Read later
  • Written by 
  • Γιατί ανυπομονώ για το Super Mario Odyssey

    Γιατί ανυπομονώ για το Super Mario Odyssey

    Ή αλλιώς, ένα μεγάλο love letter στο Super Mario 64

    Αυτό το κείμενο είναι καθαρά προσωπικό, ωστόσο, ελπίζω να μην αφορά μόνο εμένα. Τις τελευταίες εβδομάδες και όσο πλησιάζουμε προς την κυκλοφορία του Super Mario Odyssey πιάνω συχνά τον εαυτό μου σε μια ασυνήθιστη κατάσταση: νιώθω ανυπομονησία. Μπορεί δηλαδή να υπάρξει στιγμή μέσα στη μέρα που θα κοιτάξω την ημερομηνία, θα υπολογίσω στα γρήγορα πόσος περίπου καιρός απομένει ακόμα μέχρι τις 27 του Οκτώβρη και μετά θα επιβάλλω στο μυαλό μου να ασχοληθεί με κάτι άλλο για να ξεχαστώ και να μην σπαταλάω ενέργειά και χρόνο σε μια –ας μην κρυβόμαστε- ανούσια προσμονή, που αν την ασπαστείς χωρίς μέτρο, σε επηρεάζει αρνητικά με αυτά που ασχολείσαι ή θα μπορούσες να ασχολείσαι τη δεδομένη στιγμή. Το θέμα είναι πως, στα τριάντα μου πλέον, αυτό συμβαίνει σπάνια όχι μόνο για παιχνίδι αλλά για οτιδήποτε “δευτερεύον” της ζωής που ευχαριστιέμαι. Δεν ανυπομονώ συχνά με τέτοια ένταση για άλλα παιχνίδια, για ταινίες, δεν ανυπομονώ για σειρές, για ματς μπάσκετ ή ποδοσφαίρου, τέλος πάντων, δεν ανυπομονώ, ούτε ενθουσιάζομαι πια εύκολα για πράγματα που πριν δέκα χρόνια θα ήταν μονίμως στο μπροστινό μέρος του μυαλού μου.

    Γιατί λοιπόν το Mario, απ’ όλα; Γιατί με συγκινεί ξαφνικά σε τέτοιο βαθμό; Δεν θυμάμαι άλλο παιχνίδι της σειράς που να περίμενα με αντίστοιχο ενθουσιασμό παρόλο που ανέκαθεν τα εκτιμούσα. Όσοι απαντάτε από μέσα σας: “γιατί προφανώς φαίνεται ΠΑΙΧΝΙΔΑΡΑ βρε κεφτέ”, αυτό είναι απλά ένα μικρό κομμάτι της απάντησης και μάλλον το πιο αδιάφορο. Σίγουρα κατά βάθος πιστεύω πως θα είναι ένα καλό παιχνίδι, παρόλα αυτά, αφενός και άλλα πολλά (παιχνίδια) φαίνονται ή φαινόντουσαν εξαιρετικά και δεν ενθουσιάζομαι/ ενθουσιάστηκα έτσι πριν την κυκλοφορία τους και αφετέρου, έχω δει ελάχιστα από το παιχνίδι για να προβώ σε σχετικά ασφαλές συμπέρασμα. Με ένα trailer και ένα δεκάλεπτο gameplay βίντεο στην τελευταία Ε3, δεν έχω διαμορφώσει καμία σοβαρή άποψη. Οπότε, όχι, δεν είναι επειδή φαίνεται “παιχνιδάρα”.

