Όταν τα παιχνίδια δεν κατέβαιναν, αλλά έρχονταν σπίτι σου...

Σήμερα η Sony ανακοίνωσε πως από το 2028 θα σταματήσουν τα retail αντίτυπα των PlayStation παιχνιδιών, να έχουν στο εσωτερικό τους φυσικό δίσκο. Με αυτή της την ανακοίνωση, νιώθω πως κάτι πέθανε μέσα μου. Γράφω αυτό το κείμενο, εντελώς αυθόρμητα και χωρίς κάποια δομή κατά νου. Θέλω απλά να βγάλω από μέσα μου τις σκέψεις που με διακατέχουν εδώ και κάποιες ώρες.

Κάποτε, που λέτε, η αγορά ενός παιχνιδιού ήταν ολόκληρη εμπειρία. Δεν ξεκινούσε όταν πάταγες “install”, ούτε όταν εμφανιζόταν μια μπάρα προόδου στην οθόνη. Ξεκινούσε πολύ νωρίτερα. Από τη στιγμή που έβλεπες το παιχνίδι σε ένα περιοδικό, σε μια βιτρίνα, σε ένα ράφι κάποιου καταστήματος. Από τη στιγμή που το εξώφυλλο σου καρφωνόταν στο μυαλό και άρχιζες να μετράς μέρες, λεφτά, στιγμές, μέχρι να το κρατήσεις στα χέρια σου.

Τα physical disks είχαν μια παράξενη, παιδική μαγεία. Το πλαστικό κουτί, το δισκάκι που γυάλιζε στο φως, το manual που ξεφύλλιζες πριν καν παίξεις, οι εικόνες στο πίσω μέρος που προσπαθούσαν να χωρέσουν έναν ολόκληρο κόσμο σε λίγα screenshots. Ακόμα και ο ήχος του drive, εκείνο το γνώριμο γύρισμα που σήμαινε πως κάτι ξεκινούσε, είχε γίνει κομμάτι της τελετουργίας. Βίωνες μια μικρή περιπέτεια. Περίμενες, άνοιγες, τοποθετούσες, άκουγες… και μετά ταξίδευες.

Δεν ήταν απλώς ένας τρόπος να παίξεις. Ήταν μια σχέση με το ίδιο το αντικείμενο. Κάθε κουτί στο ράφι έλεγε κάτι για σένα. Για τα παιχνίδια που αγάπησες, για τις εποχές που πέρασες, για τα καλοκαίρια που χάθηκες μπροστά σε μια οθόνη, για τα απογεύματα που έτρεχες σπίτι για να συνεχίσεις από εκεί που είχες μείνει. Κάποια δισκάκια ήταν δώρα. Κάποια αγοράστηκαν με οικονομίες μηνών. Κάποια τα δανείστηκες και κάποια τα δάνεισες χωρίς να γυρίσουν ποτέ πίσω. Κι όμως, όλα τους έγιναν μέρος μιας προσωπικής ιστορίας.

Γι’ αυτό και το τέλος τους δεν μοιάζει απλώς με αναπόφευκτη εξέλιξη. Μοιάζει με έναν αθόρυβο αποχαιρετισμό σε μια εποχή πιο «αργή», πιο χειροπιαστή, πιο ανθρώπινη. Μια εποχή όπου η αναμονή είχε αξία. Όπου το να αποκτήσεις κάτι σήμαινε ότι το κρατούσες, το πρόσεχες, το έβαζες δίπλα στα υπόλοιπα και, χωρίς να το καταλαβαίνεις, έχτιζες μια μικρή βιβλιοθήκη αναμνήσεων.

Σήμερα όλα είναι πιο εύκολα, πιο γρήγορα, πιο…βολικά. Και δεν είναι κακό αυτό. Η ψηφιακή εποχή μάς έφερε πρόσβαση, άνεση, αμέτρητες επιλογές. Όμως μέσα σε αυτή την ευκολία, κάτι έγινε πιο άυλο, πιο μακρινό, πιο «ξένο». Τα παιχνίδια υπάρχουν παντού, αλλά πολλές φορές μοιάζουν να μην βρίσκονται πουθενά πραγματικά. Δεν τα αγγίζεις. Δεν τα ανοίγεις. Δεν τα βλέπεις να παλιώνουν και να ωριμάζουν μαζί σου. Δεν σκονίζονται στο ράφι για να τα ξαναβρείς χρόνια μετά και να θυμηθείς ακριβώς ποιος ήσουν όταν τα αγόρασες.

Ίσως τελικά αυτό θα μας λείψει περισσότερο. Όχι το ίδιο το δισκάκι, αλλά όλα όσα κουβαλάει μαζί του. Η προσμονή. Η αφή. Το βάρος του κουτιού. Η αίσθηση ότι κάτι πέρασε από τον έξω κόσμο, στο δικό σου. Ότι ένα ταξίδι δεν εμφανίστηκε απλώς σε ένα ψηφιακό library, αλλά μπήκε στο δωμάτιό σου, βρήκε θέση στο ράφι σου και έγινε κομμάτι της ζωής σου.

Ο θάνατος των physical disks είναι ένας μικρός αποχαιρετισμός σε εκείνη την τρυφερή, αναλογική πλευρά του gaming. Σε εκείνη την εποχή όπου τα παιχνίδια δεν «κατέβαιναν» απλώς. Έρχονταν σπίτι μας…