Ένας λόγος για τον οποίο μου αρέσει η καθαρά rock μουσική είναι για το 'open interpretation' που διαθέτει. Το πόσο ανοιχτό είναι το -ουσιαστικό για εμένα- κομμάτι του να μπορείς να ερμηνεύσεις τους στίχους κατά βούληση. Μπορείς να φέρεις τους στίχους των κομματιών στη δική σου πραγματικότητα και να 'ορίσεις' κατά κάποιο τρόπο για ποιό πράγμα σου μιλάει εκείνη τη στιγμή ένα τραγούδι. Άκουγα πρόσφατα το Hey των Pixies για παράδειγμα, όσο έκανα τη σχετική μου έρευνα γύρω από το PlayStation 3. Γρήγορα διαπίστωσα το πόσο δίκιο είχε το συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο φυσικά ουδεμία σχέση με τον χώρο μας έχει. Το βασικό του νόημα περιέχει τη φράση 'Είμαι αλυσοδεμένος μαζί σου', κάτι που περιγράφει τη σχέση μου με την συγκεκριμένη κονσόλα.
Το PS3 δεν είναι σε καμία περίπτωση μια τέλεια κονσόλα. Μάλιστα στη συνείδηση μου έχει κατοχυρωθεί μαζί με την εταιρία δημιουργίας της ως μάλλον μια αποτυχημένη προσπάθεια σε όμορφο περιτύλιγμα, παρόλα τα λάθη τους όμως, νιώθω βαθιά δεμένος μαζί της, και δεν μπορώ να την 'αποχωριστώ'. Αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια, μιας και δεν διαθέτω πια ένα PS3 ύστερα από πέντε (ναι πέντε!) αγορές της κονσόλας και των διαφόρων εκδόσεων της. Για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, είναι η κονσόλα που αγάπησα περισσότερο, άλλα και η κονσόλα που με έκανε να μισήσω περισσότερο τις κονσόλες, τις πρακτικές των εταιριών και τη γενική φιλοσοφία της κατασκευάστριας εταιρίας. Όπως προείπα, απέχει πάρα πολύ από την 'ιδανική' κονσόλα, όμως μου έχει χαρίσει εκπληκτικές στιγμές, περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη.
Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα αντικειμενικό σε ότι αφορά τo PlayStation 3. Έχω περάσει άπειρες ώρες μαζί του, είτε παίζοντας, είτε επισκευάζοντάς το, είτε ανακαλύπτοντας πολιτικές της Sony, είτε απλώς προσπαθώντας να μετατρέψω το κουφάρι του σε κουμπαρά. Και φυσικά έχω αγοράσει και πουλήσει περισσότερα PS3 στη ζωή μου από οποιοδήποτε άλλο 'gadget', ακόμα και από κινητό τηλέφωνο. Ήταν μια σχέση πάθους και μίσους. Και έχω αποκομίσει πολλά από αυτήν. Το Hey των Pixies λοιπόν ξεκινά λέγοντας 'προσπαθώ να σε γνωρίσω'. Και είναι τόσο περιγραφικός αυτός ο στίχος για την σχέση μου με την κονσόλα. Από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή προσπαθούσα να την γνωρίσω. Το πρώτο δείγμα που μας είχαν παρουσιάσει είχε ένα εντυπωσιακά εκτός τόπου και χρόνου χειριστήριο. Αυτό έμοιαζε με μπούμερανγκ και ήταν ασημί. καμία σχέση με το χειριστήριο που έχουμε συνηθίσει. Αργότερα ενημερώθηκα πως η Sony κατασκεύαζε τις κονσόλες τις γύρω από τις γραμματοσειρές της.
Πρώτα έφτιαχνε την γραμματοσειρά και ύστερα έπλαθε το σχήμα της κονσόλας με βάση αυτήν. Για αυτό το σχήμα του PS2 ήταν τετράγωνο και αντιστοίχως υπήρχε η καμπύλη στο ps3 καθώς και εκείνο το ασημί χειριστήριο. Λίγο αργότερα, η πρώτη αλλαγή. Το χειριστήριο πήρε την συνηθισμένη για εμάς μορφή, αυτή τη φορά όμως δεν υπήρχε μηχανισμός δόνησης. Δεύτερη αλλαγή. Το χειριστήριο πήρε την τελική του μορφή μιας και προστέθηκε μηχανισμός δόνησης. Ξεκίνησα σκεπτικός σε ότι αφορά την τιμή της που στην χώρα μας άγγιζε τα €640. Είχε card reader και backwards compatibility (έπαιζε τα παιχνίδια του PS2). Aυτή την έκδοση δεν την αγόρασα. Θεώρησα υπερβολικό το ποσό οπότε περίμενα να κατέβει η τιμή της για να προβώ στην αγορά. Όταν εκείνη η ώρα ήρθε, η κονσόλα είχε υποστεί την τρίτη της αλλαγή. Η δυνατότητα να παίζει παιχνίδια του PS2 είχε αφαιρεθεί, είχαν μειωθεί επίσης οι USB θύρες της και είχε εξαφανιστεί το card reader. Επίσης αντί για ένα όμορφο ανάγλυφο λογότυπο, πλέον είχε μια φτηνιάρικη στάμπα. Αργότερα πέρασε από μυριάδες άλλα λίφτινγκ. Στο πάχος, στα υλικά, στο design. Για να φτάσει στην mini έκδοση που μπορεί να έχει μειώσει αρκετά το κόστος παραγωγής άλλα παράλληλα έχει μειώσει και την ποιότητα. Η συγκεκριμένη έκδοση αποτελεί μία από τις χειρότερες υλοποιήσεις κονσόλων που έχω δει ποτέ. Φτηνό πλαστικό, με μηχανισμούς περασμένων δεκαετιών. Αυτά δεν ήταν όμως τα μοναδικά λάθη στα οποία είχε πέσει η εταιρία.
