The Electric State Review: Ένα υπερκοστολογημένο, απογοητευτικό οπτικό θέαμα

Με προϋπολογισμό που άγγιξε τα 320 εκατομμύρια δολάρια, το The Electric State φιλοδοξούσε να είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές παραγωγές του Netflix. Παρά τα φαντασμαγορικά εφέ και τις θεαματικές εικόνες, η ταινία δεν κατάφερε τελικά να δημιουργήσει έναν πραγματικά πλούσιο κόσμο επιστημονικής φαντασίας. Τα οπτικά στοιχεία ήταν εκεί, αλλά η έλλειψη βάθους στον κόσμο και στους χαρακτήρες έκανε την ιστορία να φαίνεται κενή και χωρίς προσανατολισμό.

Το σκηνοθετικό δίδυμο των Anthony και Joe Russo (Avengers: Endgame) επιχείρησε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη μοναδική αισθητική της γραφικής νουβέλας του Simon Stålenhag, όμως η ουσία της ιστορίας θυσιάστηκε στον βωμό του θεάματος. Το σενάριο των Christopher Markus και Stephen McFeely απομακρύνθηκε από την ατμόσφαιρα και τη μελαγχολία του βιβλίου, μετατρέποντας την ιστορία σε μια φθηνή περιπέτεια με προβλέψιμες συγκρούσεις και κλισέ.

Η πλοκή του The Electric State τοποθετείται σε ένα εναλλακτικό 1990, όπου η ανθρωπότητα έχει υποστεί μια επανάσταση από τα ρομπότ, τα οποία ζουν πλέον σε απομονωμένες περιοχές. Η ηρωίδα, Michelle, είναι ένα ορφανό κορίτσι που αναζητά τον αδερφό της, τον οποίο νομίζει ότι έχει χάσει, ενώ έχει στο πλευρό της το ρομπότ Cosmo. Καθώς η περιπέτειά τους εξελίσσεται, συναντούν άλλους χαρακτήρες, όπως τον Keats, έναν παράνομο έμπορο, και μαζί προσπαθούν να φτάσουν στην αποκλεισμένη ζώνη όπου ζουν τα ρομπότ.

Αδιαμφισβήτητα, το καστ ξεχωρίζει, με ηθοποιούς όπως οι Millie Bobby Brown, Chris Pratt, Stanley Tucci, Anthony Mackie, Brian Cox, Jason Alexander, Ke Huy Quan και Woody Harrelson. Ωστόσο, παρά τις δυνατές παρουσίες, οι χαρακτήρες τους δεν καταφέρνουν να αποκτήσουν ουσιαστικό βάθος, καθώς το σενάριο δεν τους δίνει αρκετό χώρο να αναπτυχθούν. Οι ερμηνείες τους είναι ψυχρά επαγγελματικές και περιορίζονται σε μια επιφανειακή προσέγγιση, εξυπηρετώντας αποκλειστικά τη δράση και το θέαμα, χωρίς να καταφέρνουν να συνδεθούν πραγματικά με το κοινό.

Είναι αλήθεια ότι γίνεται μια προσπάθεια να αναδειχθεί ένα πιο ανθρώπινο στοιχείο, κυρίως στη σχέση μεταξύ της Michelle και του Cosmo, χωρίς, ωστόσο, να επιτυγχάνεται ο στόχος. Η μουσική του Alan Silvestri είναι το μοναδικό κομμάτι της ταινίας που κάπως διασώζεται, με τις πιο ευαίσθητες μελωδίες να γεμίζουν, έστω και προσωρινά, το κενό που επικρατεί στην υπόλοιπη αφήγηση.

Τελικά, το The Electric State μοιάζει περισσότερο με μια ταινία που επένδυσε υπερβολικά σε εντυπωσιακά εφέ και CGI, χωρίς να καταφέρει να τα αξιοποιήσει για να προσφέρει μια ουσιαστική ιστορία. Παρά το γεγονός ότι είχε προϋπολογισμό 120 εκατομμύρια δολάρια περισσότερα από το Gray Man, τη δεύτερη δηλαδή ακριβότερη παραγωγή της πλατφόρμας, επίσης των αδελφών Russo, φαίνεται να βρίσκεται μάλλον στις πιο αδύναμες στιγμές του ντουέτου και θα ξεχαστεί πολύ σύντομα.