    Το ακόμα πιο αλλοπρόσαλλο με την κατάσταση είναι το εξής: μεγαλώνοντας, και όσο αποκτούμε συναίσθηση του περιορισμένου χρόνου μας σε αυτόν τον κόσμο, είναι δεδομένο πως αναζητούμε ή τουλάχιστον εκτιμούμε περισσότερο δραστηριότητες που εμπεριέχουν κάποιο νόημα για εμάς, γι’ αυτό και το άσκοπο παιχνίδι, ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας, μειώνεται μέχρι που σχεδόν εξαφανίζεται για τους περισσότερους. Γιατί λοιπόν η ιδέα ενός νέου παιχνιδιού Mario, που δεν καλύπτει σίγουρα την ενήλικη αναζήτησή μου για νόημα, με ενθουσιάζει αυτή τη στιγμή;  Είναι απλά μια περίπτωση υπέρμετρης νοσταλγίας ή υπάρχει, ενδεχομένως, κάτι διαχρονικό, κάτι βαθύτερο από πίσω; Για να βγάλουμε κάποια άκρη, πρέπει να πάμε πίσω, στις ρίζες της σχέσης μου με τον χαρακτήρα της Nintendo.   

    Γεννημένος το 1987, είχα την τύχη σε αρκετά μικρή ηλικία να έχω Super NES και σε αυτό, το Super Mario All Stars (το οποίο είναι μια συλλογή που περιέχει σε ελαφρώς βελτιωμένη έκδοση τα πρώτα τρία Super Mario Bros μαζί με το, ακυκλοφόρητο μέχρι τότε, The Lost Levels). Θυμάμαι να παίζω και να διασκεδάζω με τα παιχνίδια αλλά δεν έχω μέσα μου κάποια ξεχωριστή ανάμνηση από αυτά. Ήταν μια ευχάριστη ασχολία για τον μικρό, ανέμελο εαυτό μου αλλά τίποτα παραπάνω. Θα μου πείτε, τι είναι “παραπάνω” όταν είσαι 6 ετών; Σχεδόν τίποτα, υποθέτω. Οπότε ίσως είναι απλά θέμα ηλικίας αυτή η σύγχρονη –τότε- συμπάθεια, παρέα με το ανύπαρκτο συναισθηματικό “αποτύπωμα” μέσα μου. Γι’ αυτό και δεν ζήτησα ποτέ και δεν είχα κανένα άλλο Mario για το σύστημα (εγώ έχασα, ξέρω). Η πραγματική μου πρώτη σύνδεση με τον τροφαντό υδραυλικό (για μένα θα είναι πάντα υδραυλικός κι ας λέει η Nintendo ό,τι θέλει) έγινε λίγα χρόνια αργότερα με το Super Mario 64.

    Ήταν Ιούνιος του 1997 και για το τέλος της σχολικής χρονιάς, οι γονείς μου μού είχαν υποσχεθεί ένα δώρο. Το “μοντέρνο” PlayStation, έχοντας ήδη σαρώσει την αγορά με την επιθετική, cool εικόνα του, ήταν στη “λίστα” κάθε παιδιού της εποχής κι εγώ φυσικά, δεν αποτελούσα εξαίρεση. Δεν είχα δεύτερες σκέψεις, θα έπαιρνα την κονσόλα της Sony. Τότε όμως, συνέβη κάτι αναπάντεχο. Λίγες μέρες πριν κλείσει το σχολείο, βρέθηκα σε έναν φίλο μου που μόλις είχε αγοράσει πακέτο το “νέο Nintendo” με το Mario 64. Και εκεί, άλλαξαν όλα. Ακόμα και σήμερα, μου έρχονται αβίαστα οι εικόνες και τα συναισθήματά, όταν έπιασα τον “εξωγήινο” εκείνο μοχλό στα χέρια μου. Κοιτώντας τώρα προς τα πίσω, νομίζω ότι αυτή ήταν η στιγμή που ερωτεύτηκα τα βιντεοπαιχνίδια. Δεν μπήκαμε ποτέ μέσα στο κάστρο. Πρέπει να καθίσαμε για δύο ώρες, ίσως και παραπάνω, στην μικρή αυλή μπροστά του, απλά εξερευνώντας το ρεπερτόριο κινήσεων του Mario και κάνοντας ό,τι χαζομάρα μας κατέβαινε στο κεφάλι.  Ήταν η πρώτη φορά που μόνο το να ελέγχεις έναν χαρακτήρα ήταν τόσο απολαυστικό. Η ζωντάνια του με μαγνήτισε κατευθείαν.

