Mindhunter: Η πραγματική ιστορία πίσω από τις δολοφονίες στην Ατλάντα μεταξύ 1979 και 1981

Πρόσφατα, εντελώς τυχαία, άκουγα το τραγούδι Hurdy Gurdy του Ντόνοβαν. Για όσους έχουν δει την ταινία Zodiac του 2007, σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ, ίσως θυμούνται ότι το τραγούδι ακούγεται στην εναρκτήρια σκηνή καθώς και στους τίτλους τέλους της. Αν και δεν έμαθα το κομμάτι αυτό από την ταινία του Φίντσερ, η επιλογή του να παιχτεί σε αυτά τα δύο συγκεκριμένα σημεία – στην σοκαριστική έναρξη, αλλά και στο φινάλε της ιστορίας – το έχει συνδέσει άρρηκτα μέσα μου με τον Zodiac αλλά και με τον ίδιο τον Ντέιβιντ Φίντσερ και τις δουλειές του.

Ωστόσο, αυτό το τραγούδι δεν στάθηκε η αφορμή για να επιστρέψω στο Zodiac – άλλωστε είναι μία από τις ταινίες που έχω δει αμέτρητες φορές. Αντίθετα, με έστειλε πίσω στην τηλεοπτική σειρά του Φίντσερ, Mindhunter, το μεγαλύτερο "what if" της σύγχρονης τηλεοπτικής ιστορίας. Δυστυχώς, για όσους από εμάς λατρέψαμε τη σειρά, το Mindhunter ακυρώθηκε μετά από δύο πετυχημένες σεζόν, αφήνοντας έτσι ένα αίσθημα αναπάντητων ερωτημάτων και ανοιχτών εξελίξεων, τόσο για τους χαρακτήρες όσο και για την κεντρική του υπόθεση. Εκφράζοντας πάντα την προσωπική μου άποψη, το Mindhunter, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, κατάφερε να επανεφεύρει τις αστυνομικές σειρές στον τηλεοπτικό χώρο, προσφέροντας μια νέα διάσταση στην προσέγγιση της εγκληματικότητας και την ψυχολογία των εγκληματιών, αλλά και την πρόοδο στην κατανόηση της συμπεριφοράς τους μέσω του profiling.

Η σειρά είναι τοποθετημένη στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 και επικεντρώνεται στη δημιουργία και στην

ανάπτυξη της Μονάδας Ανάλυσης Συμπεριφοράς του FBI, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, η σειρά ακολουθεί τους κεντρικούς χαρακτήρες, Χόλντεν Φορντ και Μπιλ Τέντς, οι οποίοι μελετούν και αναλύουν κατά συρροή δολοφόνους, προσπαθώντας να κατανοήσουν την ψυχολογία τους μέσα από μια σειρά συνεντεύξεων.

Η χρονική περίοδος της σειράς καλύπτει τη διερεύνηση διάφορων γνωστών υποθέσεων, όπως οι δολοφονίες στην Ατλάντα, οι οποίες διαπράχθηκαν μεταξύ 1979 και 1981. Τα θύματα των δολοφονιών στην Ατλάντα ήταν κυρίως παιδιά και έφηβοι ηλικίας από 7 έως 17 ετών, προκαλώντας φόβο και τρόμο στην κοινωνία. Το πλαίσιο στο οποίο ο Φίντσερ μας εισάγει στην ιστορία των δολοφονιών διαμορφώνεται ως εξής: Ο Χόλντεν Φορντ βρίσκεται στην Ατλάντα μαζί με τον Τζιμ Μπάρνι για να πάρει συνεντεύξεις από δύο κατά συρροή δολοφόνους, τον Γουίλιαμ "Τζούνιορ" Πιρς και τον Γουίλιαμ Χένρι Χανς. Όταν μία υπάλληλος υποδοχής στο ξενοδοχείο που διαμένει τον οδηγεί σε ένα εστιατόριο αργά την νύχτα, θα γνωρίσει τρεις απεγνωσμένες μητέρες, τη Γουίλι Μέι Μάθις, τη Βένις Τέιλορ και την Καμίλ Μπέλ, οι οποίες του ζητούν να ερευνήσει τις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους δολοφονίες των παιδιών τους.

