Η νέα σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια, Ριφιφί, είναι μία από τις πιο φιλόδοξες και πολυσυζητημένες ελληνικές τηλεοπτικές παραγωγές των τελευταίων ετών. Έκανε πρεμιέρα στις 15 Δεκεμβρίου και ολοκληρώθηκε μετά από έξι επεισόδια, αφήνοντας θετικότατες εντυπώσεις τόσο στο κοινό όσο και στους κριτικούς. Με πρωταγωνιστές την Ευαγγελία Μουμούρη, τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, τον Πάνο Βλάχο και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, η σειρά ξεχώρισε για την ατμόσφαιρα της Αθήνας του 1992, την προσοχή στη λεπτομέρεια και τη συνειδητή επιλογή να αφηγηθεί μια ιστορία ανθρώπων και όχι απλώς μια ακόμα εντυπωσιακή τηλεοπτική ληστεία που στηρίζεται μόνο στο θέαμα. Η ληστεία εδώ δεν λειτουργεί ως gimmick, δεν είναι δηλαδή ένα επιφανειακό αφηγηματικό τέχνασμα για να κερδίσει την προσοχή σου αλλά επηρεάζει καθοριστικά την πορεία των χαρακτήρων και, τελικά, σε ένα διαφορετικό επίπεδο, γίνεται και η αφετηρία για να επιστρέψουμε στα ίδια τα γεγονότα που καταγράφηκαν στην ελληνική επικαιρότητα της εποχής.
Για όσους ίσως δεν γνωρίζουν, η ιστορία αντλεί έμπνευση από μια πραγματική ληστεία της δεκαετίας του ’90, η οποία σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Πριν προχωρήσουμε όμως, αξίζει να διευκρινίσουμε τι ακριβώς σημαίνει ο όρος ριφιφί και από πού προέρχεται η ονομασία του. Η ονομασία του λοιπόν χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια συγκεκριμένη μέθοδο διάρρηξης κατά την οποία οι δράστες αποκτούν πρόσβαση σε έναν χώρο που τους δίνει την δυνατότητα να παρακάμψουν κεντρικές εισόδους και συστήματα ασφαλείας. Η λέξη προέρχεται από το γαλλικό rififi και καθιερώθηκε στη διεθνή αλλά και την ελληνική καθομιλουμένη για να περιγράφει αυτού του τύπου αθόρυβες διαρρήξεις.
Ωστόσο στην Ελλάδα, ο όρος ταυτίστηκε με ένα συγκεκριμένο γεγονός που έμεινε γνωστό ως ριφιφί του αιώνα, το οποίο σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 1992 στο υποκατάστημα της Τράπεζας Εργασίας στην οδό Καλλιρρόης στον Νέο Κόσμο, όταν άγνωστοι δράστες άνοιξαν τούνελ μήκους περίπου 23 με 25 μέτρων, εισέβαλαν στο υπόγειο της τράπεζας και παραβίασαν 301 θυρίδες αφαιρώντας χρήματα, κοσμήματα και χρυσό μεγάλης αξίας χωρίς να εντοπιστούν ποτέ.
Το χρονικό της ληστείας ξεκινά όταν οι δράστες μεταμφιεσμένοι σε υπαλλήλους της ΕΥΔΑΠ, εργάζονταν επί ημέρες χωρίς να κινήσουν υποψίες, σκάβοντας υπόγεια κάτω από την οδό Καλλιρρόης, απέναντι δηλαδή από τον στόχο τους. Το τούνελ που άνοιξαν ήταν ενισχυμένο με υποστυλώματα και διέθετε ράγες με μικρό βαγονέτο για τη μεταφορά των μπάζων, τα οποία υπολογίζεται ότι αντιστοιχούσαν σε όγκο δεκάδων κυβικών μέτρων.
Την ίδια περίοδο, σύμφωνα με μαρτυρίες, ακούγονταν κατά διαστήματα περίεργοι θόρυβοι από το υπέδαφος, ήχοι που αποδόθηκαν σε έργα και τεχνικές εργασίες και δεν προκάλεσαν ιδιαίτερη ανησυχία. Κάτοικοι, περαστικοί αλλά και υπάλληλοι της τράπεζας συνέχιζαν κανονικά τις καθημερινές τους δραστηριότητες, την ώρα που κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη τους εξελισσόταν μια εξαιρετικά μεθοδική διάρρηξη. Όταν το πρωί της Δευτέρας 21 Δεκεμβρίου του 1992 οι υπάλληλοι επέστρεψαν στο υποκατάστημα, βρέθηκαν μπροστά σε μια πρωτοφανή εικόνα καθώς στο υπόγειο υπήρχε ένα μεγάλο άνοιγμα στον τοίχο και οι θυρίδες είχαν παραβιαστεί.
Έκτοτε, το ριφιφί του αιώνα παραμένει ανεξιχνίαστο, περιτριγυρισμένο από θεωρίες που κάνουν λόγο για τρομοκρατικές οργανώσεις, μαφία αλλά και πιθανή εμπλοκή συνεργατών εκ των έσω της τράπεζας.
