Nintendo Switch 2 Backwards Compatibility: Δοκιμάσαμε πόσο καλά τρέχει τα παιχνίδια του Switch

Τα πρώτα λεπτά με μια νέα κονσόλα είναι πάντα μια μαγική εμπειρία. Αφού εξοικειωθείς με το νέο hardware και απολαύσεις τους launch τίτλους, δεν υπάρχει τίποτα πιο ικανοποιητικό από το να ανοίγεις και τη βιβλιοθήκη των παλιότερων παιχνιδιών σου και να βλέπεις πως, σχεδόν μαγικά, όλα λειτουργούν άψογα. Αυτό ακριβώς ένιωσα τις τελευταίες μέρες δοκιμάζοντας το Nintendo Switch 2, με στόχο να διαπιστώσω πόσο καλό είναι το backwards compatibility του. Το αποτέλεσμα; Η εμπειρία με άφησε κάτι παραπάνω από ικανοποιημένο, αν και υπάρχουν κάποια ψεγάδια, καθώς και περιθώρια για ακόμη περισσότερες βελτιώσεις στο μέλλον.

Αρχικά να επισημάνω πως η μετάβαση από τη μια κονσόλα στην άλλη ήταν δίχως υπερβολή παιχνιδάκι. Η διαδικασία μεταφοράς από το παλιό Switch στο Switch 2 ήταν απίστευτα απλή και διαισθητική. Όλα έγιναν ασύρματα μέσα από ένα φιλικό και εύκολο UI: saves, screenshots, παιχνίδια – όλα εμφανίστηκαν μέσα σε λίγα λεπτά στην ολοκαίνουργια κονσόλα, έτοιμα να με περιμένουν. Κυριολεκτικά σε χρόνο μηδέν ήμουν έτοιμος να συνεχίσω το gaming σαν να μην άλλαξε τίποτα… αλλά στην πράξη, άλλαξαν πολλά.

Γενικές Εντυπώσεις:

Συνολικά, δοκίμασα δεκάδες τίτλους από τη βιβλιοθήκη μου, και κάθε ένας από αυτούς λειτουργούσε άψογα, ακόμα και οι παλιότεροι που δεν είχαν λάβει κανένα patch. Πρώτο τεστ: το Metroid Prime Remastered και το Hollow Knight. Στο Metroid, η εμπειρία ήταν κυριολεκτικά άψογη – το παιχνίδι έλαμψε στη νέα HDR οθόνη του Switch 2, που χάρη στη μεγαλύτερη διάσταση και τη φωτεινότητα, αναδείκνυε ακόμη περισσότερο τα χρώματα και τις λεπτομέρειες του Tallon IV. Προσωπικά, και μόνο το γεγονός ότι η κονσόλα είναι πιο άνετη στο κράτημα –κάτι σημαντικό για όσους έχουμε πιο μεγάλα χέρια– βελτίωσε σημαντικά τη συνολική εμπειρία.

Το πρώτο μου παράπονο:

Περνώντας στο Hollow Knight εμφανίστηκε και το πρώτο ψεγάδι: η λεπτή γραμματοσειρά έκανε τα κείμενα λίγο πιο δυσδιάκριτα στη νέα, μεγαλύτερη 1080p οθόνη. Είναι λεπτομέρεια, αλλά φαίνεται πως το upscaling σε παιχνίδια που δεν τρέχουν native 1080p δημιουργεί μια ελαφριά θολούρα. Η original κονσόλα είχε βρει ένα ωραίο balance με το μέγεθος και την ανάλυση της οθόνης, κάτι που χαλάει ελαφρώς στο Switch 2. Μιας και τα backwards compatible παιχνίδια θα τρέχουν σε 720p ή στην αντίστοιχη handheld mode ανάλυση, αυτό ενδέχεται να είναι θέμα και με άλλα παιχνίδια. Γενικά δεν έχω κάποιο σημαντικό θέμα να αναφέρω, σε κανένα από τα παιχνίδια που δοκίμασα και το συγκεκριμένο ψεγάδι προκύπτει από την ίδια τη φύση της μεγαλύτερης οθόνης, αλλά δεν παύει να είναι κάτι που παρατήρησα και που θεωρώ πως και αρκετοί άλλοι gamers που δίνουν έμφαση στα τεχνικά θα δουν.

Πως τα πάει το Switch 2 στα δύσκολα ports;

Τα δύο προαναφερθέντα παιχνίδια ήταν μάλλον ευκολάκια για το Switch 2, αφού και στην αρχική κονσόλα έτρεχαν φανταστικά. Η επόμενη δοκιμή μου λοιπόν ήταν ένα σημαντικά πιο «βαρύ» παιχνίδι: Το The Witcher 3: Wild Hunt. Πρόκειται για ενα port που πάντα θεωρούνταν τεχνικό θαύμα, αφού θεωρητικά το Witcher 3 δεν είχε κανένα δικαίωμα να τρέχει στο αδύναμο hardware του αρχικού Switch. Κι όμως, παρά τα όποια θέματα του port, από μόνη της η ύπαρξή του ήταν αξιέπαινη. Πλέον η εμπειρία πραγματικά μεταμορφώνεται, τουλάχιστον όσον αφορά το handheld mode. Η ισχυρότερη GPU και CPU του Switch 2 δίνει στο παιχνίδι τη δυνατότητα να τρέχει σε σταθερά υψηλότερη ανάλυση και framerate – όσο του επιτρέπει ο κώδικας του dynamic resolution του αρχικού port. Όχι, δεν φτάνει την ποιότητα ενός PC ή των PS5 και Xbox εκδόσεων, αλλά η διαφορά είναι μεγάλη.

