Τα πιο δημοφιλή gaming reviews του 2018 

Τι κέντρισε το ενδιαφέρον των αναγνωστών του Unboxholics.com

Τα πιο δημοφιλή gaming reviews του 2018

Το 2018 ήταν άλλη μια εξαιρετική χρόνια για το gaming, αφού μας χάρισε εμπειρίες όπως τα αριστουργηματικά God of War και Red Dead Redemption 2. Φυσικά, μέσα στη χρονιά κυκλοφόρησαν και αμφιλεγόμενοι τίτλοι όπως τα Fallout 76 και Metal Gear Survive που δεν γνώρισαν ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση από το κοινό και τους κριτικούς. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δούμε ποια είναι τα reviews που αναρτήθηκαν στο Unboxholics.com και διαβάστηκαν περισσότερο, καθώς σίγουρα εκφράζει ως ένα βαθμό τα παιχνίδια που ενδιαφέρουν περισσότερο την κοινότητα των Unboxholics και το ευρύτερο σύνολο των Ελλήνων gamers. Για παράδειγμα, βλέπουμε πως οι αθλητικοί τίτλοι, όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, απασχολούν ιδιαίτερα τους Έλληνες gamers, ενώ το review που τράβηξε τα περισσότερα βλέμματα πάνω του ήταν αυτό του Red Dead Redemption 2, μαζί με το Ελληνικό Assassin's Creed Odyssey.

Βρείτε όλα τα αφιερώματα για την ανασκόπηση του 2018 πατώντας εδώ.

Παρακάτω, λοιπόν, θα βρείτε τα δημοφιλέστερα gaming reviews που δημοσιεύθηκαν μέσα στο 2018 μέχρι και τις 18 Δεκεμβρίου.


20. NBA 2K19

Συνοψίζοντας...

Το NBA 2K19 προσφέρει χωρίς αμφιβολία ένα ολοκληρωμένο πακέτο. Παρότι οι βελτιώσεις στο gameplay γίνονται με έναν πιο αργό ρυθμό από αυτόν που θα θέλαμε, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι οι φετινές αλλαγές, παρότι λιγοστές, ήταν για το καλύτερο, προσφέροντας την καλύτερη εκδοχή της σειράς μέχρι σήμερα. Το περιεχόμενο που προσφέρει είναι πλούσιο και ποικίλο, ενώ η παρουσίαση είναι πιο πλήρης και ζωντανή από ποτέ. Δυστυχώς, οι μεγάλοι χρόνοι φορτώματος αλλά κυρίως, ο τρόπος που “εκβιάζει” τα microtransactions από τον παίκτη στο My Career, ρίχνει μια μεγάλη “σκια” στη γενική εικόνα του που δεν μου επιτρέπει να τον προτείνω ανεπιφύλακτα.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Γιώργου Πρίτσκα.


19. Forza Horizon 4

Συνοψίζοντας...

Το Forza Horizon 4 είναι μία επιστροφή στις ρίζες της σειράς, θυμίζοντας μάλιστα το πρώτο παιχνίδι και ταυτόχρονα τιμάει με την δομή του και τον πρώτο “διδάξαντα”, το Test Drive Unlimited. Κάθε παιχνίδι μετά το πρώτο ήταν μεγαλύτερο και πλουσιότερο, όμως αυτό οδήγησε στο φαινόμενο των GTA, εκεί που ένας μεγάλος χάρτης παρασύρει τον παίκτη με το μέγεθος και την ελευθερία του και δεν τον κερδίζει με την ποιότητά του. Το φρέσκο πόνημα της Playground Games κάνει rewind, παίρνει όλα τα στοιχεία των προηγούμενων, τα επεξεργάζεται, αποβάλει τα αρνητικά και το αποτέλεσμα είναι ένα “απόσταγμα” που κάθε φορά που ξεκινάω να παίξω, ακούγοντας τις πρώτες νότες του soundtrack, ανατριχιάζω ξέροντας ότι παίζω ίσως το καλύτερο racing game όλων των εποχών (τουλάχιστον μέχρι το επόμενο...).

Διαβάστε ολόκληρο το review του Χρήστου Παπέλη.


18. Vampyr

Συνοψίζοντας...

