Το τρίτο επεισόδιο του Pluribus φτάνει σε ένα σημείο όπου η σειρά αρχίζει να ξεδιπλώνει το πραγματικό της βάθος, αφού η καθημερινότητα της Carol συγκρούεται με τον τρόπο που λειτουργεί το εξωγήινο συλλογικό πνεύμα και δημιουργεί ένα επεισόδιο που αποκαλύπτει νέες πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο οι εισβολείς προσπαθούν να την καθοδηγήσουν, την προστατεύσουν και τελικά να την αφομοιώσουν μέσα σε μια πραγματικότητα που αλλάζει πιο γρήγορα από όσο μπορεί να αντέξει.
Βρισκόμαστε σε μια φάση της ιστορίας όπου η Carol έχει πλέον επιστρέψει πίσω στο Αλμπουκέρκη της μετά την συνάντηση που είχε με τους υπόλοιπους που δεν έχουν μολυνθεί, και προσπαθεί να καταλάβει πώς λειτουργεί η νέα τάξη πραγμάτων, ενώ η Zosia παραμένει το μοναδικό της παράθυρο προς ένα σύστημα που γνωρίζει τα πάντα και τα ελέγχει χωρίς περιορισμούς, πράγμα που αποκαλύπτει ότι ο κόσμος έχει οργανωθεί ξανά σύμφωνα με τις ανάγκες του hive mind και ότι οι άνθρωποι που δεν μολύνθηκαν αποτελούν σπάνιες εξαιρέσεις που το σύστημα προσπαθεί να εξημερώσει.
Το επεισόδιο δείχνει ξεκάθαρα ότι η Carol βρίσκεται σε ένα σημείο πλέον όπου η προσωπική της αντίσταση μοιάζει μάταια, αφού το περιβάλλον που υπάρχει γύρω της δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά της ζωή και κάθε νέα πληροφορία που μαθαίνει αποδεικνύει πως η μετάβαση σε μια πλήρη αφομοίωση είναι απλώς θέμα χρόνου.
Στο επεισόδιο παίρνουμε για πρώτη φορά μια σαφέστερη εικόνα για τους υπόλοιπους ανθρώπους που παραμένουν ανεπηρέαστοι από τον ιό, αφού η Zosia εξηγεί στην Carol ότι υπάρχουν μόνο δεκατρείς στον πλανήτη. Ανάμεσά τους βρίσκονται ένας πωλητής γλυκών που αγαπά τις γάτες, ένας χορευτής, ένας ψαράς που έχει αποσυρθεί, ένα παιδί οκτώ ετών και ένας διαχειριστής αποθήκης από την Παραγουάη, ο οποίος καταλήγει σε έντονη λογομαχία με την Carol στο τηλέφωνο, κάτι που δείχνει ότι η δυσπιστία απέναντι στους Joined αποτελεί κοινή στάση για όσους παραμένουν ανεξάρτητοι.
Η ιστορία γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη όταν η Carol συνειδητοποιεί ότι οι Joined δεν καταλαβαίνουν τον κίνδυνο ούτε τον τρόπο που αντιδρά ένας άνθρωπος, επειδή ικανοποιούν κάθε της επιθυμία χωρίς να ξεχωρίζουν την ειρωνεία από την πραγματική πρόθεση. Για παράδειγμα, όταν αυτή σχολιάζει σαρκαστικά και ζητάει μια χειροβομβίδα, τότε το σύστημα της παραδίδει μια κανονική συσκευή χωρίς να αντιληφθεί ότι έκανε αστείο. Λίγο αργότερα η Carol βρίσκει τη χειροβομβίδα μέσα στο σπίτι της και καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται για κάποιο τρικ, αφού η συσκευή εκρήγνυται και τραυματίζει σοβαρά τη Zosia, κάτι που δείχνει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η τυφλή υπακοή των Joined.
Στο φινάλε του επεισοδίου η ιστορία μεταφέρεται στο αυτοσχέδιο νοσοκομείο, όπου η Carol προσπαθεί να καταλάβει μέχρι πού φτάνουν τα όρια των Joined και τι πραγματικά σημαίνει η απόλυτη υπακοή τους. Εκεί ρωτάει ευθέως αν μπορεί να ζητήσει μια ατομική βόμβα και η απάντηση που παίρνει δεν έχει δισταγμό, δεν έχει συναίσθημα και δεν έχει καμία αίσθηση του τι σημαίνει ένα τέτοιο αίτημα. Ο τρόπος που ο Gilligan έχει στηρίξει τον διάλογο μεταξύ της Carol και του χαρακτήρα που της μιλά δείχνει ότι αυτή η κουβέντα δεν λειτουργεί μόνο ως κωμικό ή σοκαριστικό εύρημα, αλλά ως κρίσιμο σημείο καμπής για την πλοκή, επειδή αποκαλύπτει τη νοοτροπία ενός συστήματος που υπακούει χωρίς όριο και ενός ανθρώπου που αρχίζει για πρώτη φορά να καταλαβαίνει πώς μπορεί να το πιέσει.
Η Carol βγαίνει καθαρά κερδισμένη από τη σκηνή, επειδή καταλαβαίνει ότι οι Joined δρουν μέσα σε κανόνες που μπορεί να χρησιμοποιήσει και ότι η δύναμή τους έχει αδυναμίες που δεν είχαν φανεί μέχρι τώρα. Στην προσπάθειά της να τους καταλάβει παίρνει μια απάντηση που, ακόμη και αν δεν το παραδέχεται, της δίνει ακριβώς αυτό που χρειάζεται για τα επόμενα επεισόδια. Και, τουλάχιστον στη δική μου ερμηνεία, η σύντομη λογομαχία με τον Ισπανό συνομιλητή της στην αρχή του επεισοδίου δεν είναι τυχαία και φαίνεται σαν μια στιγμή που θα αποκτήσει συνέχεια.
Το επόμενο επεισόδιο προβάλλεται την επόμενη Παρασκευή στις 21 Νοεμβρίου στο Apple TV.
