Indiana Jones and the Great Circle Review – Με το μαστίγιο και το καπέλο!

Μπορεί το καλύτερο Indiana Jones παιχνίδι μέχρι πρόσφατα να ήταν ένα adventure (Indiana Jones and the Fate of Atlantis, 1992) από την χρυσή εποχή της LucasArts, ωστόσο η επιρροή του διάσημου τυχοδιώκτη - αρχαιολόγου στην βιομηχανία είναι πολύ μεγαλύτερη όλα αυτά τα χρόνια απ’ όση φανερώνουν οι ομώνυμοι τίτλοι του. Οι περιπέτειες του Indy έχουν βρει, εμμέσως πλην σαφώς, τον δρόμο τους προς τα βιντεοπαιχνίδια μέσα από πολύ πετυχημένες σειρές όπως τα Tomb Raider και τα Uncharted, αποδεικνύοντας πως η “συνταγή” του είναι απόλυτα ταιριαστή στο μέσο. Περιπέτεια, εξερεύνηση, μυστήριο, δράση, αυτά είναι το “ψωμοτύρι” του μέσου, θα έλεγε κανείς. Φαίνεται λοιπόν πως το μόνο που έλειπε ήταν οι συνθήκες που θα χαρίσουν μια αυθεντική Indiana Jones περιπέτεια και στα βιντεοπαιχνίδια.

Αυτές οι συνθήκες επιτέλους μοιάζει εκπληρώθηκαν όταν η Lucasfilm Games συμφώνησε με την Bethesda για έναν νέο τίτλο με την πολύ ικανή MachineGames (Wolfenstein) στο τιμόνι της ανάπτυξης. Από την εξίσωση βεβαίως δεν πρέπει να αγνοηθεί και το προσωπικό πάθος του Todd Howard για το franchise. Ο Howard, ο οποίος δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί σε έναν “Lucas”, σε έναν θεματοφύλακα δηλαδή, των βιντεοπαιχνιδιών Indiana Jones, είχε την βασική ιδέα του σεναρίου, εκτέλεσε χρέη executive producer, έχοντας το project από κοντά και έτσι, η δημιουργία ενός ΑΑΑ Indiana Jones από έμπειρα και ικανά χέρια είναι γεγονός. Το Τhe Great Circle, ευτυχώς, έρχεται να ενσαρκώσει ακριβώς το πώς φανταζόμασταν ότι θα έμοιαζε ένα πιστό Indiana Jones παιχνίδι με μεγάλο budget, από ένα τοπ studio της βιομηχανίας. Την αίσθηση της περιπέτειας, τις εξωτικές τοποθεσίες, τους γρίφους, το χιούμορ, την γοητεία του, τις μπουνιές στους ναζί. Είναι όλα εδώ και δοσμένα με εντυπωσιακή ευστοχία, ιδίως οι τελευταίες. Από θέμα τόνου και ύφους αυτό είναι το καλύτερο Indiana Jones από την εποχή της αρχικής τριλογίας. Αν ο Troy Baker κάνει μια εκπληκτική μίμηση της φωνής του Harrison Ford, εξίσου εντυπωσιακή είναι και η μίμηση του σεναριογράφου Tommy Tordsson Björk του στυλ του George Lucas, του Lawrence Kasdan, του Jefrey Boam και των υπολοίπων των πρώτων τριών ταινιών.

Από την απολαυστικά τραβηγμένη, σατανική αλαζονεία του Emmerich Voss  (με μια υπέροχη ερμηνεία από τον “δικό μας” Μάριο Γαβρίλη), το σλαπστικ χιούμορ, παρόν τόσο κατά τη διάρκεια του gameplay όσο και στα cutscenes, την αποτύπωση του χαρακτήρα του Indy, όχι μόνο στις αλληλεπιδράσεις του με άλλους χαρακτήρες, αλλά στο τι κάνει μέσα στο παιχνίδι (εξερευνεί, λύνει γρίφους, βοηθάει), την σχέση με την Gina και πάνω απ' όλα, την αίσθηση μιας επικής pulp περιπέτειας, το The Great Circle φαίνεται ότι καταλαβαίνει το franchise απόλυτα. Και το έχει μεταφράσει ουσιαστικά και όχι επιφανειακά, σε αυτό το νέο μέσο.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα ανάμεσα στα γεγονότα της πρώτης ταινίας (Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού - Raiders of the Lost Ark, 1981) και της τρίτης (Η Τελευταία Σταυροφορία - The Last Crusade, 1989). Αν σας φαίνεται περίεργο, να θυμίσω κάπου εδώ πως η δεύτερη ταινία (Ο ναός του χαμένου θησαυρού, 1984) αποτελεί prequel της πρώτης. Ένας πολύ ψηλός τύπος κλέβει ένα αρχαίο κειμήλιο από το πανεπιστήμιο Marshall (στο οποίο εργάζεται ως καθηγητής ο Indiana) και ο Indy θα τον πάρει από πίσω αναζητώντας απαντήσεις. Η αφήγηση, που ξετυλίγεται σε πληθώρα τοποθεσιών ανά τον κόσμο, είναι όσο πυκνή χρειάζεται. Δηλαδή, όχι και πάρα πολύ, ενώ, τα θέματά της κινούνται σε γνώριμα μονοπάτια: η γνώση ως όπλο επιβολής και ιδιοτέλειας απέναντι στη γνώση ως κοινό αγαθό, τα ηθικά όρια της επιστημονικής αναζήτησης, η θέση του ανθρώπου μπροστά στην υπεράνθρωπη δύναμη. Και φυσικά η αλαζονική, αμόρφωτη, απολυταρχική και πανηλίθια ιδεολογία του φασισμού. Η ιστορία του στέκεται μια χαρά τόσο χάρη στον εξαιρετικό της κεντρικό κακό όσο και στους υπόλοιπους χαρακτήρες που βρίσκονται συχνά δίπλα στον Indy, με σημαντικότερη την Gina. Μπορεί η MachineGames να μην έχει την ικανότητα της Naughty Dog στο χτίσιμο μικρών, ζωντανών αλληλεπιδράσεων ανάμεσά τους ή την ακατάπαυστη φλυαρία της Rockstar (ευτυχώς!), ωστόσο η σχέση μεταξύ τους χτίζεται αρκετά αποτελεσματικά επειδή είναι, πολύ απλά, καλογραμμένη.

