Στην κομητεία Antrim της Βόρειας Ιρλανδίας, η λίμνη Loughareema μοιάζει να μην υπακούει στους νόμους της φύσης. Γεμίζει και αδειάζει απρόβλεπτα, χάρη σε ένα υπόγειο αποστραγγιστικό σύστημα που παραμένει αίνιγμα ακόμη και για τους γεωλόγους. Όμως, πέρα από την επιστήμη, η λίμνη αυτή κουβαλά έναν θρύλο που την έχει σημαδέψει και οι ντόπιοι την αφηγούνται μέχρι και σήμερα.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1898 ο συνταγματάρχης John Magee McNeill, αξιωματικός του βρετανικού στρατού, βιαζόταν να προλάβει το τρένο του από το Ballycastle. Παρά τις προειδοποιήσεις του οδηγού της άμαξας, διέταξε να περάσουν τον δρόμο που διασχίζει τη λίμνη Loughareema. Εκείνη την ημέρα όμως οι έντονες βροχοπτώσεις είχαν φουσκώσει τη στάθμη του νερού και το πέρασμα είχε μετατραπεί σε παγίδα. Τα άλογα πανικοβλήθηκαν, η άμαξα αναποδογύρισε και παρασύρθηκε με τον οδηγό να τραυματίζεται βαριά ενώ ο συνταγματάρχης και τα ζώα πνίγηκαν.
Με το πέρασμα των χρόνων, η πραγματική ιστορία μετατράπηκε σε μύθο. Οι κάτοικοι λένε πως σε νύχτες βαριάς ομίχλης, όταν η Loughareema είναι γεμάτη, ακούγονται καλπασμοί και ο τροχός μιας άμαξας να γυρίζει πάνω από το νερό. Άλλοι μιλούν για φευγαλέες σκιές που καθρεφτίζονται στην επιφάνεια της λίμνης, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι άκουσαν φωνές ή κραυγές να έρχονται μέσα από την ομίχλη. Υπάρχουν επίσης διηγήσεις για περαστικούς που είδαν το περίγραμμα μιας άμαξας με άλογα να εμφανίζεται για λίγα δευτερόλεπτα και μετά να εξαφανίζεται.
Η αλήθεια είναι ότι το ιδιαίτερο φυσικό φαινόμενο της Loughareema ενίσχυσε τη διάδοση αυτών των ιστοριών. Η λίμνη τροφοδοτείται από τρία ρέματα, αλλά διαθέτει μόνο μία έξοδο, μια καταβόθρα στον πυθμένα της. Όταν το άνοιγμα φράζει από φερτά υλικά, η στάθμη ανεβαίνει γρήγορα ενώ μόλις αυτή η πίεση ξεμπλοκάρει τη δίοδο, τα νερά χάνονται μέσα σε λίγες ώρες. Αυτή η ξαφνική εναλλαγή γεμάτης και άδειας λίμνης δημιούργησε το κατάλληλο σκηνικό για θρύλους που αναμειγνύουν την πραγματικότητα με το υπερφυσικό.
