinumGames
Publisher : Nintendo
Distributor : CD Media S.A.
Available for : Switch
Release date : 30-08-2019

28 comment(s)