Η ιδιαίτερη εξίσωση του Nintendo Switch 2

Είμαστε πλέον λίγες μέρες ή και ώρες μακριά από την επίσημη αποκάλυψη του Switch 2.  Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έρχεται στην αγορά όμως αυτός ο διάδοχος του Switch, δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικές από το ίδιο το Switch. Το 2017 φαντάζει σαν ένας αιώνας πριν. Η Nintendo είναι πλέον σε μια θέση ισχύος, αμέσως μετά την ενδεχομένως και καλύτερη οικονομική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της. Τα IPs της έχουν γιγαντωθεί σε δημοφιλία και αναγνωρισιμότητα, το Switch συνεχίζει να κάνει πρωτόγνωρα νούμερα πωλήσεων για μια κονσόλα που σε 2 μήνες θα μπει στον ένατο χρόνο της, τα θεματικά πάρκα της γεμίζουν κόσμο και η ταινία Mario απέφερε πέρυσι 1.36 δις δολάρια στο παγκόσμιο box office. Με λίγα λόγια, ό,τι κάνει φαίνεται πως της βγαίνει. Όλα φαίνονται ιδανικά λοιπόν για να συστήσει την νέα της κονσόλα, που θα αποτελέσει και τον πυρήνα των εσόδων της για τα επόμενα χρόνια. Φαινομενικά, ο δρόμος του Switch 2 φαίνεται στρωμένος με ροδοπέταλα, ιδίως αν τον συγκρίνουμε με αυτόν του αρχικού Switch. Η επιτυχία του φαντάζει δεδομένη. Είναι όμως στ’ αλήθεια όλα τόσο εύκολα για την εταιρεία του Kyoto;

Ως συνήθως, τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα απ’ ότι φανερώνει μια επιφανειακή οπτική της αγοράς και της Nintendo. Ωστόσο, προτού προχωρήσω σε λεπτομέρειες, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Αυτή τη δεδομένη στιγμή, μια κονσόλα που θα έχει το επόμενο Mario, το επόμενο Pokemon, το επόμενο Mario Kart, το επόμενο Zelda, το επόμενο Animal Crossing, το επόμενο Smash Bros, Mario Party, Luigi’s Mansion, Splatoon κ.ο.κ. είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποτύχει. Και όταν λέω να αποτύχει εννοώ να κάνει πωλήσεις κάτω από 35- 40 εκ. Πάρα πολύ δύσκολο. Όχι αδύνατον όμως. Εξάλλου κανείς δεν το ξέρει αυτό καλύτερα από την ίδια την Nintendo. Δεν έχεις την πολυτέλεια να παίρνεις τίποτα ως δεδομένο. Υπάρχει άλλη εταιρεία που έχει πάει από μια οικιακή κονσόλα των 100+ εκ πωλήσεων (Wii) απευθείας σε μια των 13 εκ (Wii U); Όχι! There is no business like showbusiness που λένε και οι σοφοί παραγωγοί του Hollywood και με την ιλιγγιώδη ταχύτητα της σημερινής εποχής, γίνεσαι χθεσινό νέο πριν καν το καταλάβεις. Ωστόσο, όπως ανέφερα και πιο πάνω, η δύναμη, η εμπορική αξία -σχεδόν όλων- των γνωστών franchises της εταιρείας είναι σε all time high επίπεδα αυτή τη στιγμή και η περίπτωση του Wii συγκεκριμένα (όπως και του DS σε έναν βαθμό) είναι τόσο ιδιαίτερη που δεν ταιριάζει σε πολλά επίπεδα με την σημερινή μας κουβέντα.

Για μένα λοιπόν, η πιο ρεαλιστική και ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι αν θα πετύχει το Switch 2. Αυτό είναι πολύ πιθανό. Είναι το αν θα καταφέρει να φτάσει και να εδραιώσει πια την Nintendo στα πρωτόγνωρα επίπεδα επιτυχίας του Switch. Στις 110-120 εκ+ πωλήσεις. Φυσικά, είναι αδύνατον να προβλέψουμε την μακροχρόνια πορεία του αυτή τη στιγμή. Μπορούμε όμως να εξετάσουμε λίγο καλύτερα τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα με τα οποία φαίνεται πως θα εισέλθει στην αγορά σε μερικούς μήνες.