Η Dontnod Entertainment μετά το Life is Strange τόλμησε να κάνει κάτι διαφορετικό αλλά δεν της βγήκε. Δεν της βγήκε όχι μόνο διότι πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό είδος από αυτό που ξέρει να κάνει καλά, αλλά γιατί ακόμα και σε αυτά τα στοιχεία για τα οποία έγινε γνωστή, στο να φτιάχνει δηλαδή αξιομνημόνευτους χαρακτήρες και να ξεδιπλώνει προσωπικότητες ώστε να κάνει το παίκτη να νοιαστεί, απέτυχε. Θα μπορούσαμε πολύ άνετα να παραβλέψουμε αυτό το παραπάτημα, όμως οι επιλογές που έγιναν ήταν ατυχής. Υπήρχαν εξαιρετικές ιδέες αλλά δυστυχώς δεν απέδωσαν. Το έντονο backtracking, η έλλειψη quick travel σε έναν τόσο μεγάλο χάρτη, ο ίδιος ο χάρτης που ήταν κατά του παίκτη, το απλουστευμένο και επαναλαμβανόμενο σύστημα μάχης, το respawn των ίδιων εχθρών στα ακριβώς ίδια σημεία, τα χαμηλής πρόκλησης bosses, η με το ζόρι αίσθηση ενοχής ύστερα από έντονη λογοδιάρροια, τα loadings πάνω στις μάχες, το αυτόματο save που μετά από ήττα σου εξαφανίζει τα serums και το εξαναγκαστικό κατ’ επέκταση farming, έκαναν την εμπειρία μου με το Vampyr επίπονη και μια από αυτές που δεν θέλω να θυμάμαι. Το πιο αξιόλογο στοιχείο του Vampyr είναι η ατμόσφαιρά του, η κεντρική του ιστορία και οι βασικοί του χαρακτήρες. Αν μπορεί κάποιος να αφοσιωθεί σε αυτά και να παραβλέψει όλα τα όλα, τότε προφανώς και να το απολαύσει.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Λεωνίδα Στραβάκου.


17. Fallout 76

Συνοψίζοντας...

Το Fallout 76 είναι μια πυρηνική πανωλεθρία. Συγκεντρώνει σε ένα πρωτοφανές πακέτο όλα τα κακά στοιχεία που σιχαινόμαστε και μπορεί να υπάρχουν σε ένα open world παιχνίδι. Αποτυγχάνει σχεδόν σε όλους του τομείς που το απαρτίζουν και μαζί με τα σοβαρά τεχνικά προβλήματα, τα οποία το κάνουν μέχρι και unplayable, δίνει ξεκάθαρα την αίσθηση ημιτελούς προϊόντος που η εκδότρια ωστόσο εταιρία έχει το θράσος να κοστολογεί σε full price. Ανύπαρκτη ιστορία, πανομοιότυπες και επαναλαμβανόμενες αποστολές που ουσιαστικά είναι ένα σύνολο από ανέμπνευστα και αδιάφορα fetch quest, μηδαμινή επίπτωση των πράξεών μας στην ιστορία, στον χαρακτήρα ή στον κόσμο γύρω μας κι’ όλα αυτά, μέσα σε ένα τεράστιο άδειο χάρτη χωρίς κίνητρα για περεταίρω εξερεύνηση. Δυστυχώς ακόμα κι αν λυθούν στο μέλλον όλα τα τεχνικά προβλήματα, οι σάπιες βάσεις που είναι στημένοι οι μηχανισμοί του παιχνιδιού δε δίνουν καμιά ελπίδα. Όσο και καλή διάθεση να έχει κάποιος, το Fallout 76 ακόμα και με παρέα μετά τις πρώτες ώρες σταματά να κάνει αίσθηση, γίνεται αδιάφορο και εν τέλη κουράζει.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Λεωνίδα Στραβάκου.


16. We Happy Few

Συνοψίζοντας...

