Ocarina of Time remake λοιπόν. Όσοι με γνωρίζετε έστω και λίγο, γνωρίζετε πόσο σημαντικό είναι το παιχνίδι για μένα. Αλλά αυτό δεν είναι ένα κείμενο για το αγαπημένο μου Ocarina. Είναι για το πώς ελπίζω η Nintendo να του “αλλάξει τα φώτα” σε αυτήν την “αναγέννησή”, όπως την χαρακτηρίζει. Αλλά λίγο προτρέχω. Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την συζήτηση γύρω από τα remakes. Μάλιστα, θα έφτανα μέχρι το σημείο να πω πως κάποιες φορές την βρίσκω πιο ενδιαφέρουσα από τα ίδια τα παιχνίδια. Τι περίεργο βίτσιο είναι αυτό τώρα θα μου πείτε; Λοιπόν, θεωρώ ότι όλη αυτή η κουβέντα γύρω από τα remakes αποκαλύπτει πολλά για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε συλλογικά το μέσο. Όντας δημιουργίες που κινούνται σε αυτούς τους ακαθόριστους, ενδιάμεσους χώρους, είναι συχνά δύσκολο να ταξινομηθούν με ακρίβεια και να καταλήξουμε σε κοινά σημεία στον τρόπο που τα αντιμετωπίζουμε και τα αξιολογούμε.
Είναι καινούργια έργα; Είναι παλιά; Είναι και τα δύο ταυτόχρονα; Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Όταν εκμοντερνίζονται, γίνονται και “αντικειμενικά” καλύτερα ή απλά διαφορετικά; Υπάρχει “καλό” remake ή υπάρχει απλά “καλό” παιχνίδι; Και τι είναι προτιμότερο; Αυτό που μένει απόλυτα πιστό στο πρωτότυπο “αναβαθμίζοντας” μόνο τον οπτικοακουστικό τομέα ή αυτό που επιχειρεί και κάτι ουσιαστικά καινούργιο σε διάφορους τομείς; Και πώς ορίζεται η διαφορά ανάμεσα στην αλλαγή που επεμβαίνει στην ουσία του τίτλου και σε αυτήν που απλά τον επεκτείνει ή τον εξελίσσει; Έχουν όλοι την ίδια αντίληψη για την “ουσία” κάθε τίτλου; Όπως βλέπετε είμαστε ήδη σε πολύ θολά νερά…
Αν το σκεφτείτε, τα remakes, είναι ένα φαινόμενο που συναντάται σε τέτοια έκταση, κυρίως στα βιντεοπαιχνίδια. Φυσικά αυτό έχει την λογική του σε πολλαπλά επίπεδα. Αν βγάλουμε όμως απ’ έξω τα οικονομικά/επιχειρηματικά κριτήρια που έχουν πολλαπλασιάσει τα remakes/remasters την τελευταία δεκαετία, το κυριότερο έχει να κάνει με την τεχνολογία. Ως ένα μέσο δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένο με την τεχνολογία, κάθε αναβάθμιση φέρνει μαζί της, σχεδόν συνειρμικά, μια γλυκιά ονειροπόληση: φαντάσου πως θα ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι με “τέτοια” γραφικά! Μοιάζει πολύ φυσική αυτή η σκέψη, σχεδόν αυτονόητη.
Αλλά μάλλον δεν θα έπρεπε να είναι. Κατά τη γνώμη μου, η ιδέα ότι ο αναβαθμισμένος οπτικοακουστικός τομέας ισοδυναμεί απευθείας με “καλυτέρευση” της εμπειρίας του παιχνιδιού δεν είναι απλά μια παιδιάστικη, απλοϊκή αντίληψη αλλά κρύβει κάτι βαθύτερα προβληματικό στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα παιχνίδια. Και αν σας φαίνεται λίγο χοντροκομμένη η άποψή μου, επιτρέψτε μου να επεκταθώ και έπειτα θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις ενστάσεις σας από κάτω στα σχόλια.