Πλεονεκτήματα

Στήριξη από 3^rd Party εταιρείες

Αν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για ένα πράγμα είναι πως το Switch 2 θα έχει μεγάλη στήριξη από 3^rd party παιχνίδια. Δεν είναι μόνο η μεγάλη επιτυχία του Switch αλλά και οι ιδιαίτερες τωρινές οικονομικές συνθήκες της βιομηχανίας που σχεδόν επιβάλλουν στις 3^rd party εταιρείες να κάνουν το παιχνίδι τους διαθέσιμο σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό. Καταλαβαίνει κανείς πως οι εποχές των exclusives από τρίτους σε μια μόνο πλατφόρμα έχουν παρέλθει όταν ακόμα και οι ίδιοι platform holders (Sony, Microsoft) εξετάζουν προσεκτικά  ποια παιχνίδια τους θα βρουν τον δρόμο και για αλλού, ώστε να ψαλιδίσουν όσο μπορούν το ρίσκο των πολύ δαπανηρών σύγχρονων παραγωγών. Αυτό το περιβάλλον είναι πολύ πιθανό να χαρίσει στο Switch 2 στήριξη που δεν έχει δει κονσόλα της Nintendo από την εποχή του SNES. Το μεγάλο ερώτημα ωστόσο παραμένει: ποια θα είναι η μορφή αυτής της στήριξης; Θα είναι κυρίως ports παλιότερων τίτλων ή ταυτόχρονες κυκλοφορίες σύγχρονων παιχνιδιών; Εδώ είναι που θα παίξει ρόλο και η δύναμη του hardware της νέας κονσόλας. Γιατί δεν είναι μόνο θέμα θέλησης αλλά και δυνατότητας. Αν και συνήθως όταν υπάρχει η πρώτη, βρίσκεται ο τρόπος και για την δεύτερη.

Αυτό το ερώτημα τουλάχιστον δεν θα πρέπει να μας απασχολεί για ένα άλλο κομβικό κομμάτι της αγοράς: τις ανεξάρτητες παραγωγές. Το Switch είχε ένα πολύ υγιές οικοσύστημα με μεγάλο κοινό για indies, κάτι που μεταφράστηκε και σε σημαντικές επιτυχίες για πολλούς μικρούς developers στην υβριδική κονσόλα. Οι συνήθως μικρότερες απαιτήσεις τους στο κομμάτι του hardware καταρρίπτουν και το σημαντικότερο εμπόδιο για την μεταφορά ενός τίτλου, οπότε, θεωρώ την δυναμική παρουσία τους και στο Switch 2 δεδομένη από την πρώτη στιγμή. Αν η Nintendo έκανε κάτι και με αυτό το απαράδεκτο eShop της, όλα θα ήταν καλύτερα…

Η Ιαπωνία

H θέση της Nintendo στην Ιαπωνία είναι ό,τι κοντινότερο σε μονοπώλιο έχουμε στην βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών αυτή τη στιγμή. Τουλάχιστον από τις αγορές που γνωρίζουμε τα νούμερα με λεπτομέρεια. Και αν συνυπολογίσουμε πως μιλάμε για την τρίτη μεγαλύτερη αγορά βιντεοπαιχνιδιών του κόσμου και μια από τις κυρίαρχες στο κομμάτι της παραγωγής, τότε σίγουρα η επιτυχία αυτή δεν είναι αμελητέα. Δεν είναι μόνο το γεγονός πως το Switch είναι η εμπορικότερη κονσόλα όλων των εποχών στη χώρα, με πάνω από 35 εκατομμύρια πωλήσεις, είναι ο τρόπος που κυριαρχούν τα παιχνίδια του κάθε βδομάδα στα charts της χώρας. Για να δώσω ένα πρόσφατο παράδειγμα, την εβδομάδα των χριστουγεννιάτικων εορτών, από 23 μέχρι 29 Δεκεμβρίου μια από τις πιο εμπορικές εβδομάδες του χρόνου δηλαδή, τα 29 από τα 30 πιο εμπορικά παιχνίδια ήταν παιχνίδια του Switch. Μοναδική εξαίρεση η PS5 έκδοση του Dragon Quest III HD – 2D Remake στην 25^η θέση. Σκεφτείτε το για μια στιγμή αυτό. Αυτό δημιουργεί μια πολύ συγκεκριμένη συνθήκη κατά τη γνώμη μου: αν έχεις ένα παιχνίδι ή franchise με σημαντικό fanbase στην Ιαπωνία, θα ήταν αυτοκτονικό να αγνοήσεις το Switch 2. Με απλά λόγια, κάθε ιαπωνική εταιρεία θα είναι εκεί. Σειρές όπως τα Dragon Quest, τα Monster Hunter, τα Final Fantasy, τα Persona ή οποιαδήποτε άλλη έχει έστω και μια μικρή σύνδεση με το ιαπωνικό κοινό και θέλει να την συντηρήσει ή να την αναπτύξει, δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει την πλατφόρμα της Nintendo. Η τελευταία δεκαετία δείχνει ξεκάθαρα πως αν θες να κάνεις μεγάλα νούμερα στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, πρέπει να είσαι (και) στο Switch.