Τρέφω βαθιά εκτίμηση για την Ασιατική κουλτούρα. Αυτό δε σημαίνει πως οτιδήποτε κάνουν είναι και σωστό. Ένα πραγματικά αξιόλογο χαρακτηριστικό τους είναι πως δεν θέλουν να επηρεάζονται πολύ από την Αμερικάνική κουλτούρα ή να ενσωματώνουν πράγματα δημιουργημένα από εκείνους. Σεβαστό. Όμως η Sony -καλώς ή κακώς- είναι υπεύθυνη για την δημιουργία του αντιπάλου της, του Xbox. Όταν ο Bill Gates ταξίδεψε ως τα κεντρικά της Sony για να τους προτείνει να ενσωματώσουν την τεχνολογία του DirectX που μόλις είχε δημιουργήσει η Microsoft, εκείνοι τον χλεύασαν. Του φέρθηκαν μάλιστα με τόσο άσχημους χαρακτηρισμούς, που ο Gates βγήκε εκτός εαυτού. Εκνευρίστηκε τόσο πολύ που αμέσως αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του κονσόλα. Το DirectX ήταν κάτι επαναστατικό που θα ωφελούσε τη βιομηχανία και θα σταματούσε αυτόν τον άτυπο πόλεμο για συνεχώς καλύτερα γραφικά με τεράστιο κόστος για τον αγοραστή. Αντί αυτού, η Sony απέκτησε έναν ακόμα πονοκέφαλο με τη μορφή 'αντιπάλου' που του έκλεβε μάλιστα και μερικές αποκλειστικότητες. Ο Gates δεν ήταν κανένας τυχαίος. Ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο και είχε αρκετά κεφάλαια ώστε να απορροφήσει οποιαδήποτε αποτυχία του.
Οι Ασιάτες συνέχισαν τον πόλεμο. Η κονσόλα σου φέρει το γράμμα X που για εμάς σημαίνει θάνατος. Η κονσόλα σου είναι χρώματος μαύρου που επίσης σημαίνει θάνατος. Η όλη κονσόλα είναι μια προσβολή για εμάς. «Μα και η δική σας κονσόλα είναι μαύρη» απάντησε ο Gates. «Η δική μας είναι εγχώρια. Οτιδήποτε ξένο είναι προσβλητικό, το εγχώριο όχι» του απάντησαν. Ακόμα και όταν δέχτηκε να κάνει αλλαγές όπως να επανασχεδιάσει το χειριστήριο του Xbox ώστε να θυμίζει έναν παλαιστή Σούμο ήρωα, δεν κατάφερε να αποκτήσει σοβαρό μερίδιο στην Ασιατική αγορά. Σε τόσο μεγάλο επίπεδο, οι κανόνες καμιά φορά είναι 'ασαφείς' όμως η Αμερική δεν είχε προσπαθήσει να σαμποτάρει κανένα προϊόν της εταιρίας. Και αυτή η πρακτική αν και την κατανοώ, δε με βρίσκει σύμφωνο. Για την ιστορία, δεν έχει τύχει να ασχοληθώ ιδιαίτερα με το Xbox, πέραν της πρώτης κονσόλας την οποία έδωσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Sony λοιπόν, έδειξε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Κάτι φυσιολογικό αν πάρουμε ως δεδομένη τη στάση της. Είχε παλιότερα έρθει σε αντιπαράθεση με την Nintendo όταν δημιουργούσαν το CD για το Super Nintendo. Τότε είχε πει 'screw it' και δημιούργησε τη δική της κονσόλα. Και αργότερα, αντίστοιχα η Microsoft είπε την ίδια φράση κατασκευάζοντας το Xbox. Ένα Xbox που βρέθηκε να μοιράζεται τυπικά τη δεύτερη θέση στις παγκόσμιες πωλήσεις κονσόλων με την Sony (77 εκατομμύρια το PS3, 75 εκατομμύρια το Xbox 360).
