1-2 Switch Review

H νέα κονσόλα της Nintendo είναι εδώ και μαζί με το hardware, καταφτάνει και το software, που στην τελική, είναι η «τροφή» για τους κατόχους. Η μήπως όχι; Το 1-2 Switch είναι μία από τις ρόδες στο αμάξι που ονομάζεται Nintendo Switch, κάνοντας το, έναν από τους σημαντικούς τίτλους του launch line-up, για το ξεκίνημα της νέας κονσόλας στην αγορά. Το 1-2 Switch είναι στην ουσία μία συλλογή από 28 στο σύνολο mini games, τα οποία έχουν σα σκοπό, πρώτον, να γνωρίσει και να κατανοήσει ο παίκτης, με τον πιο απλό και κάποιες φορές περίεργο τρόπο, τις δυνατότητες των χειριστηρίων του Switch, τα joy-cons και δεύτερον την αγνή, η όπως το ίδιο το παιχνίδι μας προβάλει, την απόλυτη διασκέδαση.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι ο τίτλος, προορίζεται και απευθύνεται σε 2 έως και 20 παίκτες. Οπότε αν είχατε σκοπό να επενδύσετε σε κάποιο μοναχικό game, τότε το 1-2 Switch δεν είναι για εσάς και αν αναρωτιέστε για το multiplayer, να διευκρινίσουμε ότι ο τρόπος παιχνιδιού εξελίσσεται αποκλειστικά σε τοπικό επίπεδο. Σε κάποιες περιπτώσεις, δε θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε.

Αυτό που δε μπορώ να προσάψω στο 1-2 Switch αφορά την ποικιλία στα mini games που όπως προανέφερα φτάνουν τα 28. Θα βρεθείτε να κουνάτε πάνω κάτω τα joy-cons προσποιούμενοι ότι τρέχετε, με σκοπό να σηκώσετε τη σημαία σε μια ψηφιακή παραλία, θα προσπαθήσετε να ξετυλίξετε τις αλυσίδες από σεντούκια θησαυρού, γυρνώντας τα controllers γύρω από τον άξονα τους. Άλλες φορές θα τα κινείτε κατά μήκος του προσώπου σας προσποιούμενοι ότι ξυρίζεστε, θα κοιμίζετε μωρά, θα πολεμάτε σε αρένες με ψηφιακά σπαθιά, και άλλοτε θα εξαπολύεται ξόρκια και μαγείες στον αντίπαλο, σαν ένας άλλος εκπαιδευόμενος μάγος.

Οι επιλογές είναι πολλές και για όλα τα γούστα και σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζουν ένα σεβαστό επίπεδο ενδιαφέροντος, σε ότι έχει να κάνει με τις νέες λειτουργίες που προσφέρουν τα joy-cons. Αξιοσημείωτη η στιγμή που θα κρατάτε το controller σας, σαν ένα μικρό κουτάκι γεμάτο με «μπάλες»  προσπαθώντας να καταλήξετε στο σωστό συμπέρασμα, για το πόσες εμπεριέχονται μέσα του, με βάση τη νέα τεχνολογία δόνησης, για την εταιρία, HD Rumble.

Και κάπου εκεί είναι που τελειώνει ο αρχικός ενθουσιασμός και ξεκινάνε τα όποια θέματα μπορούν να προκύψουν με τα mini games. Μου έκανε εντύπωση ότι εννιά στις δέκα των περιπτώσεων, ο χρόνος παιχνιδιού δε ξεπερνά το ένα λεπτό. Βέβαια θα μου πείτε «πόση ώρα θα προσποιήστε με την παρέα σου ότι περπατάτε πάνω σε μία πασαρέλα» η «για πόση ώρα θα μπορούσες να μείνεις ακίνητος στη στάση του «ανάποδου αλόγου, αν υπάρχει έως ότου χάσεις την ισορροπία σου» και δε θα έχετε άδικο.

Αυτό όμως που μας βάζει σε σκέψεις δεν αφορά ούτε το χρόνο του πραγματικού, gameplay στοιχείου αλλά ούτε και την ξεδίπλωση των joy-cons. Ναι, είναι ένας τίτλος που θα μαζέψει εσένα και την παρέα σου να σε κάνει να γελάσεις και να διασκεδάσεις για μερικά λεπτά. Δε θα κρύψω όμως ότι πολλές φορές με έφερε σε αμηχανία το να αρμέγω αγελάδες και η παρέα μου με κοίταζε περίεργα όταν κουνούσα μία ψηφιακή σόδα, με σκοπό θα φύγει το πώμα από την πίεση. Άλλες φορές θα νιώθεις ότι το ίδιο το παιχνίδι προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σε βάλει στο κλήμα, ζητώντας από τους παίκτες να βγάλουν περίεργους ήχους ή λέγοντας συγκριμένες φράσεις στα joy-cons που δεν αποσκοπούν πουθενά, παρά μόνο στο να ταυτιστείς με αυτό που βλέπεις στην οθόνη και να σε κάνει να γελάσεις. Αν όμως δεν φωνάξεις, Hello, σε ένα τηλέφωνο που μόλις χτύπησε; Θα χάσεις, δε θα γελάσει η παρέα σου, θα νιώσεις περίεργα; Είναι σκέψεις που θα μπουν στο μυαλό του παίκτη και θα φέρουν τον άλλο εύκολα σε μία άβολη κατάσταση, με το ερώτημα να είναι «είναι όντως διασκεδαστικό αυτό που κάνω;».