    Αν τα βιντεοπαιχνίδια, στην απόλυτη βάση τους, είναι η “δράση” του παίκτη και η “αντίδραση” που λαμβάνει στην οθόνη, τότε το “Mario 64” είναι από τα πιο αγνά αριστούργηματά τους. Εκείνες οι δύο ώρες ήταν ο πυρήνας του μέσου τελειοποιημένος και απογυμνωμένος από κάθε περιττό στοιχείο. Πολλοί, είμαι σίγουρος, πιστεύετε πως υπερβάλλω και η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να σας μεταφέρω την όλη εικόνα: την πρωτοπορία του αναλογικού μοχλού, την ελευθερία των τρισδιάστατων περιβαλλόντων, το ασύλληπτο για την εποχή animation και όλα αυτά μαζί να αναζωπυρώνονται συνεχώς από τον ενθουσιασμό ενός δεκάχρονου παιδιού. Για μένα όμως, είναι απόλυτα ξεκάθαρα. Στα μάτια μου, επρόκειτο για ένα καλλιτέχνημα που παράγονταν ακαριαία με το πάτημα των πλήκτρων και την βοήθεια ενός μικρού μοχλού. Από εκείνο το απόγευμα, έχω συνδέσει τα Mario με μια παιδική ευχαρίστηση που στηρίζεται στην άμεση, απτή αλληλεπίδραση.

    Δεν ήταν όλο αυτό το ποτάμι συναισθημάτων αποτέλεσμα μόνο ενός καλοζυγισμένου ελέγχου φυσικά. Ήταν όλο το “πακέτο” της “επικοινωνίας”, από τα μικρά ηχητικά εφέ και τις λεπτομέρειες στο animation, μέχρι το level design που ήταν στημένο γύρω από την ελευθερία της κίνησης. Οι εικονικοί του χώροι, που αποτελούν απόλαυση να διασχίζεις είτε είσαι παίκτης μεγάλης ικανότητας, είτε μικρής, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα level design που ξέρει πώς να υπηρετεί τους σκοπούς του. Έτσι, η κίνηση του Mario γινόταν αυθόρμητα, ένα είδος έκφρασης. Μπορούσες να παίξεις συντηρητικά και μαζεμένα ή να ξεδιπλώνεις αρμονικά την μία κίνηση μετά την άλλη, χωρίς να κομπιάζεις πουθενά, να ακολουθείς το μονοπάτι ή να αυτοσχεδιάζεις δικό σου. Όλο το ρεπερτόριο του Mario ήταν διαθέσιμο από την αρχή, το παιχνίδι δεν σου έκρυβε τίποτα.

    Στα έδινε όλα και σε άφηνε σε αυτές τις μαεστρικά δομημένες αλάνες να κάνεις του κεφαλιού σου. Άλλα, άλλο να ξέρεις τις νότες και άλλο να συνθέτεις μελωδίες. Η εξέλιξη του gameplay γινόταν αποκλειστικά μέσω της δικής σου εκμάθησης των ικανοτήτων του Mario και είχε την φυσικότητα μιας πραγματικής κατάκτησης. Κι έτσι, είτε ήσουν αρχάριος, είτε “επιστήμονας” το απολάμβανες. Ξαναλέω, δεν ήταν το τρισδιάστατο στοιχείο στο “μάτι” που μας εντυπωσίαζε περισσότερο, σας το εγγυώμαι, ήταν η αίσθηση και η εκφραστικότητα που εξέπεμπε κάθε συνδυασμός πλήκτρων. Ήταν μια απόλαυση τόσο άμεση και ολοκληρωμένη, όσο το να γεύεσαι το αγαπημένο σου γλυκό. Γι’ αυτό φυσικά και μέχρι σήμερα παραμένει αγέραστο, παρά την ξεπερασμένη κάμερά του. Παρόλα αυτά, άργησα να το εκτιμήσω όπως του αξίζει. Παράδοξο αλλά αληθινό.