To We Happy Few είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Για αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε. Κι ενώ αντικειμενικά θα μπορούσε να έχει σωθεί αυτή η κατάσταση με λίγη παραπάνω εμπειρία ή χρονική παράταση, ή απλά να μην συνέβαινε ποτέ αν οι δημιουργοί ήξεραν τι ήθελαν να δημιουργήσουν και διαχειρίζονταν το hype καλύτερα. Tο αποτέλεσμα, δυστυχώς είναι εμφανέστατο μέσα από την αίσθηση που αφήνει το παιχνίδι. Παρ’ όλα αυτά, το concept  του παιχνιδιού και γενικά το narrative κομμάτι αξίζουν να ρίξετε μια ματιά και εγείρουν πλούσιους προβληματισμούς. Φυσικά, θα το πρότεινα, αλλά δεν θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή αξίζει ως ΑΑΑ τίτλος. Αν παρέμενε Indie, σε υφάκι και σε τιμή, η προσέγγιση μου θα ήταν εντελώς διαφορετική.

Διαβάστε ολόκληρο το review της Βάσω Κοζαδίνου.


15. Call of Duty: Black Ops 4

Συνοψίζοντας...

Το Black Ops 4 αποτελεί αυτή τη στιγμή το πιο πλήρες πακέτο online παιχνιδιών που μπορεί κάποιος να αγοράσει. Η επιλογή του studio να περιορίσει τον αριθμό των ίδιων Specialist που μπορούν να συμμετέχουν ταυτόχρονα σε μια μάχη, η χειροκίνητη αναπλήρωση υγείας, το προσγειωμένο gameplay (χωρίς τα thrust jumps και wall runs), η αναδιοργάνωση των modes, η ποικιλομορφία των χαρτών που έχουν κάτι για όλους και ωθούν τον παίκτη να πειραματιστεί με διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετικό τρόπο παιξίματος, κάνουν το Multiplayer του Black Ops 4 κατά τη γνώμη μου το καλύτερο και πιο διασκεδαστικό Call of Duty των τελευταίων ετών.

Στα Zombies επίσης έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος να κατανοήσει κάποιος τους νέους μηχανισμούς, όμως αξίζει τον κόπο και τον όποιο εκνευρισμό προκαλέσει το κάκιστο μενού, γιατί το παιχνίδι ανταμείβει σε διασκέδαση τόσο τους αρχάριους όσο και τους σκληροπυρηνικούς. Οι νέοι χάρτες διαθέτουν πλούσιο level design με αρκετές κρυφές περιοχές και μυστικά προς εξερεύνηση, οι γρίφοι είναι έξυπνοι χωρίς να δυσκολεύουν υπερβολικά, υπάρχει ικανοποιητική γκάμα εχθρών, τεράστια ποικιλία από perks και παραμετροποιήσεις και η A.I. δεν απογοητεύει.

Το Blackout τέλος επιτυγχάνει να μείνει πιστό στο battle royale genre. Είναι ξεκάθαρο ότι ο βασικός κορμός του επηρεάστηκε από το PUBG, όμως σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί φθηνή απομίμηση. Αντιθέτως σε όλο το μήκος και πλάτος αποπνέει την αίσθηση του ποιοτικού AAA που έχουμε συνηθίσει στα Call of Duty, τόσο με το γρήγορο ρυθμό του όσο και με την προσθήκη νέων ολόδικών του στοιχείων που το κάνει αυτόματα να ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Λεωνίδα Στραβάκου.


14. Battlefield V

Συνοψίζοντας...