Η δύναμη του ονόματος

Αυτό δεν νομίζω να χρειάζεται πολλή ανάπτυξη. Το brand της Nintendo, του Switch και των μεγάλων franchises της έχει ισχυροποιηθεί πάρα πολύ παγκοσμίως στα χρόνια του Switch. Οπότε, το Switch 2 ξεκινά από εντελώς διαφορετική βάση σε σχέση με το Switch, που, να θυμίσω,  βρισκόταν σε μια εκ διαμέτρου αντίθεση θέση. Η εικόνα της Nintendo τότε, μετά το εμπορικό στραπάτσο του Wii U ήταν στα τάρταρα. Αυτή η δύναμη του brand θεωρώ πως θα δώσει μεγάλη ώθηση στο λανσάρισμα και θα βοηθήσει στις πωλήσεις τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του. Μέχρι εκεί όμως μπορεί να σε πάει το όνομα από μόνο του. Αν θέλει να επιτύχει θα πρέπει φυσικά να έχει κάτι ουσιαστικό να επιδείξει ως νέα κονσόλα.

---

Μειονεκτήματα

Η επιτυχία του Switch

Τώρα, αυτό μπορεί να φαντάζει παράδοξο αλλά μείνετε λίγο μαζί μου. Ένας από τους βασικότερους λόγους που το Switch είναι τόσο επιτυχημένο, είναι η σταθερή ροή των κυκλοφοριών του. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές, δεν υπήρξε ποτέ μεγάλο διάστημα χωρίς νέα παιχνίδια. Αντιθέτως, η Nintendo είχε προγραμματισμένο σχεδόν μηνιαία, έναν νέο τίτλο. Έκανε φυσικά εξαιρετική διαχείριση των πόρων της και πήρε στρατηγικές αποφάσεις κρατώντας έτοιμους τίτλους στην φαρέτρα της για όποτε τους χρειαστεί, αλλά, είχε ακόμα ένα μεγάλο κρυφό όπλο: την αποτυχία του Wii U. Με 13.5 εκατομμύρια πωλήσεις, η βιβλιοθήκη τίτλων του Wii U ήταν εντελώς άγνωστη στο συντριπτικό ποσοστό του κοινού του Switch. Οπότε κάθε επανακυκλοφορία από την δεξαμενή της προηγούμενης κονσόλας ήταν πρακτικά σαν μια νέα κυκλοφορία για τους παίκτες του Switch. Με τίτλους του Wii U η Nintendo είχε την πολυτέλεια να κλείνει τρύπες στο πρόγραμμά της και να δίνει έξτρα χρόνο στις ομάδες της, χωρίς μεγάλη εμπορική συνέπεια. Ας μην ξεχνάμε ότι μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Switch, είναι παιχνίδια του Wii U. Mario Kart 8, Super Mario Bros U, Super Mario 3D World κτλ.