Το PS3 αποτελούσε ένα εξελικτικό βήμα στη βιομηχανία. Επιτέλους μπορούσαμε να αντικρίσουμε high definition γραφικά και είχαμε στη διάθεσή μας μια πληθώρα δυνατοτήτων, από την χρησιμοποίησή του ως music player μέχρι την αποθήκευση φωτογραφιών ή ταινιών. Αν και σε κάποια φάση η κονσόλα έμοιαζε να μην έχει μια συγκεκριμένη ταυτότητα, μιας και η εταιρία προσπάθησε να ενσωματώσει λειτουργίες TV on demand με διάφορες υπηρεσίες streaming. Η κρίση στην ταυτότητα αυτής της κονσόλας ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής μιας και δε διέθετε πράγματα τα οποία ζητούσαν οι παίκτες ανά την υφήλιο. Πράγματα που η αντίπαλη κονσόλα έδινε απλόχερα, όπως κάποιο headset, μια friend list ή ένα σύστημα με achievements. Τελικά, η Sony αποφάσισε να συμπεριλάβει ένα trophy system το 2008. Όπως αναφέρει και το τραγούδι των Pixies που είπαμε στην αρχή, «διάφοροι προσπαθούν να με αποσπάσουν από εσένα και μπαινοβγαίνουν στο κρεβάτι μου. Μου χτυπούν την πόρτα». Αυτό είναι βασικό κομμάτι σε αυτή τη βιομηχανία. Μια εταιρία μπορεί να χάσει το κοινό της αν η διπλανή πρόταση προσφέρει περισσότερα. Και αυτό γινόταν εκείνο τον καιρό με το Χbox. Έμοιαζε πιο 'gamer friendly'.
Τα προβλήματα όμως με το PS3 δε σταματούν εδώ. Το βασικότερο μειονέκτημά του ήταν η αρχιτεκτονική του. Μια αρχιτεκτονική, που όπως είχε αναφέρει και ο Gabe Newell της Valve "ήταν μια καταστροφή. Η εταιρία δεν έδειχνε να γνωρίζει και να ασπάζεται αυτό που κοινό και δημιουργοί ζητούσαν". Από την άλλη πλευρά, η αρχιτεκτονική της Microsoft ήταν περισσότερο ελκυστική μιας και είχε πολλά κοινά με την PC αρχιτεκτονική. Έτσι, δεν έκανε τη ζωή των προγραμματιστών δύσκολη και έμοιαζε να κερδίζει έδαφος. Αργότερα, με την πάροδο του χρόνου οι προγραμματιστές αναγκάστηκαν να μάθουν στο έπακρο την τεχνολογία της Sony και ξεκλειδώθηκαν έτσι τίτλοι που έμειναν στην ιστορία όπως το Τhe Last of Us.
Αυτό που γενικά με κάνει να κουνάω με απογοήτευση το κεφάλι μου είναι η επιμονή κάποιων εταιριών στις τεχνολογίες τους. Τώρα θα μου πεις, αν δεν υποστηρίξουν οι ίδιοι την τεχνολογία τους ποιός θα το κάνει; Έτσι, για ακόμα μια φορά, η Sony έριξε στην αγορά το Blu-ray. Σχεδόν το επέβαλε στην αγορά. Το αν αυτό έγινε για καλό ή για κακό έναντι του HD DVD θα το δείξει η ιστορία. Πάντως αντίστοιχη επιμονή είδα ξανά στα UMD δισκάκια του PSP.Τραγικό θα χαρακτήριζα και τον τομέα των διαφημίσεων γύρω από την κονσόλα. Διαφημίσεις ακαταλαβίστικες, ασαφείς, άρρωστες, που μόνο αυτοί οι οποίοι της γύρισαν γνωρίζουν τα ακριβή νοήματά τους. Αυτή η 'ανοιχτή ερμηνεία' ήταν κάτι το οποίο επιδίωκαν οι υπεύθυνοι της εταιρίας, και μπορώ να πω ότι το πέτυχαν. Είναι θέμα προσωπικού γούστου, άλλα όσο καλογυρισμένες κι αν ήταν, μου προκαλούσαν μάλλον σύγχυση και αποστροφή παρά το αντίθετο.
