35 χρόνια Home Alone: Το απόλυτο χριστουγεννιάτικο φαινόμενο

Υπάρχουν ταινίες που βλέπεις και ταινίες που επιστρέφεις. Το Home Alone ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου 1990 στο Σικάγο και από τότε δεν υπήρξαν Χριστούγεννα χωρίς αυτήν. Μια ιστορία τόσο απλή που σχεδόν μοιάζει αστεία, με ένα παιδί μένει σπίτι μόνο του και τα βάζει με δύο διαρρήκτες. Κι όμως, 35 χρόνια μετά, αυτό το concept εξακολουθεί να “δουλεύει” καλύτερα από οποιοδήποτε franchise ή reboot.

Ο John Hughes έγραψε το σενάριο σε λιγότερο από δύο εβδομάδες και  εμπνεύστηκε από έναν απλό φόβο: τι θα γινόταν αν ξεχνούσες το παιδί σου στις διακοπές; Ο Chris Columbus ανέλαβε τη σκηνοθεσία, έδωσε στην ιστορία καρδιά και έκανε μια ταινία με αληθινό συναίσθημα, χάρη στην ισορροπία μεταξύ φάρσας και συγκίνησης.

Ο Macaulay Culkin έγινε ο πιο αναγνωρίσιμος πιτσιρικάς της δεκαετίας και ο Kevin McCallister ένας μικρός θρύλος. Δεν είχε υπερδυνάμεις, αλλά είχε φαντασία, ψυχραιμία και λίγη (ή πολλή) καφρίλα, όλα όσα χρειάζονται δηλαδή για να επιβιώσεις σε ένα σπίτι γεμάτο παγίδες και σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ. Και ήταν πιο ευρηματικός από οποιονδήποτε ενήλικα.

Το Home Alone είναι το κινηματογραφικό ισοδύναμο της comfort food. Με το που αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα είναι ίσως η πρώτη ταινία που έρχεται στο μυαλό όλων. Κάθε γενιά το ξαναανακαλύπτει, κάθε streaming πλατφόρμα το ξαναφέρνει και κάθε Δεκέμβρη το βλέπουμε λες και δεν ξέρουμε τι θα γίνει στο τέλος. Ίσως γιατί σε μια εποχή που όλα είναι υπερβολικά τέλεια, το Home Alone μας θυμίζει ότι το “χάος” μας ενώνει.

Κι αν το ξανασκεφτούμε, το Home Alone, ήταν το πρώτο σύμπαν όπου το μόνο superpower που χρειαζόσουν είναι το να μην φοβάσαι να μείνεις μόνος.