    Θυμάμαι χρόνια αργότερα να διαβάζω ότι αυτό το παιχνίδι ήταν που έπεισε τον Gabe Newell ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι τέχνη, και τότε σαν να ξεκλείδωσαν μέσα μου όλα. Σαν να το ήξερα, αλλά να μην το είχα σκεφτεί ποτέ γιατί…ήταν απλά το “Mario”. Δεν είχα κάτσει να το αναλύσω ποτέ. Όταν είσαι δέκα, δεν στοχάζεσαι στο “γιατί” και “πώς”, απλά ξέρεις. Και αργότερα στην εφηβεία, στρέφεσαι σε πιο “μεγαλίστικα” πράγματα, οπότε δεν το ξανασκέφτηκα. Εκείνο όμως το απόγευμα συνέβη μια μικρή αποκάλυψη για μένα, τη σημασία της οποίας άργησα, αλλά τελικώς, κατάλαβα. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, τα βιντεοπαιχνίδια δεν ήταν απλά ένας ακόμα ευχάριστος τρόπος να περνάω την ώρα μου αλλά κάτι το μαγικό που ήθελα να εξερευνήσω εις βάθος όσο μπορούσα.

    Θα σας πω και κάτι ακόμα. Δεν θέλετε; Καλά, εγώ θα σας το πω όπως και να ‘χει. 

    Δεν πρόκειται να αναφερθώ καθόλου στα υπόλοιπα τρισδιάστατα παιχνίδια της σειράς. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουν, το αντίθετο μάλιστα. Εκτιμώ ιδιαίτερα ακόμα και το (πολύ άνισο) Sunshine για το –ακόμα- πιο πλούσιο ρεπερτόριο του Mario, ενώ, τα Galaxy…τι να πει κανείς για τα Galaxy; Φεστιβάλ δημιουργικότητας, φαντασίας και σχεδιαστικής βιρτουοζιτέ, που αν δεν κουβαλούσαν τα “άγχη” της “casual” φιλοσοφίας του Wii με το συχνό hand-holding και την –ορισμένες φορές- απλοϊκή γραμμικότητα, θα ήταν όσο πιο κοντά έφτασαν ποτέ τα τρισδιάστατα platform παιχνίδια στην τελειότητα. Μου αρέσουν λοιπόν πάρα πολύ, αλλά δεν έχουν την ίδια θέση μέσα μου, όπως το Super Mario 64. Ναι, ηλικία θα μου πείτε. Άλλο να παίζεις Mario στα 10 και άλλο στα 15 και στα 20+. Σίγουρα, δεν αντιλέγω καθόλου. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει και κάτι άλλο. Κρατηθείτε γιατί είναι λίγο κουλό. Δεν παίζω τα Mario για το platform gameplay. Ή τουλάχιστον μόνο γι’ αυτό. Ναι, καλά διαβάσατε. Μου αρέσει φυσικά και το απολαμβάνω αλλά αυτό που έκανε τόσο ξεχωριστό το Super Mario 64 στα δικά μου μάτια, και λείπει από τα υπόλοιπα 3D παιχνίδια της σειράς (το Sunshine προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε εξίσου καλά), ήταν η ΠΡΟΣΜΙΞΗ του platforming με την δημιουργική και δυναμική εξερεύνηση. Κάθε πίστα στο Mario 64 ήταν μια αλάνα στην οποία ήμουν ελεύθερος να βρω τον δρόμο μου και να πειραματιστώ, ενώ, και έξω από τις πίστες, το κάστρο ήταν σχεδιασμένο πάνω στην ίδια φιλοσοφία.

