Avatar: Fire and Ash Review - Η Pandora έχει αλλάξει...

Ιστορικά, η τρίτη ταινία στον κινηματογράφο λειτουργεί ως το τελευταίο σκέλος ενός εκτεταμένου τρίπρακτου, όπου η πρώτη στήνει τον κόσμο και τους κανόνες, η δεύτερη πιέζει τη σύγκρουση και το τρίτο μέρος αναλαμβάνει την κορύφωση και την εκτόνωση, δηλαδή να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του, να κλείσει τις διαδρομές των χαρακτήρων και να δώσει την αίσθηση ενός τελικού απολογισμού. Γι’ αυτό ίσως και συχνά βλέπουμε τα τρίτα μέρη να αποκτούν μεγαλύτερη κλίμακα αλλά και ένα πιο σκοτεινό και ώριμο τόνο.

Στο πλαίσιο αυτό, το Avatar: Fire and Ash λειτουργεί ακριβώς όπως αναμένει κανείς από ένα τρίτο μέρος με πλήρη επίγνωση του ρόλου του. Η ταινία δεν επιχειρεί να ξανασυστήσει τον κόσμο της Pandora ούτε να στηριχθεί στο δέος της πρώτης επαφής αλλά να μεταφέρει τη σύγκρουση σε πιο απαιτητικό επίπεδο και να δώσει βάρος στις συνέπειες των επιλογών των ηρώων.

Αυτό το πετυχαίνει με δύο τρόπους, με τον πρώτο να αφορά το επίπεδο της αφήγησης, η οποία ακολουθεί μια πιο απαιτητική κατεύθυνση, όπου οι χαρακτήρες δεν κινούνται πλέον με την αίσθηση της ανακάλυψης αλλά με το βάρος της εμπειρίας και της απώλειας, στοιχείο που μεταβάλλει ουσιαστικά τη ροή της δράσης και μετατρέπει τη σύγκρουση από μια απλή περιπέτεια σε αναπόφευκτη εξέλιξη, στην οποία κάθε επιλογή έχει πραγματικό και απτό κόστος.

Ο δεύτερος τρόπος αφορά τον χειρισμό του θεάματος, όχι ως κάτι καινούργιο, αλλά ως φυσική εξέλιξη μιας ήδη διαμορφωμένης κινηματογραφικής γλώσσας μέσα στο συγκεκριμένο σύμπαν. Το Fire and Ash παραμένει ένα φιλμ τεράστιας κλίμακας, όπως και οι προκάτοχοι του, όμως εδώ η εικόνα δεν έχει στόχο να μας γνωρίσει έναν νέο κόσμο αλλά να στηρίξει τη φόρτιση και το βάρος μιας σύγκρουσης που έχει ήδη μακρά ιστορία. Η Pandora έχει αλλάξει, το άλλοτε παρθένο και ειρηνικό περιβάλλον της είναι πλέον σημαδεμένο από αίμα και απώλειες και έχει μεταμορφωθεί σε έναν χώρο όπου η τραγωδία έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα και η αθωότητα έχει χαθεί.

Ο James Cameron παίρνει το ρίσκο και φαίνεται να απομακρύνεται συνειδητά από την ανάγκη του εντυπωσιασμού μέσω του τεχνικού επιτεύγματος και να στρέφει το βάρος στους ίδιους τους χαρακτήρες, δοκιμάζοντας τα όρια τους μέσα από ηθικά διλήμματα που δεν προσφέρουν εύκολες και καθησυχαστικές απαντήσεις.

Δεν πρόκειται για ένα φινάλε με τη συμβατική έννοια αλλά για ένα καθοριστικό σημείο καμπής, ίσως το πιο κρίσιμο μέχρι σήμερα, καθώς το Fire and Ash λειτουργεί ως γέφυρα για το μέλλον του franchise.

Εν κατακλείδι, αυτό που κρατάμε είναι ότι η ταινία αποδέχεται πλέον το βάρος της συνέχειας, κοιτά κατάματα τις συνέπειες των συγκρούσεων που άνοιξε και προετοιμάζει το έδαφος για μια πορεία λιγότερο θριαμβευτική και περισσότερο υπαρξιακή.