Το campaign του Battlefield V μπορεί να είναι μικρότερο σε διάρκεια και σε αριθμό ιστοριών, μπορεί να μη ξεπερνά τη δυναμική και τη συναισθηματική φόρτιση των αντίστοιχων του Battlefield 1, όμως το γεγονός ότι βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα για τα οποία αρκετός κόσμος δεν έχει ιδέα, σίγουρα το κάνουν ενδιαφέρoν. Το Multiplayer κομμάτι από την άλλη είναι ο ορισμός του πολέμου και πραγματικά ότι καλύτερο κατά τη γνώμη μου υπάρχει αυτή τη στιγμή σε online μάχες. Η νέα προσθήκη των Attrition και Fortification προσθέτουν στα μέγιστα σε αυτή τη συναρπαστική εμπειρία καθώς ωθούν διαρκώς τους παίκτες να πειραματιστούν με νέους τρόπους, να ακολουθήσουν πιο τακτική προσέγγιση και να δουλέψουν ομαδικά. Τα αρκετά bugs από την άλλη, τα glitches και κάποιες ανισότητες στη μάχη, μπορεί να είναι θέματα που λογικά θα εξαλειφθούν με μελλοντικά patches, όμως για την ώρα εκνευρίζουν και απογοητεύουν για μια παραγωγή τέτοιου βεληνεκούς. Σίγουρα δεν συμβαίνουν πάντα και με λίγη καλή θέληση είναι εφικτό να τα παραβλέψει κανείς μπροστά στη δράση και τη συνολική διασκέδαση που προσφέρει το παιχνίδι. Ωστόσο ακόμα δεν μπορούν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα, γιατί το παιχνίδι είναι μια ζωντανή υπηρεσία που από τον επόμενο μήνα θα αρχίσει να μεγαλώνει και να εμπλουτίζεται δωρεάν με ολοένα νέα στοιχεία και modes. Για την ώρα η αγορά του κρίνεται απαραίτητη σε αυτόν που τα Battlefield αποτελούν την αποκλειστική multiplayer του ενασχόληση. Οι υπόλοιποι μπορούν απλά να περιμένουν.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Λεωνίδα Στραβάκου.


13. Monster Hunter World

Συνοψίζοντας...

Το Monster Hunter: World με εξέπληξε ευχάριστα, διαψεύδοντας γρήγορα την αρχική μου εκτίμηση ότι απευθύνεται σε μια μικρή μερίδα παικτών. Αν και δεν θα το πρότεινα εύκολα σε όλους, σίγουρα το ενδεχόμενο κοινό του είναι σχετικά μεγάλο. Υπάρχουν τομείς που θα μπορούσαν να δουν κάποια βελτίωση μελλοντικά (κυρίως η ιστορία και το online matchmaking), αλλά κερδίζει πολλούς πόντους στα μάτια μου με την προσοχή που δόθηκε στα σημεία που πραγματικά μετράνε (gameplay, ποικιλία ποιοτικού περιεχομένου). Μένει να δούμε το μέγεθος και την ποικιλία που θα έχουν τα μελλοντικά DLC, το πρώτο θα διατεθεί την άνοιξη υπό την μορφή δωρεάν update, καθώς και το κατά πόσο θα επηρεάσουν τα υπάρχοντα microtransactions (τα οποία μέχρι στιγμής είναι πολύ λίγα στον αριθμό και περιορίζονται σε cosmetic αντικείμενα). Προσδοκώ cross-play μεταξύ των οικιακών κονσολών -ή τουλάχιστον cross-play μεταξύ μιας από τις δύο δημοφιλείς πλατφόρμες και της PC έκδοσης όταν αυτή κυκλοφορήσει αργότερα μέσα στην χρονιά- και κυνήγιν του μέλλοντος αιώνος, αμήν.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Γιώργου Οικονόμου.


12. Metal Gear Survive

Συνοψίζοντας...

Μπορώ να γράψω το πιο μικρό και περιεκτικό συνοψίζοντας από κάθε άλλο review του Unboxholics.com αφού μου αρκούν μόλις τρείς λέξεις για να περιγράψω το Metal Gear Survive: Άψυχο, generic, βαρετό. Προσωπικά δεν προτείνω σε κανέναν να ξοδέψει τον πολύτιμο χρόνο του και τα χρήματά του. Υπάρχουν πολύ καλύτερα παιχνίδια για να παίξετε. Μου προκαλεί θλίψη ο τρόπος με τον οποίο ένα τόσο θρυλικό και κοντά στην καρδιά μου franchise, αμαυρώνεται με αυτόν τον τρόπο. Το Survive αποτυγχάνει παταγωδώς ως Metal Gear, αλλά δεν τα καταφέρνει ούτε ως survival παιχνίδι, αφού μοιάζει σαν μια αρπαχτή που δημιουργήθηκε για να ξεζουμίσει τα πορτοφόλια των παικτών με τα εξωφρενικά του microtransactions. Δεν θεωρώ πως ο τίτλος έχει κάτι να προσφέρει ούτε σε επίπεδο ιστορίας, ούτε σε gameplay. Σίγουρα αυτός δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η μετά-Kojima εποχή των Metal Gear. Προσπεράστε τον και προσευχηθείτε άλλα θρυλικά IP της Konami, όπως το Silent Hill και το Castlevania, να μην λάβουν την ίδια αντιμετώπιση.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Θέμη Μπολτσή.


