Μια άγνωστη ιστορία από τα γυρίσματα της ταινίας The Blair Witch Project

Στις 7 Φεβρουαρίου το 1980, στο Μιλάνο της Ιταλίας, κάνει πρεμιέρα το ιταλικό Cannibal Holocaust. Για πολλούς αυτή η ταινία θεωρείται η πρώτη που εφαρμόζει την τεχνική found footage. Η συγκεκριμένη τεχνική είναι ένα είδος κινηματογράφησης όπου η πλοκή παρουσιάζεται στο κοινό ως υλικό που τραβήχτηκε με κάμερες χειρός και σχεδόν πάντα, οι συντελεστές του έχουν είτε χαθεί, είτε πεθάνει. Σκοπός της τεχνικής αυτής είναι να δώσει την αίσθηση του ρεαλισμού και της αυθεντικότητας, ώστε τα γεγονότα που απεικονίζονται στην ταινία να φαίνονται αληθινά. Βέβαια, μετά το αμφιλεγόμενο ιταλικό φιλμ, το found footage δεν ευδοκίμησε ως είδος στο σινεμά του τρόμου. Αυτό φυσικά αλλάζει όταν σχεδόν 19 χρόνια αργότερα κάνει την εμφάνιση της μια ταινία που θα μετατρέψει το found footage σε μια δημοφιλή τεχνική τρόμου.

Το μακρινό 1999, η χρονιά που για πολλούς θεωρείται αν όχι η καλύτερη, σίγουρα μία από τις καλύτερες χρονιές για τον κινηματογράφο με ταινίες όπως (πάρτε βαθιά ανάσα) The Matrix, Toy Story 2, The Sixth Sense, Eyes Wide Shut, Fight Club, The Green Mile, American Beauty, The Iron Giant, Being John Malkovich, The Insider, Ghost Dog: The Way of the Samurai, The Straight Story και πολλές, πολλές άλλες. Εκείνη την χρονιά λοιπόν, έκανε πρεμιέρα μία ταινία που επαναπροσδιόρισε το είδος του τρόμου σε πολλαπλά επίπεδα. Το The Blair Witch Project, μέσα από τον πρωτοποριακό τρόπο αφήγησης και την εξαιρετική χρήση της τεχνικής found footage, παρέσυρε το κοινό σε ένα εφιαλτικό ταξίδι στο δάσος του Burkittsville, Maryland, των Ηνωμένων Πολιτειών. Η επιρροή της μπορεί να γίνει αντιληπτή σε αμέτρητες ταινίες καθώς και στο ευρύτερο τοπίο της ποπ κουλτούρας. Από την τηλεόραση μέχρι τα βιντεοπαιχνίδια, η κληρονομία της συνεχίζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα τους νεότερους καλλιτέχνες.

Η πλοκή της ταινίας είναι τόσο απλή που θυμίζει κάτι από τους μύθους που ακούγαμε μικροί από τους μεγαλύτερους για τρομακτικές μάγισσες σε σκοτεινά και στοιχειωμένα δάση και κακά δαιμόνια ή καλικάντζαρους που ζουν κοντά σε βάλτους και σπηλιές. Η ιστορία λοιπόν ακολουθεί τους φοιτητές κινηματογράφου Heather, Mike, και Josh, τον Οκτώβριο του 1994, όταν ταξιδεύουν στο Burkittsville του Maryland για να ερευνήσουν τον θρύλο της μάγισσας του Blair. Εκεί, μέσα στο δάσος, θα βρεθούν παγιδευμένοι και αντιμέτωποι με ανεξήγητα και φρικιαστικά γεγονότα.

Οι σκηνοθέτες, Daniel Myrick και Eduardo Sánchez, εμπνεύστηκαν την ιδέα από την αγάπη που είχαν για τα ντοκιμαντέρ με υπερφυσικά φαινόμενα, αποφασίζοντας να δημιουργήσουν μια ταινία που θα συνδύαζε τα στυλ και των δυο. Για τις ανάγκες των γυρισμάτων, οι τρεις ηθοποιοί έπρεπε να μείνουν στο δάσος για οχτώ μέρες, έχοντας περιορισμένη επαφή με το συνεργείο και γενικότερα τον έξω κόσμο. Δεν ήταν λίγες οι φορές όπου οι συντελεστές της ταινίας θα αυτοσχεδίαζαν με στόχο να απεικονίσουν όσο πιο πιστά γίνεται τον τρόμο των ηθοποιών, όπως για παράδειγμά στο σημείο που ξαφνικά, ενώ οι ηθοποιοί κοιμούνται, η σκηνή τους αρχίζει να κουνιέται βίαια από τους σκηνοθέτες με αποτέλεσμα να προκαλέσει τον πραγματικό φόβο τους.

Ωστόσο, υπήρξαν και αρκετά ευτράπελα την περίοδο των οχτώ ημερών γυρισμάτων μέσα στο δάσος. Οι ηθοποιοί είχαν συμφωνήσει να ορίσουν μεταξύ τους αλλά και με την παραγωγή μια ασφαλή λέξη ώστε όταν ακουστεί να αντιληφθούν όλοι ότι βγαίνουν από τον ρόλο τους για να λύσουν κάποια διαφωνία τους αλλά και για να μπορούν να επικοινωνούν με το συνεργείο σε περίπτωση ανάγκης. Η λέξη που αποφασίστηκε να χρησιμοποιούν ήταν η λέξη “taco”.

Την τρίτη μέρα των γυρισμάτων λοιπόν, μια ισχυρή καταιγίδα έπληξε την περιοχή στο δάσος με αποτέλεσμα η σκηνή όπως και τα προσωπικά αντικείμενα των ηθοποιών να έχουν γίνει μούσκεμα. Οι ηθοποιοί, αν και προσπάθησαν να επικοινωνήσουν με το συνεργείο χρησιμοποιώντας την ασφαλή λέξη “taco”, δεν κατάφεραν ποτέ να έρθουν σε επαφή μαζί τους. Είχαν προμηθευτεί όμως με GPS, το οποίο είχε προγραμματιστεί με διαδρομές έκτακτης ανάγκης για να βγουν από το δάσος σε περίπτωση που χαθούν (κάτι που συνέβη τρεις φορές). Τελικά, βρήκαν ένα κοντινό σπίτι και οι ιδιοκτήτες τους φιλοξένησαν. Χρησιμοποίησαν το τηλέφωνο του σπιτιού για να επικοινωνήσουν με τους σκηνοθέτες και να τους εξηγήσουν την κατάσταση. Η παραγωγή τους μετέφερε σε ένα τοπικό μοτέλ για να κάνουν ντους, να φάνε ένα καλό γεύμα και να περάσουν την νύχτα εκεί. Την επόμενη μέρα, το συνεργείο καθάρισε και στέγνωσε τον χώρο που κατασκήνωσαν και τα γυρίσματα συνεχίστηκαν.