    Όλο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός πως ο Mario περιπλανιέται καθ’ όλη τη διάρκεια μόνος σε ένα άδειο κάστρο, δημιουργούσε την αίσθηση πως βρίσκεσαι σε ένα αθώο παιδικό όνειρο: ένιωθες πως τίποτα κακό δεν μπορεί εν τέλει να συμβεί, και όλα ενδέχεται να κρύβουν μια έκπληξη. Από τις κρυφές πίστες των καπέλων, το κουνελάκι στο υπόγειο, τα “ατελείωτα” σκαλιά του Bowser, μέχρι τις ίδιες τις “βασικές” πίστες που βρίσκονταν κρυμμένες πίσω από πίνακες, παράθυρα και… τοίχους (όπως καταλάβατε θεωρώ το κάστρο, ένα από τα καλύτερο hub στην ιστορία αυτού του μέσου.) Το Mario 64 ήταν μια ολοκληρωμένη platform ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ που σε προσκαλούσε να την εξερευνήσεις με μια πηγαία ξενοιασιά. Να παίξεις μαζί της, με την παιδική σημασία της λέξης.

    Θα βρω άραγε πάλι αυτά τα στοιχεία στο Odyssey; Δεν έχω ιδέα. Το μόνο που ξέρω είναι πως η Nintendo το τοποθετεί στην ίδια σχεδιαστική φιλοσοφία με το Mario 64, δηλαδή των ανοικτών μικρόκοσμων, της ελευθερίας και της εκφραστικής περιήγησης. Και το Sunshine, εκεί τοποθετείται όμως. Οπότε, δεν ξέρω. Και ας πούμε ότι τα βρίσκω, σε τι ακριβώς ευελπιστώ; Όλοι ξέρουμε πως δεν πρόκειται να ξανανιώσω τέτοια συναισθήματα. Μια φορά είσαι παιδί, δεν έχει δεύτερη. Οπότε, πάλι δεν έχω ιδέα. Ίσως, όσο μεγαλώνω και ωριμάζω να νιώθω περισσότερο την ανάγκη κάπως να εξερευνώ και να διαφυλάττω την παιδικότητά μου. Και η Nintendo όντας μέρος αυτής, εξελίσσεται τώρα σε κάτι σαν θεματοφύλακά της. Ένας συνδετικός κρίκος με κάτι όλο και πιο σπάνιο -άρα και πολύτιμο-, όσο μεγαλώνω.

    Τα παιχνίδια της, μέσω της αμίμητης τέχνης της και της δικής μου νοσταλγίας, μετατρέπονται σε τόπους όπου μπορώ να ξανανιώσω για λίγο την εκλιπούσα παιδικότητά μου. Και το υπέροχο με τα βιντεοπαιχνίδια είναι πως είναι στην κυριολεξία τόποι. Εικονικοί τόποι μέσα στους οποίους μπορώ, έστω φευγαλέα, να θυμηθώ την χαρά του άσκοπου παιχνιδιού, την έξαψη ενός αθώου παιδικού μυστηρίου, τις χαριτωμένες χαζομαρούλες που μπορεί να κρύβονται σε κάθε γωνιά. Μερίδιο σε όλο αυτό, έχει παίξει σίγουρα και το Breath of the Wild. Το τελευταίο Zelda μου έδειξε πως η Nintendo έχει ακόμα την ικανότητα να προσεγγίζει την ουσία των παιχνιδιών της χωρίς να κάνει επίκληση στη νοσταλγία ενός συναισθήματος, αλλά στο ίδιο το συναίσθημα, με αυθεντικό τρόπο. Αν το Zelda ήταν πάντα η προσωποποίηση της ”αγνής περιπέτειας”, το Mario ήταν του “αγνού παιχνιδιού”. Η ανυπομονησία μου, δείχνει πως το δεύτερο μου έχει λείψει.