11. Sea of Thieves

Συνοψίζοντας...

Το Sea of Thieves είναι μια περίπτωση που με θλίβει ιδιαίτερα. Το παιχνίδι είναι ικανό να προσφέρει αξέχαστες εμπειρίες, ο πυρήνας του είναι στιβαρός και προσεγμένος, ενώ οπτικά είναι πανέμορφο, με το καλύτερο νερό που έχω δει ποτέ μου σε βιντεοπαιχνίδι. Δυστυχώς όμως όλη η διασκέδαση σταματά πριν προλάβει να αρχίσει. Το παιχνίδι έχει απίστευτη έλλειψη περιεχομένου, πρακτικά δεν έχει απολύτως τίποτα ουσιώδης να κάνεις. Μετά από 4-5 ώρες τα έχεις δει σχεδόν όλα. Υπάρχουν ακόμα αρκετά τεχνικά προβλήματα και γενικά ο τίτλος δεν ξέρει να ανταμείβει τον παίκτη. Αυτή τη στιγμή προτείνω το παιχνίδι μόνο σε όσους θέλουν απεγνωσμένα να ζήσουν το όνειρο της πειρατικής ζωής και είναι προετοιμασμένοι για ατελείωτη αγγαρεία. Μπορεί να είναι ειρωνικό για τίτλο που λαμβάνει χώρα στην θάλασσα, αλλά η καλύτερη λέξη για να περιγράψει το Sea of Thieves είναι μια: Ρηχό.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Θέμη Μπολτσή.


10. A Way Out

Συνοψίζοντας...

Ο Josef Fares μετά το θαυμάσιο Brothers: A Tale of Two Sons, πάει το συνεργατικό gaming ακόμα παραπέρα και θέτει νέα standard. Η Hazelight απέδειξε περίτρανα πως όταν υπάρχει δημιουργικότητα και ταλέντο δεν χρειάζεται υπέρογκο budget. Οι σχεδιαστικές επιλογές στον co-op μηχανισμό του A Way Out τις θεωρώ πολύ εύστοχες γιατί εκτός από διασκέδαση, συμβάλλουν στο μέγιστο ώστε να δεθεί ο παίκτης με τον συμπαίκτη του. Αναπτύσσεται σχέση εμπιστοσύνης που είναι απαραίτητη τόσο για την εξέλιξη του ίδιου του παιχνιδιού όσο και στο να σας πλημμυρίσει με συναισθήματα στο φινάλε. Θα γελάσετε, θα θυμώσετε, ενδεχομένως και να βρίσετε, θα συγκινηθείτε, θα νιώσετε την αδρεναλίνη στα ύψη, θα χαλαρώσετε με τα τοπία, θα αγαπήσετε την εξέλιξη των χαρακτήρων και τέλος θα βιώσετε μια περιπέτεια που σας υπογράφω δεν έχετε ξανανιώσει σε άλλα παιχνίδια. Κι αν ποτέ όντως νιώσατε, τότε η εμπειρία του A Way Out θα προστεθεί μαζί με αυτές στα δάχτυλα του ενός χεριού. Γιατί θα τη θυμάστε.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Λεωνίδα Στραβάκου.


9. FIFA 19

Συνοψίζοντας...

Με αέρα υπεροχής το FIFA 19 δικαιώνει το όνομα του και το πακέτο που προσπαθεί να χτίσει όλα αυτά τα χρόνια. Φέρνει ουσία και δεν φλυαρεί ούτε στο ελάχιστο παικτικά. Έσφιξε τα δόντια και πίεσε σκληρά για ένα γεροδεμένο gameplay και τα κατάφερε. Μιλάμε για το πιο απολαυστικό παικτικά FIFA των τελευταίων ετών. Δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν έχει περιθώρια να βελτιωθεί, πάντα θα έχει.  Έκανε όμως μια προσπάθεια που αξίζει να επενδύσετε χρήματα και χρόνο σε αυτή. Η προσθήκη των Champions League και Europa League απλώς το εδραίωσε ως ένα ολοκληρωμένο πακέτο για κάθε ποδοσφαιρόφιλο. 

