Γιατί επιστρέφουμε πάντα στο “Derry“;

Υπάρχει λόγος που το It μάς στοιχειώνει ακόμα, δεκαετίες μετά το πρώτο βιβλίο του Stephen King. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν μιλούσε ποτέ μόνο για ένα “τέρας”, αλλά για το πώς μεγαλώνουμε και συνειδητοποιούμε ότι τα τέρατα δεν φεύγουν ποτέ.

Με το IT: Welcome to Derry, το HBO επιστρέφει σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους κόσμους του King, όχι για να αφηγηθεί ξανά μια γνωστή ιστορία, αλλά για να επιστρέψει εκεί όπου γεννήθηκε ο ίδιος ο φόβος. Το prequel, τοποθετημένο στο 1962, πολλά χρόνια πριν από τα γεγονότα του It: Chapter One, εξερευνά τις ρίζες του σκοταδιού που αργότερα θα πάρει τη μορφή του Pennywise.

Στο μυθιστόρημά του It (1986), το Derry του Maine μετατρέπεται σε σύμβολο. Κάθε 27 χρόνια, μια σκοτεινή παρουσία ξυπνά για να τραφεί από τον φόβο των ανθρώπων και μετά βυθίζεται ξανά, αφήνοντας πίσω μια πόλη που κάνει τα πάντα για να ξεχάσει. Ο κύκλος αυτός δεν είναι απλώς υπερφυσικό στοιχείο, είναι αντανάκλαση του τρόπου που οι κοινωνίες θάβουν τα τραύματά τους, μέχρι αυτά να επιστρέψουν.

Το Welcome to Derry ξαναπιάνει ακριβώς αυτόν τον κύκλο. Οι δημιουργοί να ταξιδέψουν πίσω στις πρώτες δεκαετίες του Derry, πριν ακόμη εμφανιστεί το Losers’ Club, για να δείξουν πώς η ίδια η πόλη διαμόρφωσε το κακό της. Το “πώς το Derry έγινε το Derry” δεν είναι μόνο ερώτηση, αλλά ο πυρήνας της θεματικής του πώς ο φόβος γίνεται κομμάτι της ταυτότητας ενός τόπου.

Το Derry είναι η πιο σκοτεινή εκδοχή της Αμερικής των ’60s, μιας κοινωνίας που σκεπάζει τη βία, τον ρατσισμό και τα μυστικά της κάτω από ένα χαμόγελο. Οι άνθρωποι ξεχνούν, θάβουν όσα τους τρομάζουν, μέχρι αυτά να επιστρέψουν με νέα μορφή.

Η μυθολογία του It ήταν πάντα δεμένη με τη μνήμη. Οι ενήλικες του Derry ξεχνούν όσα είδαν παιδιά, όπως και οι κοινωνίες ξεχνούν τις σκοτεινές πλευρές τους για να προστατευτούν. Ο Pennywise δεν επιστρέφει μόνο επειδή “πρέπει”, αλλά επειδή του το επιτρέπουμε. Κάθε κύκλος ξεκινάει τη στιγμή που σταματάμε να κοιτάμε τον φόβο κατάματα και αρχίζουμε να τον κρύβουμε. Κι αυτός είναι ο λόγος που ο Pennywise παραμένει διαχρονικός. 

Ο φόβος μεγαλώνει μαζί μας. Όταν είμαστε παιδιά, κρύβεται στη ντουλάπα και όταν γινόμαστε ενήλικες τον βλέπουμε στον καθρέφτη. Ο Pennywise είναι απλώς το πρόσωπο του κακού, αλλά το μήνυμα του King είναι πολύ ευρύτερο και είναι ότι ο φόβος δεν “γεννήθηκε” μόνο στο Derry, αλλά γεννιέται κάθε φορά που μένει άρρητος.