    Τότε, στο Nintendo 64, ήταν πρώτα το Mario και μετά το Zelda που ταρακούνησαν την βιομηχανία με την μετάβασή τους στις τρεις διαστάσεις. Τώρα ίσως αλλάξουν σειρά. Το Zelda έκανε ήδη το “καθήκον” του.

    Login to post comments
    Comments (17)
    Refresh Comments
    Choose Order:
    • Comment Link
      Hakuryuu7
      Hakuryuu7 17/10/2017 09:56:25
      "Τότε, στο Nintendo 64, ήταν πρώτα το Mario και μετά το Zelda που ταρακούνησαν την βιομηχανία με την μετάβασή τους στις τρεις διαστάσεις. Τώρα ίσως αλλάξουν σειρά. Το Zelda έκανε ήδη το “καθήκον” του."

      Νομίζω δεν έχω ξαναβουρκώσει τόσο στιγμιαία στην ζωή μου...
      Εξαιρετικό κείμενο/κατάθεση συναισθημάτων Γιώργο..συγχαρητήρια πραγματικά!!!
    • Comment Link
      The Godfather.
      The Godfather. 15/10/2017 10:12:11
      Αρχικα θα συμφωνήσω με τις απόψεις του φιλτατου Πριτσκα καθώς στις περισσότερες των περιπτώσεων ταιριάζουν με τις δικές μου.Εχουμε μεγαλώσει κ γαλουχηθεί με τη μαμά νιντεντο. Θα πω κάτι που είναι το πιο σημαντικό για εμένα η νιντεντο προσφέρει απλή διασκέδαση σε μεγάλες ποσότητες.Δεν εστιάζει στα γραφικά κ την τεχνολογία αλλά στο πρωτοποριακό gameplay.Κ ειλικρινά αυτό που βλέπω είναι μαγικό...
    • Comment Link
      drwho212
      drwho212 13/10/2017 10:57:32
      Είναι αυτή η νοσταλγία της παιδικής ηλικίας που προκαλεί η Nintendo τόσο ξεδιάντροπα.Κάπου εκεί στο στέρνο.Ένα γλυκό συναίσθημα......... όπως ένα αεράκι με αρώματα που έρχεται ξαφνικά στη μύτη σου και ξεκλειδώνει σαν πασπαρτού το μπαούλο των αναμνήσεων για κάτι.Σου προκαλεί ένα ρίγο και μετά χάνεται πάλι και συ το ψάχνεις.
      Είμαστε κι άλλοι έτσι με τη διαφορά πως εμείς πριν την αυλή έξω από το κάστρο, θέλαμε καμιά ώρα να πατήσουμε start αναλώνοντας χρόνο τραβώντας την μύτη και το καπέλο του Mario στο title screen.;-)
    • Comment Link
      zombie
      zombie 12/10/2017 22:37:01
