My Silent Hill

Θυμάμαι ένα μέρος αμυδρά, που κάποτε υπήρχε. Θυμάμαι ότι ήμουν εκεί, που τώρα δεν είμαι. Και θυμάμαι το σπίτι το καλοκαίρι. Το δωμάτιο που έβλεπε στη θάλασσα, με τις πορφυρές κουρτίνες. Εκείνο που μου άρεσε να κάθομαι τα απογεύματα βλέποντας το φως του ήλιου να πέφτει πάνω τους, δίνοντας ένα χρώμα μαγικό. Τότε όταν ζωγράφισα πρώτη φορά το παράθυρο διαφυγής μου και χανόμουν σε ένα κόσμο όπως ήταν στις ιστορίες. Μακριά από λύπη και φόβο. Ήταν για λίγα λεπτά πριν χαθεί μαζί με τα όνειρα που έκανα. Όνειρα αθώα, ίσως αφελή. Και θυμάμαι δίπλα στο παράθυρο τη σφαίρα, που μέσα της ζούσε ένα παιδί με κασκόλ. Θυμάμαι εκείνη τη ζεστή φωνή που τώρα δεν μπορώ να ακούσω, να μου λέει να μη στεναχωριέμαι, γιατί είναι ευτυχισμένο μέσα στον κόσμο που ζει. Το κοιτούσα επίμονα περιμένοντας να το καταλάβω. Και ξέρεις τι; Το ένιωθα. Αλήθεια το ένιωθα.

Και θυμάμαι τότε που έτρεχα με το ποδήλατο για να φτάσω στο ψηλότερο σημείο. Παρακολουθούσα τον ήλιο να χάνεται μέσα στη θάλασσα. Έβαζα το χέρι πάνω στο στέρνο, εκεί που λένε ότι είναι η ψυχή, κάνοντας ευχή να πάρει τον πόνο μακριά. Κι εκείνες οι καλοκαιρινές νύχτες… η απουσία ήταν πιο έντονη. Όμως έμαθα να την πολεμώ και να ζω μαζί της. Κοίταζα ξαπλωμένος τον γεμάτο αστέρια ουρανό και σκεφτόμουν ότι την ίδια αυτή στιγμή τον κοιτάζουν κι’ άλλοι σαν εμένα. Κι ήταν η παρηγοριά, που απάλυνε τον πόνο και η αίσθηση ότι όσοι έφυγαν είναι εκεί και μας προσέχουν. Την δύναμη μπορούμε να την βρούμε παντού, όπως σ’ εκείνη την ιστορία του Kiwi που μας είχε πει. Ενός πουλιού χωρίς φτερά. Όλη νύχτα στερέωνε τα  δέντρα στον γκρεμό. Μετά απλά έκανε ένα βήμα μπροστά νιώθοντας αυτό που ήταν αδύνατων να νιώσει. Και ήταν τότε που έμαθα την αξία του να κυνηγάς αυτό που θέλεις, όσο και να σου λένε ότι δεν μπορείς να το καταφέρεις, όσο κι αν είναι αδύνατον. Ήταν κάτι που μάθαμε μαζί αλλά μόνο εγώ θα θυμόμουν έντονα. Μετά απλά έφυγες.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ή μάλλον γνωρίζω, απλά ίσως δεν θέλω να θυμάμαι. Γιατί ξέρω ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Θυμάμαι πως όταν έφυγες, σε κοίταζα κρυφά. Είχα την ελπίδα ότι θα γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω. Όμως δεν το έκανες ποτέ. Σε έβλεπα να ξεμακραίνεις όσο πιο γρήγορα μπορούσες. Σαν να βιάζεσαι να με αφήσεις εκεί. Και στην αρχή χαμογέλασα γιατί ήξερα ότι έτσι έπρεπε να γίνει.  Δεν είπαμε ποτέ αντίο, όμως το αισθάνομαι ότι μερικές φορές το σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τη στιγμή αυτή και την σιωπηλή υπόσχεση που έδωσα. Τα χρόνια όμως πέρασαν, δεν ξέρω πόσα, αλλά είναι αρκετά. Μπορεί τώρα να είμαστε σε διαφορετικά μέρη, όμως αυτός ο σύνδεσμος δεν μπορεί να σπάσει. Είναι το μέρος αυτό που με άφησες πίσω. Η γη των θεών και των δαιμόνων. Μπορεί να μη με βλέπεις ούτε να με ακούς. Ξέρω ότι με αισθάνεσαι κάποιες φορές. Είμαι εδώ, λάμποντας σαν φάρος φωτιάς, δεν ξέρω αν είναι λάθος ή σχεδιασμένο, όμως είμαι ανήμπορος να δραπετεύσω.

Σε βλέπω να αλλάζεις, όπως αυτή η πόλη. Και είναι στιγμές που ξυπνώ όταν το σκοτάδι  μεγαλώνει, καθώς οι ψίθυροι επαναλαμβάνουν τους μοναχικούς μου φόβους. Και ξέρω πως όσο κα να θέλεις να ξεφύγεις δεν μπορείς, δεν υπάρχει αντίδοτο στις αναμνήσεις. Είναι στιγμές που η ψυχή σου με στοιχειώνει και μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά, είναι τότε που ο θάνατος είναι ελκυστικός κι’ έτσι παλεύω τους δαίμονές σου γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να χάσω. Είναι τότε που νιώθω σαν το σπίτι. Γι άλλη μια φορά, θα διαβώ τους δρόμους αυτής της άδειας πόλης, νιώθοντας το ηχηρό σου κάλεσμα. Ακόμα και οι σειρήνες της δεν είναι ικανές να το καλύψουν. Καθώς το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα, ο φόβος διαλύει την καρδιά μου σε κάθε βήμα που κάνω, όμως ξέρω ότι είμαι εγώ που πρέπει σαν άγκυρα να σε κρατήσω στο παρελθόν και να σου θυμίσω αυτό που είσαι. Δεν έχω όλες τις απαντήσεις όμως μπορώ να σε κάνω να δεις εκεί που δεν μπορούσες, να βρεθείς εκεί που είχες χαθεί και να ξανανιώσεις αυτό που σαν μπερδεμένο παιδί πάσχιζες, φοβούμενος ότι δεν θα τα καταφέρεις. Για άλλη μια φορά μη φοβηθείς, κράτησέ μου χέρι. Ψάξε με και θα με βρεις. Γιατί εγώ είμαι εσύ. Και περιμένω απεγνωσμένα να μου δώσεις σημασία. Είμαι το παιδί που άφησες πίσω, όταν αποφάσισες να σκοτώσεις την αθωότητα σου και να με αφήσεις  σε μια πόλη άδεια και τρομακτική. Είμαι εδώ για να παλεύω τους δικούς σου δαίμονες και η μορφή που μέσα απ’ το σκοτάδι της, διαλύει το δικό σου. Θα είμαι πάντα εδώ, στο αγαπημένο μας μέρος και θα σε περιμένω να γυρίσεις… Όπως σου υποσχέθηκα.