Διαβάστε ολόκληρο το review του Κυριάκου Στεργιάδη.


8. Shadow of the Tomb Raider

Συνοψίζοντας...

Δυστυχώς, οι θιασώτες της παλιάς Lara δεν θα βρουν ούτε αυτή τη φορά λύτρωση και θα πρέπει να περιμένουν μαζί με τους υπόλοιπους το επόμενο δέκατο τρίτο βήμα της αρχαιολόγου. Το Shadow of the Tomb Raider δείχνει την πρόθεση να διορθώσει τα λάθη των δύο προηγούμενων παιχνιδιών και μέχρι ένα σημείο τα καταφέρνει. Παράλληλα απογοητεύει δημιουργώντας από νωρίς υψηλές προσδοκίες τις οποίες ποτέ δεν εκπληρώνει. Απογυμνωμένο, όμως, από τα σεναριακά του λάθη παραμένει μία απολαυστική και χορταστική περιπέτεια εξερεύνησης που θα σας πάρει περίπου τριάντα ώρες να την ολοκληρώσετε.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Θοδωρή Μακρή.


7. Far Cry 5

Συνοψίζοντας...

Μπορώ να φανταστώ το Far Cry 5 σε κάποια Game of the Year λίστα στο τέλος της χρονιάς; Δύσκολο, αλλά όχι απίθανο. Ίσως ήμουν λίγο πιο ενθουσιώδης αν αυτό ήταν το κεφάλαιο της σειράς που είχε ακολουθήσει το Far Cry 3. Το σίγουρο είναι ότι με το Far Cry 5 (όπως και σε μεγαλύτερο βαθμό με το Assassin's Creed Origins) βλέπω μια Ubisoft η οποία επιτέλους ακούει στην κριτική. Μπορεί να μην έπαιξα κάτι επαναστατικό στην άρτια απεικόνιση της «κοκκινολαίμικης» επαρχίας της Μοντάνα, αλλά είδα το «ρεφινάρισμα» της συνταγής παιχνιδιών ανοιχτού κόσμου που έχει αποτελέσει σημείο αναφοράς στο genre τα τελευταία χρόνια. Αν η σειρά δεν σας είχε συγκινήσει στο παρελθόν, κατά πάσα πιθανότητα θα σας αφήσει ξανά αδιάφορους, αλλά σε όσους πατούσε μερικά κουμπιά και απλά κουράστηκαν με την στασιμότητά της, το Far Cry 5 είναι μια πολύ καλή πρόταση.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Γιώργου Οικονόμου.


6. God of War

Συνοψίζοντας...

Το απόλυτο βιντεοπαιχνίδι και μία από τις σπουδαιότερες στιγμές της γενιάς. Καλό σας ταξίδι…

Διαβάστε ολόκληρο το review του Σάκη Καρπά.


5. Marvel's Spider Man

Συνοψίζοντας...

Οι άνθρωποι της Insomniac δηλώνουν οπαδοί του Spider-Man και μόλις το απέδειξαν. Μπορεί να μην εφηύραν ξανα τον τροχό του gameplay, παρέδωσαν, όμως, ένα τελικό προϊόν  καλογυαλισμένο, πολύ διασκεδαστικό, τουλάχιστον εντυπωσιακό οπτικά και με αριστοτεχνική εξιστόρηση. Από εμένα το sequel θεωρείται ήδη πολυαναμενόμενο. Μένει μόνο να δούμε αν στο επόμενο πόνημά της η Insomniac θα κάνει την υπέρβαση που θα οδηγήσει σε κάτι εξ ολοκλήρου συγκλονιστικό. Άλλωστε οι εποχές που η Gotham μονοπωλούσε την συζήτηση για το καλύτερο κομιξοπαίχνιδο, τελείωσαν.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Θοδωρή Μακρή.


4. Pro Evolution Soccer 2019

Συνοψίζοντας...

