Όταν το Stranger Things ξεκίνησε το 2016, οι Duffer Brothers δεν έφτιαχναν απλώς μια σειρά επιστημονικής φαντασίας. Έστηναν μια ιστορία βαθιά δεμένη με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση που τους μεγάλωσε: τα παιδικά βλέμματα του Spielberg, τον τρόμο του Carpenter, το συναίσθημα μιας εποχής όπου οι ήρωες ήταν πρώτα άνθρωποι και μετά σύμβολα. Εννέα χρόνια μετά, το Stranger Things τελειώνει αφήνοντας πίσω του κάτι πιο συγκεκριμένο από ένα επιτυχημένο franchise.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα θυμόμαστε είναι το πώς ένωσε γενιές. Η παρουσία της Winona Ryder δεν ήταν απλώς casting νοσταλγίας. Η Joyce Byers λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στο σινεμά των ’80s και στο σημερινό κοινό, δίνοντας στο Stranger Things μια συναισθηματική βάση που το ξεχώρισε από την αρχή. Μαζί της, χαρακτήρες όπως ο Hopper του David Harbour έδωσαν στη σειρά βάρος και ανθρωπιά, πολύ πριν αυτή μεγαλώσει σε κλίμακα.
Θα θυμόμαστε επίσης τους χαρακτήρες που εξελίχθηκαν μπροστά στα μάτια μας. Τα παιδιά με τα ποδήλατα δεν έμειναν για πάντα παιδιά και η σειρά δεν προσπάθησε να το κρύψει. Από την Eleven της Millie Bobby Brown μέχρι τον Steve Harrington του Joe Keery, το Stranger Things άφησε τους ρόλους του να αλλάξουν, να ωριμάσουν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ανατραπούν εντελώς.
Η μουσική είναι ένα ακόμη κομμάτι που δύσκολα θα ξεχαστεί. Όχι απλώς για τα synths ή την αισθητική των ’80s, αλλά για το πώς χρησιμοποιήθηκε μέσα στην αφήγηση. Η επιστροφή του Running Up That Hill της Kate Bush δεν έγινε viral επειδή ήταν “παλιό τραγούδι”, αλλά επειδή συνδέθηκε οργανικά με έναν χαρακτήρα και μια στιγμή. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι η μουσική ήταν δραματουργικό εργαλείο.
Τέλος, θα θυμόμαστε το Stranger Things για την αισθητική και την εποχή που εκπροσώπησε. Όχι επειδή “έπαιξε” με τη νοσταλγία, αλλά επειδή τη μετέτρεψε σε σύγχρονη γλώσσα. Το Hawkins και το Upside Down έγιναν αναγνωρίσιμα ως κόσμοι με ταυτότητα.
Όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους, το Stranger Things δεν θα μείνει ως “μια καλή σειρά που τελείωσε. Θα μείνει ως μια τηλεοπτική εμπειρία εννέα χρόνων που βασίστηκε σε δημιουργούς με ξεκάθαρο όραμα, σε ηθοποιούς που μεγάλωσαν μαζί με το κοινό και σε μια αισθητική που δεν φοβήθηκε να είναι συγκεκριμένη. Και αυτό είναι, τελικά, το πιο καθαρό αποτύπωμα που μπορεί να αφήσει μια σειρά.
