Rocky: Το απόλυτο underdog του σινεμά που έγινε θρύλος

Σαν σήμερα, στις 21 Νοεμβρίου του 1976, κυκλοφόρησε μία ταινία που δεν έμοιαζε με “μεγάλο γεγονός”. Δεν είχε φανταχτερό promotion, δεν είχε ακριβούς ηθοποιούς και ούτε το βάρος ενός μεγάλου στούντιο από πίσω. Για την ακρίβεια, το Rocky έμοιαζε σαν κάτι που μπορεί να περνούσε στα ψιλά, μια μικρή παραγωγή που θα έπαιζε για λίγο στις αίθουσες και μετά θα χανόταν στη ροή του Hollywood. Κι όμως, από εκείνη ακριβώς την πρώτη μέρα ξεκίνησε το φαινόμενο ενός underdog που δεν νίκησε απλώς στο ρινγκ, αλλά γεννήθηκε μέσα σε αυτό.

Το Rocky είναι πάντα μία από τις ταινίες που με αγγίζουν με έναν τρόπο παράξενα οικείο. Όχι επειδή είναι η πιο “τέλεια” ταινία της ιστορίας, δεν είναι αυτό. Αλλά επειδή, κάθε φορά που τη βλέπω, νιώθω ότι βλέπω κάτι πιο αληθινό από τους ηθοποιούς, πιο ωμό από το μποξ, πιο ανθρώπινο από την ίδια την ιστορία. Νιώθω ότι βλέπω μια ταινία που παλεύει, ακριβώς όπως ο Rocky.

Πριν γίνει franchise και θρύλος, το Rocky ήταν απλώς ένα χειρόγραφο σε ένα μικρό διαμέρισμα. Ο Sylvester Stallone, τότε σχεδόν άγνωστος, έγραψε το σενάριο μέσα σε λίγες μέρες, όχι ως στρατηγικό πλάνο, αλλά ως ανάγκη. Και όταν του πρότειναν να το αγοράσουν χωρίς να παίξει ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο, είπε “όχι”, με πείσμα, με θράσος και με μια αφέλεια που σήμερα μοιάζει σχεδόν ρομαντική. Τελικά πήρε το ok να παίξει, αλλά το τίμημα ήταν ξεκάθαρο. Το budget θα έμενε τρομακτικά χαμηλό και η παραγωγή δεν είχε τίποτα από αυτά που θεωρεί αυτονόητα μια σύγχρονη ταινία.

Και μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή υπάρχει μια ιστορία που δεν γίνεται να παραλείψουμε και είναι η πιο ανθρώπινη από όλες. Πριν ακόμη ξεκινήσει να γυρίζεται η ταινία, ο Stallone ήταν σε τόσο δύσκολη οικονομική κατάσταση που αναγκάστηκε να πουλήσει τον σκύλο του, τον Butkus, επειδή δεν μπορούσε να τον συντηρήσει. Όταν όμως κατάφερε να πάρει τα πρώτα χρήματα από το σενάριο, η πρώτη του κίνηση ήταν να επιστρέψει και να ζητήσει πίσω τον Butkus. Ο άνθρωπος που τον είχε αγοράσει αρχικά αρνιόταν, μέχρι που ο Stallone πρόσφερε σημαντικά περισσότερα από όσα είχε πάρει. Έτσι ο Butkus γύρισε σπίτι και ο Stallone, με τον τρόπο που μόνο αυτός θα το έκανε, τον έβαλε στην ταινία. Όχι ως “σκυλί του χαρακτήρα”, αλλά ως κομμάτι της ζωής του.

Με αυτή τη “φιλοσοφία” συνέχισε όλη η παραγωγή, που πολλές από τις πιο γνωστές σκηνές έγιναν επειδή δεν υπήρχαν χρήματα για κάτι άλλο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κι ένα από τα πιο τρυφερά της ταινίας, είναι το παγοδρόμιο. Αρχικά, το γύρισμα προέβλεπε δεκάδες κομπάρσους, αλλά χρήματα για κομπάρσους - μηδέν, χρήματα για ενοικίαση χώρου - ελάχιστα και κάπως έτσι η παραγωγή αποφάσισε ότι το παγοδρόμιο θα είναι άδειο. Αν ήταν πιο “μεγάλη” ταινία, αυτή η στιγμή δεν θα υπήρχε ποτέ. Κι όμως, έγινε μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές στη σχέση του Rocky με την Adrian. Σιωπηλή, awkward, άδεια και γι’ αυτό τόσο αληθινή.

Το ίδιο συνέβη και στους δρόμους της Φιλαδέλφειας, όπου το εμβληματικό τρέξιμο του Rocky μέσα στην πόλη γυρίστηκε χωρίς άδειες. Ο Stallone έτρεχε κυριολεκτικά ανάμεσα σε πραγματικούς περαστικούς που τον κοιτούσαν με απορία κι όταν ένας πωλητής στη λαϊκή του πέταξε ένα πορτοκάλι, η κάμερα απλώς συνέχισε και αυτή η στιγμιαία, αυθόρμητη κίνηση είναι μέρος της ταινίας.

Ακόμη και η διάσημη κόκκινη ρόμπα του αγώνα βγήκε δύο νούμερα μεγαλύτερη επειδή κάποιος υπολόγισε λάθος τα μέτρα. Έτσι ο Stallone αυτοσχεδίασε με μια ατάκα για να το καλύψει. Κι αυτό είναι ένα πράγμα που αγαπώ στο Rocky. Ότι τίποτα δεν ήταν τέλειο και όμως όλα λειτούργησαν.

Και μετά, σχεδόν σαν ανέκδοτο, αυτό το low-budget “θα περάσει και θα φύγει” project βρέθηκε στα Oscars, απέναντι σε ταινίες όπως το Taxi Driver και όχι απλώς βρέθηκε, αλλά κέρδισε το Oscar Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Μοντάζ. Μια ταινία που φτιάχτηκε στην τύχη, στις γωνιές των δρόμων και με ελάχιστα μέσα, έφυγε με τα μεγαλύτερα βραβεία της βιομηχανίας. Και όχι γιατί ήταν άρτια τεχνικά, αλλά περισσότερο γιατί είχε ψυχή. Είχε κάτι από εκείνη τη μοναδική ενέργεια που κουβαλούν τα project που δεν ξέρουν αν θα επιβιώσουν κι όμως επιμένουν να προχωράνε.

Ο Stallone έχει πει πολλές φορές ότι “Το Rocky δεν είναι μια ιστορία για το να νικάς, αλλά για το να αντέχεις μέχρι το τέλος”. Και μέχρι σήμερα παραμένει μια ταινία που δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από αυτό που είναι.