Η λίμνη Natron βρίσκεται στη βόρεια Τανζανία και είναι γνωστή για το περίεργο και επικίνδυνο περιβάλλον της. Τα νερά της είναι τόσο ζεστά και γεμάτα καυστικά άλατα που μπορούν να σκοτώσουν τα περισσότερα ζώα που πέφτουν μέσα. Όσα παγιδεύονται στο νερό δεν αποσυντίθενται όπως συνήθως αλλά καλύπτονται από άλατα και διατηρούνται σχεδόν άθικτα. Ο Βρετανός φωτογράφος Nick Brandt έγινε γνωστός για τις εικόνες του από νεκρά πτηνά στις όχθες της λίμνης. Τα σώματά τους έμοιαζαν με αγάλματα που είχαν σταματήσει απότομα τον χρόνο. Οι φωτογραφίες του έκαναν το φαινόμενο παγκοσμίως γνωστό και προκάλεσαν μεγάλη εντύπωση για την παράξενη αυτή πλευρά της φύσης.
Η λίμνη Natron πήρε το όνομά της από το νάτρο, μια φυσική ουσία που αποτελείται κυρίως από ανθρακικό νάτριο και άλλα άλατα. Αυτά τα άλατα μαζί με τη ζέστη που υπάρχει στην περιοχή κάνουν το νερό της λίμνης πολύ αλκαλικό, δηλαδή με πολύ υψηλό pH. Το νερό μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τους εξήντα βαθμούς Κελσίου και αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου πολύ λίγα ζώα ή φυτά μπορούν να επιβιώσουν. Οι συνθήκες είναι τόσο ακραίες που η λίμνη θεωρείται σχεδόν ακατάλληλη για ζωή.
Ωστόσο παρά τις συνθήκες αυτές ορισμένοι οργανισμοί έχουν καταφέρει να επιβιώσουν. Ένα είδος ψαριού γνωστό ως Alcolapia latilabris ζει κοντά στις εκβολές ποταμών όπου το νερό είναι πιο αραιωμένο. Επιπλέον τα μικρά φοινικόπτερα χρησιμοποιούν τη λίμνη ως ασφαλές σημείο αναπαραγωγής καθώς οι φυσικοί τους εχθροί αποφεύγουν την περιοχή. Η παρουσία τους αποδεικνύει ότι ακόμη και σε τόσο ακραία περιβάλλοντα η ζωή μπορεί να βρει τρόπους να προσαρμοστεί και να επιβιώσει.
Η λίμνη Natron μοιάζει βγαλμένη από κάποιο σκοτεινό παλιό παραμύθι. Σαν ένας λαογραφικός θρύλος όπου ζώα πετρώνονται μόλις έρχονται σε επαφή μαζί της. Στην πραγματικότητα, όπως εξηγήσαμε, αυτό που συμβαίνει είναι αποτέλεσμα των ακραίων φυσικών συνθηκών. Το νερό είναι τόσο αλκαλικό και θερμό που προκαλεί τον θάνατο στα περισσότερα πλάσματα που πέφτουν μέσα. Τα σώματά τους δεν αποσυντίθενται όπως θα συνέβαινε σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον αλλά καλύπτονται από άλατα και διατηρούνται σχεδόν άθικτα. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι τα ζώα έχουν παγώσει στον χρόνο. Το φαινόμενο, όπως εξηγήσαμε, οφείλεται σε χημικές διεργασίες που λειτουργούν αθόρυβα και σταθερά εδώ και αιώνες.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι σχεδόν ανατριχιαστικό αλλά και παράξενα ελκυστικό στο να γνωρίζεις πως κάπου, σε μια μακρινή γωνιά αυτού του υπέροχου πλανήτη, ο χρόνος και ο θάνατος μοιάζουν να παγώνουν, αφήνοντας πίσω τους ένα πεντακάθαρο αποτύπωμα της τελευταίας στιγμής ενός πλάσματος που άγγιξε κάτι τόσο όμορφο αλλά και φονικό.
