Stranger Things: Γιατί το φινάλε της 3ης σεζόν είπε το πιο ειλικρινές αντίο

Υπάρχουν σειρές που μεγαλώνουν μαζί με το κοινό τους και υπάρχουν και εκείνες που κουβαλούν από την πρώτη στιγμή μια αίσθηση αποχαιρετισμού, μια υποδόρια μελαγχολία που προκύπτει από τη δραματουργική τους αρχιτεκτονική και τον τρόπο με τον οποίο αυτή απευθύνεται στον θεατή. Για παράδειγμα, στο Toy Story, η θεματική ήταν πάντα ο αναπόφευκτος αποχωρισμός, η μετάβαση από τη μία φάση ζωής στην επόμενη και ο φόβος της απόρριψης που γεννιέται όταν ο χρόνος προχωρά και οι ανάγκες αλλάζουν, με το φινάλε της αρχικής τριλογίας να κορυφώνει αυτή τη διαδρομή με ένα κλείσιμο που δεν βασίστηκε στο θέαμα και στη συγκίνηση της στιγμής αλλά στη βαθιά κατανόηση ότι κάθε ιστορία ενηλικίωσης είναι, στον πυρήνα της, μια ιστορία μετάβασης και επώδυνης αποδοχής της αλλαγής.

Αντίστοιχα, στο Stranger Things, οι θεματικές της αλλαγής και της μετάβασης αποτέλεσαν από την αρχή τον αφανή άξονα γύρω από τον οποίο οργανώθηκε η αφήγηση, με τη σειρά να χρησιμοποιεί το υπερφυσικό και το είδος ως δραματουργικό περίβλημα και όχι ως αυτοσκοπό. Έτσι, τα τέρατα, οι πύλες προς το Upside Down και οι υπερδυνάμεις λειτουργούσαν ως μεταφορές για τις βαθύτερες ανθρώπινες εμπειρίες της απώλειας, της φιλίας και της ενηλικίωσης που διαπερνούν την καρδιά της ιστορίας, μια καρδιά που χτυπάει πάνω απ’ όλα για τις σχέσεις των χαρακτήρων και το δράμα που γεννιέται από την ίδια την ζωή.

Αυτή η μελαγχολική απόχρωση δηλαδή που θυμίζει έντονα το γλυκόπικρο φινάλε του Stand By Me του Rob Reiner, και με εκείνο το όχι και τόσο χαρούμενο τέλος που σε στοιχειώνει ακριβώς επειδή μοιάζει αληθινό, γήινο και ανθρώπινο αλλά και που δείχνει με τρόπο κρυστάλλινο ότι η παιδική ηλικία θα συναντά πάντα και συνέχεια την αναπόφευκτη ωρίμανση και τελικά τον αποχωρισμό.

Έτσι λοιπόν και το Stranger Things, μάλλον είχε βρει την δική του αυθεντική έκφραση για κλείσιμο της ιστορίας στο τελευταίο επεισόδιο της 3ης σεζόν. Εκεί όπου μετά την επική μάχη στο Starcourt Mall, η Joyce κλείνει την πύλη, ο Hopper φαινομενικά θυσιάζεται και οι Byers μαζί με την Eleven φεύγουν από το Hawkins, αφήνοντας πίσω ένα γκρουπ παιδιών που μεγαλώνουν απότομα, με δάκρυα, αγκαλιές και μια αίσθηση ότι κάτι πολύτιμο τελειώνει για πάντα.

Εκείνο το φινάλε, με το Deep του Peter Sandberg και στην συνέχεια με το Heroes του Peter Gabriel να ηχούν σπαρακτικά ενώ η Eleven διαβάζει το γράμμα του Hopper, αποτυπώνει ιδανικά τον πυρήνα του Stranger Things, καθώς γίνεται ξεκάθαρό ότι δεν είναι τα τέρατα ούτε το υπερφυσικό στοιχείο αυτό που καθορίζει την ταυτότητά του, ούτε απλώς η νοσταλγία για τα 80s, με τα κουρέματα, τα ρούχα, τις αφίσες και τα synthesizers αλλά οι σχέσεις, οι χαρακτήρες και το συναισθηματικό τους βάρος που κάνουν την ιστορία να αντηχεί τόσο βαθιά. 

Αντίθετα, η πέμπτη και τελευταία σεζόν, με το επικό της φινάλε που κορυφώνεται σε μια θεαματική σύγκρουση με τον Vecna και το Mind Flayer, όπου η Eleven έρχεται αντιμέτωπη με μια αμφίβολη μοίρα και το Hawkins σώζεται μέσα από εντυπωσιακά εφέ και λογική σύγχρονου blockbuster, υιοθετεί ένα πιο μοντέρνο, χολιγουντιανό ύφος, το οποίο, παρότι τιμά τις ρίζες της σειράς, απομακρύνεται ελαφρώς από εκείνη την υποδόρια μελαγχολία που τη χαρακτήριζε, μετατρέποντας το γλυκόπικρο συναίσθημα σε κάτι πιο απόλυτο και θεαματικό.

Και ναι, η τέταρτη σεζόν θα μείνει αξέχαστη για τα highlights της, με το Running Up That Hill που έσωσε τη Max, με την εισαγωγή του Vecna ως ενός από τους πιο τρομακτικούς villains της ιστορίας και πάνω απ’ όλα με τον Eddie Munson, έναν χαρισματικό metalhead που με το Master of Puppets στην κιθάρα και τη θυσία του έγινε ένας απο τους πιο αξιολάτρευτους χαρακτήρες της τηλεόρασης, σύμβολο αντίστασης απέναντι στην προκατάληψη και την εξουσία. Όμως όσο αφορά το κλείσιμο της συνολικής αφήγησης και την κατάληξη των χαρακτήρων, τίποτα δεν ξεπερνά εκείνο το ήσυχο και επώδυνο αντίο της τρίτης σεζόν. Ένα φινάλε που μας υπενθύμισε ότι το Stranger Things ήταν πάντα μια ιστορία για το πώς μεγαλώνουμε και τελικά μαθαίνουμε να αποχαιρετούμε.