Τι σημαίνει αυτό; Το backwards compatibility του Switch 2 δεν αναλώνεται σε ένα απλό emulation, όπως γίνεται για παράδειγμα με retro τίτλους της Online συνδρομής. Αντιθέτως, τα παιχνίδια έχουν κανονικά πρόσβαση στους επιπλέον πόρους επεξεργαστικής ισχύς, πράγμα που μεταφράζεται αυτόματα σε καλύτερη ανάλυση όπου υπάρχει dynamic resolution και εξομάλυνση των framedrops σε όποια παιχνίδια είχαν θέματα απόδοσης. Αυτό γίνεται αυτόματα. Αν και δεν είχα τη δυνατότητα να το δοκιμάσω αυτοπροσώπως, είδα και συγκριτικά με το Batman: Arkham Knight και εξεπλάγην με το πόσο καλύτερα τρέχει πλέον, ενώ στο αρχικό Switch ήταν πρακτικά unplayable. Γενικά, φαίνεται πως παιχνίδια με framerate προβλήματα πλέον "ισιώνουν" από μόνα τους στο Switch 2 – χωρίς καν patch!

Όταν όμως το patch κάνει τη διαφορά…

Φυσικά, υπάρχουν και παιχνίδια που έλαβαν μικρές αναβαθμίσεις για το νέο hardware. Έπαιξα για παράδειγμα το Super Mario Odyssey. Το παιχνίδι ήταν ήδη όμορφο και άρτιο στο πρώτο Switch, άλλα με την αναβάθμιση πλέον τρέχει σταθερά στα 1080p και δείχνει καταπληκτικό στην καινούργια οθόνη. Ακόμα και λεπτομέρειες όπως τα animations των NPCs στη New Donk City έχουν βελτιωθεί. Αυτή είναι πραγματικά η καλύτερη περίπτωση: χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις ξανά ή να αγοράσεις νέα έκδοση, το παιχνίδι που ήδη έχεις γίνεται αισθητά καλύτερο. Μακάρι η Nintendo να συνεχίσει αυτή τη στρατηγική – και όχι να προσφέρει επί πληρωμή αναβαθμίσεις όπως έκανε με το Breath of the Wild και το Tears of the Kingdom.

Τι άλλο μπορεί να κάνει η Nintendo;

Το backwards compatibility του Switch 2 καταφέρνει να εκπληρώσει το βασικό του σκοπό. Καθιστά σχεδόν όλα τα παιχνίδια της αρχικής κονσόλας συμβατά χωρίς σοβαρά τεχνικά θέματα και μάλιστα επιτρέπει πρόσβαση στην επιπλέον επεξεργαστική ισχύ που σίγουρα χρειάζονται πολλές κυκλοφορίες του Switch. Ωστόσο υπάρχει σίγουρα μια ανεκμετάλλευτη ευκαιρία.

Θα ήταν υπέροχο αν η Nintendo δώσει τη δυνατότητα στα backwards compatible παιχνίδια να νομίζουν ότι τρέχουν σε "docked mode" ακόμα κι όταν παίζεις φορητά. Το Switch 2 έχει την ισχύ να το υποστηρίξει, και αυτό θα βελτίωνε αυτόματα την ποιότητα εικόνας σε όλα τα backwards compatible παιχνίδια. Ίσως έτσι να λυνόταν και το μικρό πρόβλημα του θολού scaling που ανέφερα πιο πάνω. Φυσικά, αυτή η απόφαση είναι αποκλειστικά στα χέρια της Nintendo και ελπίζω το feedback να εισακουστεί. Είναι ένας θεωρητικά εύκολος τρόπος να αναβαθμίσει πρακτικά όλα τα παιχνίδια για την καλύτερη οθόνη του Switch 2, χωρίς να χρειάζεται καν να επέμβουν οι developers. Παρόμοιες τεχνολογίες έχουμε δει να εφαρμόζει για παράδειγμα και η Microsoft που σε επίπεδο λειτουργικού συστήματος βελτιώνει τα παιχνίδια του backwards compatibility με εντυπωσιακές τεχνολογίες όπως το Auto HDR και το FPS Boost, δείχνοντας το δρόμο στις υπόλοιπες εταιρείες του κλάδου.

Συνολικά πάντως η συμβατότητα του Nintendo Switch 2 με την προηγούμενη γενιά παιχνιδιών είναι άκρως ικανοποιητική. Αν κάποιος δεν είχε καν ασχοληθεί με το πρώτο Switch, τώρα είναι η τέλεια στιγμή: μπορεί να απολαύσει σχεδόν ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του original Switch, συχνά με ακόμα καλύτερη απόδοση. Αν από την άλλη κάποιος έχει ήδη μια μεγάλη βιβλιοθήκη, είτε σε φυσική είτε σε ψηφιακή μορφή, μπορεί να μείνει ήσυχος ότι θα συνεχίσει να έχει πρόσβαση στους τίτλους στη νέα γενιά της Nintendo χωρίς θέματα.