Ενώ όλα αυτά συνέβαιναν, και η κονσόλα περνούσε από την μία έκδοση στην άλλη, τα επίσημα στοιχεία κατέγραφαν μια χασούρα της εταιρίας της τάξης των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η εταιρία έχανε 200 δολάρια από την κάθε συσκευή, και έπρεπε να περάσουν χρόνια έως ότου αυτό το νούμερο γυρίσει σε θετικό. Φυσικά όπως είπαμε η εταιρία έριξε την ποιότητα κατασκευής, αφαίρεσε το τσίπ της συμβατότητας για τα παιχνίδια του PS2 και έκοψε θύρες. Το 2010 1760 PS3 χρησιμοποιήθηκαν από την Αμερικάνικη Αεροπορία για την κατασκευή ενός υπέρ υπολογιστή με χαμηλό κόστος. Το εγχείρημα καταγράφηκε ως επιτυχημένο. Παρόλα αυτά ένα χρόνο αργότερα είχαμε μια τεράστια εισβολή στο online κομμάτι της εταιρίας. 70.000.000 χρήστες είδαν τα προσωπικά τους στοιχεία να χακάρονται και η online υπηρεσία της Sony έκλεισε για 23 ολόκληρες ημέρες. Ένα μεγάλο πλήγμα στην εταιρία που επαναλήφθηκε το 2014 μαζί με απειλές για τοποθέτηση βόμβας στο αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν μέλη της Sony.
Η εταιρία παλεύει χρόνια για την σταθεροποίηση των online υπηρεσιών της, πάντως αξίζει να αναφέρουμε πως συνέχεια ανακαλύπτονται οι αδυναμίες τους, όπως το φαινόμενο του δωρεάν κατεβάσματος παιχνιδιών λόγω του 'παράθυρου' των λογαριασμών των χρηστών. Αυτό πρακτικά σήμαινε πως αν έκανες login στην κονσόλα σου με τους κωδικούς ενός φίλου σου, μπορούσες να κατεβάσεις και να παίξεις δωρεάν οποιοδήποτε παιχνίδι εκείνος είχε αγοράσει. Μια τρύπα που ακόμα και σήμερα δεν έχει κλείσει εντελώς. Η προσπάθεια της εταιρίας να κλείσει αυτές τις τρύπες οδήγησε ανθρώπους σαν κι εμένα να σταματήσουν να ασχολούνται με την κονσόλα της. Για να καταλάβετε, όταν πουλάς ένα PS3 πρέπει να μπεις στο σχετικό μενού και να κάνεις deactivate τη συσκευή από το λογαριασμό σου. Σε αντίθετη περίπτωση δεν μπορείς να την κάνεις deactivate μέσα από το site του PSN. Τι σημαίνει αυτό; To έμαθα με άσχημο τρόπο. Αν δεν κάνεις deactivate τη συσκευή σου και έχεις συμπληρώσει το όριο των 3 συσκευών που σου επιτρέπονται να έχεις σε ένα λογαριασμό, χάνεις το λογαριασμό σου. Δε μπορείς να μεταφέρεις τα trophies σου στην νέα κονσόλα (αν για παράδειγμα αγοράσεις μια καινούργια). Ακόμα μουρμουράω διάφορα για την ημέρα που ανακάλυψα πως δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Έχασα τον λογαριασμό μου και όλα μου τα trophies/ levels μιας και είχα πουλήσει ήδη τρία PS3 χωρίς να τα κάνω deactivate μέσα από το σύστημα τους. Και αυτό, είναι κάτι που εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να τους το συγχωρήσω ποτέ. Όλες μου οι ψηφιακές αγορές, όλα τα παιχνίδια που έχω αγοράσει, όλος εκείνος ο χρόνος και το χρήμα, μένουν στάσιμα στο πουθενά, επειδή η εταιρία δεν ξέρει να κλείνει διαφορετικά τις τρύπες της. Αυτό παρέα με το “ylod” (yellow light of death) υπήρξαν τα δύο πράγματα που με έκαναν να κοιτάξω με άλλο μάτι την κονσόλα και την εταιρία.
Έχω άπειρες καλές στιγμές να θυμάμαι από αυτό το μαύρο κουτί. Άπειρα γέλια, δέος με τις πίστες του God of War 3, με το σύνολο του The Last of Us, με τη διασκέδαση του NBA Jam On Fire Edition, και με πολλά άλλα. Ήταν μια εκπληκτική κονσόλα αντάξια της γενιάς της, που συνέχιζε να μας χαρίζει διαμάντια ακόμα και στο τέλος της. Είναι όμως και ένα καταπληκτικό παράδειγμα κακού management, κακής τακτικής, και όχι προσηλωμένης προσπάθειας. Μια κονσόλα με κάκιστη αρχιτεκτονική και πάρα πολύ περίεργες μεθόδους ανάπτυξης του σκεπτικού της εταιρίας της. Είναι, όμως, αγαπημένη κονσόλα, με μια τρομερή γκάμα παιχνιδιών και της χρωστάω πολλά, όχι περισσότερα όμως από όσα εκείνη μου χρωστά.