Στο δια ταύτα, το φετινό PES θα απασχολήσει για καιρό κάποιον που και στο PES 2018 πέρασε καλά. Αν από το περσινό κεφάλαιο δεν σας έλειψε κάτι, τότε η απουσία των διοργανώσεων ίσως σας ξενίσει φέτος. Ωστόσο παικτικά -και άρα στην ουσία του- καταφέρνει να μαγέψει το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Αν, από την άλλη, θέλετε να μπείτε τώρα στον κόσμο του Pro Evolution Soccer ή επιθυμείτε να κάνετε τη μετάβαση από την "αντίπερα όχθη", θα πρέπει να το σκεφτείτε.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Κυριάκου Στεργιάδη.


3. Assassin's Creed Odyssey

Συνοψίζοντας...

Μου είναι πολύ εύκολο να προτείνω το Assassin's Creed Odyssey. Η Αρχαία Ελλάδα που δημιούργησε η Ubisoft είναι μαγευτική. Πρόκειται για έναν από τους ομορφότερους κόσμους που έχω δει ποτέ σε βιντεοπαιχνίδι. Χωρίς υπερβολή. Είναι μια απίστευτα πειστική και ζωντανή αναπαράσταση που τιμά την πλούσια κληρονομιά μας. Το παιχνίδι έχει ψεγάδια, αλλά νομίζω πως αξίζει να κάνετε τα στραβά μάτια για να βιώσετε τη συγκλονιστική Αρχαία Ελλάδα του Odyssey. Ανεξαρτήτως όμως με το setting και η ιστορία του είναι πολύ καλή, με ανατροπές που δεν περιμένεις, η υλοποίηση του RPG στοιχείου έχει γίνει με ουσιαστικές αποφάσεις, το combat είναι βελτιωμένο και γενικά το παιχνίδι είναι σε όλα ένα κλικ παραπάνω από το Origins. Συνολικά σαν πακέτο έχει εντυπωσιακά πολύ περιεχόμενο, με μεγάλες βλέψεις και κλίμακα. Οδύσσεια. Όνομα και πράμα.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Θέμη Μπολτσή.


2. Detroit: Become Human

Συνοψίζοντας...

Το Detroit: Become Human είναι μία πανέμορφη εμπειρία. Αν και έχει τις αδυναμίες της, θεωρώ πως είναι η πιο στιβαρή δουλειά του David Cage ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα παιχνίδια που έπαιξα τελευταία. Με τράβηξε, τόσο η θεματολογία, όσο και η ανεπανάληπτη σε σημεία ατμόσφαιρα. Το σενάριο -το οποίο είναι πολυεπίπεδο και στον καθένα από εμάς θα είναι λίγο έως πολύ αλλαγμένο- με κράτησε σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια των 15-20 ωρών που ασχολήθηκα με το παιχνίδι. Το πρόβλημά του είναι ότι θίγει και προβάλει θέματα που οι πολιτικώς ορθοί του σήμερα -που πλέον «κυβερνούν» την κοινωνία- θα ενοχληθούν, θα το πουν υπερβολικό, θα το πουν δακρύβρεχτο. Αν σας αρέσουν, λοιπόν, αυτού του είδους τα παιχνίδια, επενδύστε άφοβα το χρόνο και τα χρήματά σας. Το Detroit είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της κατηγορίας του.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Σάκη Καρπά.


1. Red Dead Redemption 2

Συνοψίζοντας...

To Red Dead Redemption 2 είναι από τα παιχνίδια που κρατάνε, τουλάχιστον μέσα μου, ζωντανή την αγάπη μου για αυτό το μέσο. Είναι ο λόγος που πιστεύω ακόμη στο single-player. Είναι ο λόγος που θέλω να ανοίξω την κονσόλα μου και να ταξιδέψω μόνος μου σε έναν κόσμο πολύ μακριά από τον «δικό μου». Είναι λόγος που ψάχνω, μαζεύω, διαβάζω, παίζω βιντεοπαιχνίδια. Γι’ αυτά τα παιχνίδια κύριοι αγαπάμε αυτό το χόμπι. Για αυτές τις εμπειρίες. Αν υπάρχουν δέκα κόκκινα κουμπιά στον εαυτό μου, αυτό το παιχνίδι πάτησε τα έντεκα από αυτά.

Διαβάστε ολόκληρο το review του Σάκη Καρπά.

1 comment(s)