Κατ΄ εμέ λοιπόν, αν κάποιος βλέπει λ.χ. τα περισσότερα πολύγωνα στους χαρακτήρες, το ray tracing και τα υψηλής ανάλυσης textures ως αδιάψευστα επιχειρήματα για ένα “ανώτερο” αισθητικό αποτέλεσμα μάλλον αδυνατεί να αναγνωρίσει κάθε παιχνίδι ως έργο με συγκεκριμένη και μοναδική αισθητική ταυτότητα. Και πως κάθε αισθητική ταυτότητα έχει εγγενή αξία που είναι προς υποκειμενική συζήτηση. Αδυνατεί να αναγνωρίσει την αισθητική ως φιλοσοφικό πεδίο, με λίγα λόγια. Εστιάζει, ενδεχομένως, μονομερώς στο τεχνολογικό υπόβαθρο που –ίσως- επηρέασε τις καλλιτεχνικές αποφάσεις της ομάδας ανάπτυξης και θεωρεί αυτόματα οτιδήποτε παλαιότερο τεχνολογικά ως κατώτερο. Δηλαδή βλέπει πάντα την τεχνολογία ως ένα ταβάνι που περιόρισε το καλλιτεχνικό όραμα των δημιουργών και πως κάθε ψήλωμα αυτού του ταβανιού κάνει το αποτέλεσμα καλύτερο.
Θα ήταν πραγματικά αδύνατον να ισχυριστούμε σοβαρά πως κάθε αισθητική επιλογή είναι απλά τόσο καλή όσο της επέτρεψε η τεχνολογία της εποχής και άρα κάθε μετέπειτα τεχνολογική εξέλιξη καθιστά αυτόματα και αυταπόδεικτα δυνατή μια νέα “βελτιωμένη” εκδοχή της. Φανταστείτε τώρα να ισχυριστούμε πως το Metropolis του Fritz Lang είναι ένα έργο που επιδέχεται “βελτίωση” επειδή έχουμε πλέον ανώτερες κάμερες, οπτικά εφέ κτλ. Το ίδιο ισχύει και στο κομμάτι του gameplay, του ελέγχου και οποιασδήποτε άλλης σχεδιαστικής επιλογής. Ακόμα και αυτά που ονομάζουμε συχνά “quality of life” βελτιώσεις, δεν συνεπάγονται αυτομάτως και “αντικειμενικά” καλύτερο παιχνίδι. Η αφαίρεση σημείων τριβής μεταξύ του παίκτη και του παιχνιδιού, αποτελεί σημαντική σχεδιαστική επιλογή που επηρεάζει με πολύπλοκους τρόπους την εμπειρία του παίκτη. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τα remakes, απλά γίνονται πιο προφανή στις συζητήσεις για αυτά.
Αυτός που μιλάει για “αντικειμενικά” καλύτερο παιχνίδι ή δεν γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη “αντικειμενικά” ή απλά αντιμετωπίζει τα βιντεοπαιχνίδια ως ηλεκτρικές συσκευές. Ελπίζω να μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε πως δεν στέκει να αξιολογούμε ένα βιντεοπαιχνίδι όπως ένα ψυγείο ή μια ηλεκτρική σκούπα. Έτσι δεν είναι; Νεότερη τεχνολογία ισούται δεδομένα με καλύτερο ψυγείο, καλύτερη σκούπα κτλ. Όχι όμως απαραίτητα καλύτερο βιντεοπαιχνίδι.
Προσέξτε τώρα! Διότι στο σημείο αυτό γίνονται οι περισσότερες παρανοήσεις. Δεν υποστηρίζω πως ένα remake δεν γίνεται να είναι καλύτερο για κάποιον από το πρωτότυπο. Υποστηρίζω πως αν θεωρούμε πράγματι τα βιντεοπαιχνίδια ως έργα τέχνης, τότε δεν μπορεί να υπάρξει “αντικειμενικά” καλύτερη εκδοχή του παιχνιδιού. Μπορεί να υπάρξει μόνο διαφορετική. Τόσο η παλιά όσο και η νέα έχουν τη δική τους ολοκληρωμένη υπόσταση που στέκεται και θα στέκεται πάντα πέρα από τον χρόνο και τις τεχνολογικές τάσεις. Όπως στέκεται μια βυζαντινή αγιογραφία δίπλα σε έναν πίνακα του El Greco. Έπειτα είναι θέμα προσωπικού γούστου, οπτικής και αντίληψης και όλες οι τεκμηριωμένες απόψεις είναι αποδεκτές.