Εκεί, ακούγεται η φράση της Καμίλ Μπέλ: "Τα παιδιά μας πεθαίνουν, κάποιος πρέπει να κάνει κάτι γι' αυτό". Η Καμίλ Μπέλ είναι πραγματικό πρόσωπο και μία από τις μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους από τις φρικιαστικές δολοφονίες στην Ατλάντα. Ο γιος της ήταν ο 9χρονος Γιουσούφ Μπέλ. Η φράση της στη σειρά αποτυπώνει την απογοήτευση και την απελπισία των γονιών που έβλεπαν τα παιδιά τους να χάνονται με αδιευκρίνιστο τρόπο, χωρίς να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τις αρχές. Η ίδια η Καμίλ Μπέλ αποτέλεσε φωνή πίεσης για την ενίσχυση της έρευνας και τη συγκέντρωση στοιχείων για την εξιχνίαση των εγκλημάτων, παρόλο που το FBI και οι τοπικές αρχές δεν είχαν αποδώσει τη δέουσα προσοχή στην υπόθεση για μεγάλο διάστημα.

Η Καμίλ Μπέλ, σε διάφορες συνεντεύξεις της, έχει μιλήσει για τον αβάσταχτο πόνο και την φρίκη που βίωσε όταν ο γιος της, Γιουσούφ, εξαφανίστηκε και τελικά βρέθηκε νεκρός. Περιγράφει την ανησυχία και τον φόβο για την ασφάλεια των παιδιών της, προσπαθώντας να κρύψει τον τρόμο της από τα μεγαλύτερα παιδιά της και την τρίχρονη αδελφή του Γιουσούφ. Η μικρή, με παιδική αθωότητα, έψαχνε τον αδελφό της κάθε φορά που υπήρχε ομίχλη, πιστεύοντας ότι τα σύννεφα, ως σύμβολο του παραδείσου, κατέβαιναν στη γη για να φέρουν τον μικρό Γιουσούφ πίσω.

Η σειρά εστιάζει, λοιπόν, σε αυτό το τρομακτικό κύμα εγκλημάτων που συγκλόνισε την κοινότητα της Ατλάντα. Μάλιστα, λίγο πριν ο Χόλντεν Φορντ φτάσει στο ξενοδοχείο όπου θα περάσει τη νύχτα, ο Φίντσερ στήνει υπέροχα μια σκηνή μέσα στο αυτοκίνητο, η οποία, γνωρίζοντας την πραγματική ιστορία, προκαλεί ανατριχίλα. Ο Χόλντεν, καθισμένος ως συνοδηγός, κοιτάζει κάποια έγγραφα, όταν ξαφνικά περνούν μπροστά τους παιδιά που κρατούν το χέρι το ένα του άλλου, ενώ οι ενήλικες προηγούνται κρατώντας φακούς. Αυτή η εικόνα αποτυπώνει την κατάσταση πανικού στην Ατλάντα, όπου οι κάτοικοι, τρομοκρατημένοι από τις συνεχείς εξαφανίσεις παιδιών, είχαν αναγκαστεί να περιπολούν στους δρόμους και να οργανώνονται για την προστασία των ανηλίκων. Μια βαθιά τραυματική εμπειρία που συνεχίζει να στοιχειώνει την πόλη μέχρι και σήμερα.

Τελικά, ο Γουέιν Μπέρτραμ Γουίλιαμς, θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη δολοφονία δύο ανδρών στην Ατλάντα το 1981, μετά από εκτενή έρευνα των αρχών. Αν και δεν δικάστηκε για τις υπόλοιπες υποθέσεις, πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνος για τουλάχιστον 24 από τις 30 δολοφονίες που συγκλόνισαν την πόλη.