      Γιώργο σ ευχαριστώ για το κείμενο αγάπης που μας πρόσφερες, η nintendo δεν είναι διαχρονική είναι απλά η μηχανή του χρόνου και εγώ δεν είμαι ενήλικας είμαι απλά ενα παιδί 39 χρονών! Nintendo και Mario ευχαριστώ για την συμβολή στην διαμόρφωση και διάπλαση της προσωπικότητας μου, σε ευχαριστώ για την παιδεία μέσα απο το gaming, ευχαριστώ που γίνομαι καλύτερος άνθρωπος όταν παίζω, σειρά τώρα έχει το παιδί μου!!
    • Comment Link
      arcadereplay
      arcadereplay 12/10/2017 21:21:32
      Το περιμένουμε πως και πως (αν και δεν έχουμε καν την κονσόλα).
    • Comment Link
      Stormbringer
      Stormbringer 12/10/2017 19:31:56
      Γιώργο, είμαι σίγουρος πως το Super Mario Odyssey θα σε συγκλονίσει. Πως το ξέρω? Δεν το ξέρω αλλά το νιώθω. Όσα λίγα έχω διαβάσει δίνουν την εντύπωση πως θα είναι η επιτομή του ευχάριστου, ανέμελου και διασκεδαστικού exploration. Μία παιδική χαρά με δικαίωμα στο χαμόγελο για όλους, χωρίς ηλικιακούς περιορισμούς.
      Αυτό που κατάφερε η Nintendo με το Βreath of the Wild δεν έχει προηγούμενο. Κατάφερε κι έκανε έναν ''κυνικό'' ενήλικα να νιώσει παιδί. Με γνήσια συναισθήματα παιδικού ενθουσιασμού και αίσθησης μυστηρίου. Όπως ακριβώς τα γράφεις άλλωστε. Οπότε δεν έχω καμία αμφιβολία πως θα το επαναλάβει και με το Super Mario Odyssey.
      Αυτή είναι η Nintendo που όλοι θέλαμε. Δημιουργική, χωρίς κόμπλεξ και χωρίς περιορισμούς. Επαναεφευρίσκει τη βιομηχανία.
      Σειρά έχει το Metroid τώρα.......
      Όσο για τα κείμενα σου Γιώργο, θα συμπλεύσω κι εγώ με τους προλαλήσαντες. Δε χορταίνεις να τα διαβάζεις και να θαυμάζεις το ανώτατο επίπεδο τους.
    • Comment Link
      vasileiosathens
      vasileiosathens 12/10/2017 19:04:31
      Ανατριχιαστικό άρθρο! Ίσως για τον καθένα η πρώτη παιχνιδομηχανή και το πρώτο παιχνίδι να ποικίλλουν, αλλά τα συναισθήματα που προκαλούν οι αναμνήσεις είναι κοινά για όλους. Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα γράφεις!
    • Comment Link
      Nikol@r@s
      Nikol@r@s 12/10/2017 18:10:08
      Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω σε όλα μα όλα όσα γράφεις, ακόμη και ο πιο σκληροπυρηνικός οπαδός του Super Mario(Ανεξάρτητα πιο παιχνίδι της σειράς θεωρεί ή έχει ως πρώτη επιλογή) δεν μπορεί να μην λυγίσει με το συγκεκριμένο άρθρο.