Η νέα αυτή κονσόλα όμως, δεν διαδέχεται μια εμπορική αποτυχία. Η βιβλιοθήκη τίτλων της είναι ήδη ευρέως γνωστή και παιγμένη από το μεγαλύτερο μέρος του κοινού που θα ευελπιστεί η Nintendo να ξανακερδίσει. Επιπλέον, είναι επιβεβαιωμένα backwards compatible. Οπότε, αυτόματα, αυτές οι εύκολες και γενικότερα άκοπες αλλά αποτελεσματικές κυκλοφορίες –“μαξιλαράκια” δεν είναι πλέον διαθέσιμες.  Συνυπολογίζοντας και το γεγονός πως όσο η τεχνολογία και οι τεχνικές ικανότητες του hardware αυξάνονται, τόσο αυξάνονται και οι χρόνοι ανάπτυξης των παιχνιδιών, νομίζω πως η Nintendo έχει μπροστά της έναν δύσκολο γρίφο να επιλύσει, αν θέλει να διατηρήσει τον ίδιο ρυθμό κυκλοφοριών και στη νέα της κονσόλα.

Ναι, τα remakes/remasters θα συνεχίσουν σίγουρα να έχουν την τιμητική τους. Η άλλη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι να αυξήσει τις συνεργασίες της με άλλους developers. Στο Switch έκανε ένα καλό άνοιγμα σε αυτόν τον τομέα και μπορεί να το εξελίξει κι άλλο, δίνοντάς τους συχνότερα και δικά της franchises.

Έλλειψη φρεσκάδας, πρωτοτυπίας

Εδώ εντοπίζεται ακόμα ένα μεγάλο στοίχημα της Nintendo, της εταιρείας που αυτό-ανακηρύσσεται με κάθε ευκαιρία αυστηρά ταγμένη στην δημιουργικότητα, την έκπληξη και την πρωτοτυπία. Η συγκυρία ενδεχομένως την φέρνει σε μια αμηχανία αφού θα ήταν αγνός παραλογισμός αν εγκατέλειπε το υβριδικό format μετά από τέτοια επιτυχία για κάτι εντελώς διαφορετικό. Ουσιαστικά δημιούργησε μια νέα αγορά, αλλά, ταυτόχρονα παγιδεύτηκε μέσα της. Δεν λέω, φυσικά, ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό. Ωστόσο, μια στεγνή, γραμμική εξέλιξη του Switch δεν θα ήταν πιστή στις αρχές της και θα στερούνταν και το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Το σίγουρο είναι ότι την φρεσκάδα του πρωτότυπου, δεν μπορεί να την αναπαραγάγει. Αυτό το στιγμιαία ευνόητο “κλικ”, αυτήν την μαγική μετάβαση που ένωνε τόσο αφοπλιστικά δύο κόσμους (φορητές και οικιακές κονσόλες), την έχει χάσει τώρα. Την έχουμε συνηθίσει. Εντός αυτών των ορίων της υβριδικής κονσόλας όμως πρέπει κάπως πάλι να ενθουσιάσει, να πείσει με μια εξέλιξη, μια αλλαγή που θα διαχωρίσει ξεκάθαρα το νέο από το παλιό. Ίσως καινούργιες, μικρές λειτουργίες του hardware όπως  ο οπτικός αισθητήρας που έχει αποκαλυφθεί στο νέο Joycon και υπονοεί και χρήση του ως ποντίκι, να μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ίσως αυτή τη φορά η πρωτοτυπία να προέλθει κυρίως από το software και αυτό να είναι αρκετό. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα από τα “σλόγκαν” που βλέπεις σε κάθε επίσημη επικοινωνία τους είναι το “integrated hardware – software”. Μια συνεργία δηλαδή μεταξύ των δύο που αποσκοπεί σε νέους τρόπους παιχνιδιού, σε πιο πειραματικές αλληλεπιδράσεις, σε πρωτότυπες δυνατότητες.