Το αριστερά δεν είναι “αντικειμενικά” καλύτερο από το δεξί. Είναι και τα δύο όμορφα με τον δικό τους τρόπο.
Ωστόσο, δεν έγραψα όλο αυτό μόνο για να προβληματιστούμε πάνω στην περίεργη θέση των remakes στο δημιουργικό πλαίσιο της βιομηχανίας. Το έκανα περισσότερο για να τα υπερασπιστώ ή μάλλον καλύτερα να αναδείξω πως θέλοντας και μη, είναι αυτόνομες δημιουργίες, οπότε δεν πρέπει να φοβούνται τις γενναίες αλλαγές στο υλικό πάνω στο οποίο βασίζονται. Η δική μου θέση απέναντί τους είναι πάντα προσανατολισμένη προς την καινοτομία. Αν ένα remake αρκείται σε μια οπτική μεταφορά του τίτλου στην σύγχρονη εποχή, τότε πιθανότατα (όχι πάντα όμως) μου φαίνεται λίγο βαρετό, ιδίως αν αυτή η μεταφορά έχει γίνει με τον πιο προφανή τρόπο.
Αντιθέτως, αφού ας μην κοροϊδευόμαστε δεν τα γλιτώνουμε, θα με ενδιέφερε πολύ περισσότερο να δω μια νέα γενιά δημιουργών να επιστρέφει σε αυτά τα παιχνίδια και να τα μεταχειρίζεται, όχι ως “ιερά κείμενα” που θα ήταν βλασφημία να αλλάξεις έστω και κόμμα, αλλά, σαν μια μορφή δημιουργικής συζήτησης ανάμεσα στο παλιό και το νέο, τις τότε ευαισθησίες με τις τώρα. Θα ήθελα να δω μια θαρραλέα, φρέσκια ερμηνεία τους. Νομίζω τα Final Fantasy VII Remakes και τα remakes των Resident Evil από την Capcom είναι καλά παραδείγματα.
Και ξέρετε γιατί είμαι απόλυτος σε αυτήν την προτίμηση; Γιατί το αυθεντικό παιχνίδι δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Θα είναι πάντα εκεί (έτσι ελπίζω δηλαδή). Αιώνιο και αγέρωχο όπως κάθε αληθινό έργο τέχνης. Και αφού δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο, δεν γίνεται ρε παιδί μου, όσο και να θες, όσο πιστός και να είσαι, όσο συντηρητικά και να το προσεγγίσεις, τότε καλύτερα να γίνεις “βλάσφημος”! Να πας στα άκρα! Έτσι κι αλλιώς, στα remakes ξεκινάς πάντα από το αξίωμα πως αποκλείεται να τους ικανοποιήσεις όλους. Γενικότερα ισχύει αυτό, αλλά εδώ είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή. Άλλοι θα θέλουν ένα πιστό remake, άλλοι καινοτομίες, άλλοι θα ξενίσουν με την νέα οπτική ταυτότητα (, άλλοι θα θέλουν νέο περιεχόμενο, άλλοι νέους μηχανισμούς, άλλοι θα προτιμούν εκείνο, άλλοι το άλλο… Δεν μπορείς να κερδίσεις. Οπότε, τουλάχιστον κάνε κάτι που σε εκφράζει.
Και αν βγει κάτι τελείως διαφορετικό, ακόμα καλύτερα για εμάς. Τι είχαμε, τι χάσαμε. Τώρα, για να επιστρέψω στο Ocarina of Time. Πιστεύω πως η Nintendo θα κάνει κάτι θαρραλέα διαφορετικό; Ούτε καν. Οι πιθανότητες είναι ελάχιστες κατά τη γνώμη μου. Ως κάποιος που θεωρεί το πρωτότυπο παιχνίδι ως το σημαντικότερο έργο της ταπεινής ζωής του, θα ήθελα να το επιχειρήσει; Ναι. 100%. Βαλ’ το φωτιά και ξαναφτιάξ’ το από τις στάχτες του.
Το Side Quest θα επιστρέφει κάθε Τρίτη.
Must Read
Το trailer του The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake σάρωσε σε προβολές!
Σφραγισμένο Super Mario Bros. πουλήθηκε για αδιανόητο ποσό!
Το God of War Laufey ήταν ο νικητής του Summer Game Fest 2026!