      Το Super Mario Odyssey με έκανε να παραγγείλω το Bundle του με το Switch, δεν έχω ξανά αγοράσει κονσόλα με Bundle εδώ και 14 χρόνια(Super Mario Sunshine+Game Cube). Απλά μετράω τις μέρες...

      Ευχαριστούμε για αυτό το εξαιρετικό άρθρο, από ένα άρρωστο οπαδό του Super Mario :)
    • Comment Link
      namnoc00
      namnoc00 12/10/2017 16:29:17
      μερικά quotes από το review του Edge:

      .. Odyssey is the reinvention of the sandbox platformer we've been waiting for since 2002 ...

      Odyssey already feels like the spiritual successor to Mario 64 we never quite got ...

      There is, as we've already noted, a lot of Breath of the Wild in Super Mario Odyssey .
    • Comment Link
      seit
      seit 12/10/2017 16:13:04
      Το switch ειναι ο λόγος που η nintendo δεν ήτανε εδω και μια δεκαετία αύτη που ήτανε παλαιότερα λαθη και ξανα λαθη για να καταφερουνε αυτο που ειναι τωρα..Κατάφερε με τη διαφορετικότητα της σε συνδυασμό με το breath of the wild να νιώσω μεσα μου συναισθήματα, να κλίνει η κονσόλα και εγω ακομη να νιώθω πραγματα ...Καλα τα γραφικα κτλπ αλα η nintendo κατάφερε να νιώθω οτι παίζω ,οπως το πρώτο castlevania στο nes, το donkey kong στο super nes ,και το mario 64,το απολαμβανω ρε παιδάκι μου που λενε..Πολύ ωραίο άρθρο προεδρε..
    • Comment Link
      Under1984
      Under1984 12/10/2017 13:49:28
      Otan proti fora akousa oti kikloforei neo mario pou san vasei tha exei to mario 64 anatrixiasa kai perasan apo to mialo mou oles i anamniseis mou apo tote gia mena tote itan magia imoun ksegniastos mikros kai i tote fasi tis zois Mou itan poli poli kali.me sigkinises giorgara sefxaristo
    • Comment Link
      Vlad_25
      Vlad_25 12/10/2017 13:48:50
      Υπέροχο κείμενο γραμμένο με ειλικρίνεια, αγάπη και μεράκι για τον λατρεμένο μας υδραυλικό. Από τα πρώτα του βήματα στο nes και στο gameboy μέχρι και το wii u, ξέρει να προσφέρει απλόχερα ποικίλα συναισθήματα. Αισθάνομαι και εγώ τυχερός που μεγάλωσα και ανδρώθηκα παράλληλα με τον Mario. Από τόσο δα τον ξέρω!!!
    • Comment Link
      Mournblade
      Mournblade 12/10/2017 13:37:43
      Υπέροχο αφιέρωμα! Συγχαρητήρια Γιώργο, είσαι ένα στολίδι για τους Unboxholics.
      Εύχομαι πραγματικά το Osyssey να ταρακουνήσει τη βιομηχανία, γιατί το χρειάζεται κάθε μέρα και πιο πολύ. Loot crates, microtransactions, streaming, achievements, always online, drm, multiplayer only, free to play, pay to win, share, twitch, map cleaning και δεν συμμαζεύεται: ξεχάσαμε τι πάει να πει αληθινή ψυχαγωγία.
    • Comment Link
      NikeFerrari
      NikeFerrari 12/10/2017 13:29:47
      Πόσο μα ΠΟΣΟ συμμερίζομαι αυτά που γράφεις Γιώργο και πόσο με εκφράζουν! Ένα απο τα πιο λατρεμένα μου franchises για εδώ και 30 χρόνια! Η Nintendo "το έχει" όσο καμία άλλη στο συγκεκεριμένο genre που κάνει αστεία και την όποια σκέψη για σύγκριση με οτιδήποτε άλλο.

      Τα διάφορα 3D Mario με έχουν κλονίσει δια μέσου των χρόνων στα του pure gaming, με το όποιο συναίσθημα και βίωμα αυτό συνεπάγει. Νιώθω πολύ τυχερός που είμαι απο την πρώτη περίπτωση, συνταξιώτης αυτού του gaming φαινομένου. Η σκέψη και μόνο ότι το επόμενο είναι τόσο κοντά...

      Θα έχει πλάκα αν θα πρέπει να ξεπεράσουμε το γεγονός ότι το Odyssey είναι καλύτερο απο Mario 64 ή Galaxy... Ευχάριστη "ταλαιπωρία"...
    • Comment Link
      Stratoulis
      Stratoulis 12/10/2017 12:58:29
      Μεγάλος πρόεδρος...
    • Comment Link
      NinoKunis
      NinoKunis 12/10/2017 12:21:52
      Ατελειωτος Γιωργος Πριτσκας
    • Comment Link
      sanandreas03
      sanandreas03 12/10/2017 12:16:57
      Για εμένα το καλύτερο κείμενο που έχεις γράψει ποτέ.Αυτό το κείμενο το έκανες να φαίνεται λες και το έγραψε ο ενήλικος Γιώργος Πρίτσκας σε συνεργασία με το παιδί Γιώργο Πρίτσκα.Όπως είπα και στο Facebook,η Nintendo είναι η μόνη εταιρία που θα μπορούσε να έχει μια σειρά για 30+ χρόνια και την κάνει κάθε χρόνο να φαίνεται πιο φρέσκια και ανανεωμένη από ποτέ.Εξαιρετικό κείμενο.

    Gaming News

    Tech & Science News