Η επιτυχία πάντα φέρνει συντηρητισμό και ο δημιουργικός συντηρητισμός, που έτσι κι αλλιώς δεν ταιριάζει στην Nintendo, μπορεί να αποβεί ζημιογόνος. Εξάλλου έχει μπόλικο από αυτόν σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδά της (οικονομικά, διοικητικά). Μπορεί λοιπόν το Switch 2 να εκπλήξει; Θα είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Αυτή η δημιουργική σπίθα, που ήταν ανάγκη το 2017, ίσως πέθανε αυτή τη φορά στον βωμό της κοινής λογικής, του μεγαλύτερου εχθρού της τέχνης όπως λέει και ο Guillermo Del Toro. Και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, προφανώς και δεν έχει ανάγκη από κάποιο gimmick για να πετύχει. Για όλους εμάς ωστόσο που δεν ενδιαφερόμαστε για τα οικονομικά της αποτελέσματα, τις πωλήσεις και τα ρίσκα, η αλλόκοτη, πειραματική, δημιουργικά υπερκινητική Nintendo είναι η αγαπημένη μας και ελπίζουμε να μην συμβιβαστεί ούτε στην μεγαλύτερη επιτυχία της. Αλλά πέρα από τα δικά μας γούστα, είναι και θέμα marketing. Ποιο είναι αυτό το “κάτι” που θα το κάνει να ξεχωρίσει, να έχει την δική αυθεντική προσωπικότητα;

Συνθήκες της αγοράς

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν κυκλοφόρησε το Switch ήταν κάτι το μοναδικό στην κατηγορία του και για πολλά χρόνια έπαιζε μόνο του στην αγορά. Πλέον, τα πράγματα έχουν αλλάξει με τα handheld PCs και αναμένεται ο ανταγωνισμός να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια με τις Microsoft και Sony να μπαίνουν -όπως όλα δείχνουν- στον χορό με κάποιον τρόπο. Μπορεί, προς το παρόν, να μην υπάρχει άλλο αντίστοιχο με τέτοια διείσδυση στο mainstream κοινό που απευθύνεται η Nintendo, αλλά όσο να' ναι, ένα μικρό κομματάκι της πίτας της το παίρνουν.

Ο κομβικός παράγοντας Χ

Μετά από όλα αυτά ωστόσο, πρέπει να επιστρέψουμε στον σημαντικότερο παράγοντα επιτυχίας του Switch 2 που δεν θα είναι άλλος από την ποιότητα των first party τίτλων της Nintendo. Είναι για μένα, το “Α” και το “Ω” μιας Nintendo κονσόλας. Και το πιο ενδιαφέρον και ιντριγκαδόρικο στην όλη υπόθεση είναι η σχεδόν αναγκαστική ανανέωση που καλείται να κάνει η Nintendo σε πολύ κομβικά franchises της, τα οποία φαίνεται να έχουν φτάσει σε μια κορύφωση με την τελευταία κυκλοφορία τους. Τα δύο πιο χαρακτηριστικά είναι τα Super Smash Bros. και Mario Kart.

Μπορούμε νομίζω να πούμε ότι στη γενιά του Switch και τα δύο αυτά franchises απέκτησαν “Ultimate” εκδόσεις, κάνοντας μια νέα κυκλοφορία απλά με νέο περιεχόμενο εντελώς περιττή. Όταν επανέρθουν, που θα επανέρθουν γιατί είναι γιγαντιαία ονόματα εμπορικά, θα πρέπει να παρουσιάσουν κάτι νέο, κάτι διαφορετικό. Σε αυτό ελπίζω τουλάχιστον. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τα Splatoon, ίσως για τα Luigi’s Mansion, αλλά και για τα Zelda που με το Tears of the Kingdom φαίνεται να έκλεισαν κατά κάποιον τρόπο τον κύκλο που άνοιξε με το Breath of the Wild.

Οπότε πάλι επανερχόμαστε στο ίδιο ερώτημα, γύρω από το οποίο στριφογυρίζουμε σε όλο το άρθρο: πώς θα καταφέρει η Nintendo να ισορροπήσει ανάμεσα στην οικειότητα, την ασφάλεια και την δημιουργική φρεσκάδα; Ο συντηρητισμός σίγουρα ακούγεται δελεαστικός και ασφαλής αλλά αν υπάρχει μια στιγμή που θα αποδείκνυε για τα καλά την προσήλωσή της στις δημιουργικές αξίες που διατυμπανίζει διαρκώς, θα ήταν αυτή. Να πάρει ρίσκα όταν έχει πολλά να χάσει.