Ένα μίγμα θαρραλέων αποφάσεων και συμβατικού σχεδιασμού

Αν, εκ του αποτελέσματος, φαίνονται τώρα κάποια πράγματα προφανή, δεν πρέπει καθόλου να υποτιμούμε το θάρρος και την φιλοδοξία της MachineGames για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα. Η επιλογή της να στραφεί σε μια οπτική πρώτου προσώπου ενστικτωδώς έμοιαζε λάθος. Πώς γίνεται να απορρίπτεις μια τόσο εμβληματική σιλουέτα; Ο Indy είναι από αυτούς του χαρακτήρες που μόνο από το περίγραμμά του μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι. Ωστόσο, οι Σουηδοί αποφάσισαν να προσαρμόσουν την εμπειρία στις δικές τους ικανότητες και όχι να ρισκάρουν την είσοδο σε άγνωστα νερά τόσο από τεχνικής άποψης (κυρίως στο animation) όσο και εκφραστικής. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει απόλυτα. Ακόμα και αν συνεχίζω να πιστεύω πως μια κάμερα τρίτου προσώπου φαντάζει πιο “σωστή” σαν αίσθηση (εξάλλου στο παιχνίδι ελέγχουμε τον Indy με την χαρακτηριστική του προσωπικότητα, δεν είμαστε ο Indy, όπως όταν μπαίνουμε στα παπούτσια ενός “κενού” χαρακτήρα σαν τον Gordon Freeman), για το Indiana Jones της MachineGames συγκεκριμένα, ήταν η σωστή απόφαση.

Οι εκπλήξεις και οι θαρραλέες αποφάσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Την μεγαλύτερη ανακούφιση την ένιωσα όταν αντιλήφθηκα πως το παιχνίδι είναι, πέρα και πάνω απ’ όλα, ένα παιχνίδι εξερεύνησης. Όσοι -μεταξύ των οποίων και εγώ- φοβόντουσαν πως οι δημιουργοί θα στραφούν προς μια πιο γραμμική δομή με έμφαση στα set pieces, το θέαμα και τη δράση μπορούν να ανασάνουν. Το The Great Circle αποτελείται από τρεις μεγάλες περιοχές “ανοικτού κόσμου”, με μικρές γραμμικές παρενθέσεις ανά διαστήματα που ανεβάζουν τον ρυθμό και βάζουν το απαιτούμενο θεαματικό “αλατοπίπερο” στην εμπειρία. Μέσα σε αυτούς τους ανοικτούς κόσμους, το gameplay συγγενεύει περισσότερο με ένα -απλοποιημένο- immersive sim παρά με ένα συμβατικό action adventure και η κοινή συνισταμένη είναι ο τρόπος που προωθεί και ανταμείβει το παιχνίδι την εξερεύνηση, ενώ αποθαρρύνει τη χρήση όπλων. Ουσιαστικά, η εξερεύνηση είναι το νόμισμα που εξαργυρώνεις για να αναβαθμίσεις τον χαρακτήρα. Τα λεφτά καθώς και τα Adventure Points, οι δύο αξίες που σε βοηθάνε να εξελιχθείς, είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτώμενες από την διάθεση σου να εξερευνήσεις τα μυστικά του κόσμου του. Η λούπα πάει κάπως έτσι: εξερευνείς, κερδίζεις πόντους, βρίσκεις λεφτά και βιβλία για να ξοδέψεις τους πόντους ώστε να βελτιώσεις τις ικανότητές σου, με τα λεφτά αγοράζεις κι άλλα βιβλία που σε βοηθάνε στην εξερεύνηση ώστε να κερδίσεις κι άλλους πόντους και να βρεις κι άλλα βιβλία για να ξοδέψεις αυτούς τους πόντους και να βελτιωθείς κ.ο.κ. Βέβαια το παιχνίδι είναι γενναιόδωρο με τους πόντους, ιδίως στο κεντρικό του μονοπάτι, για να μην χαντακώσει τους παίκτες που δεν έχουν όρεξη να ξεφύγουν ιδιαίτερα από αυτό.

Μόνιμοι σύντροφοι του παίκτη, το σημειωματάριο του Indy μέσα στο οποίο υπάρχει ο χάρτης και όλες οι γνωστές πληροφορίες γύρω από τις αποστολές και μια φωτογραφική μηχανή μέσω της οποίας -κερδίζουμε Adventure Points και- ο Indy σχολιάζει όσα ανακαλύπτουμε. Τώρα, ο σχεδιασμός του σε αυτές τις ανοικτές περιοχές είναι εντός των μοντέρνων συμβάσεων των open world, με ορισμένες συμπαθητικές παραλλαγές. Λόγου χάρη, ο χάρτης δεν είναι από την αρχή γεμάτος με εικονίδια που υποδεικνύουν collectables και side quests, αλλά άμα αποκτήσεις αρκετά χρήματα, μπορείς να αγοράσεις βιβλία που στα υποδεικνύουν. Αλλά και πάλι ποτέ δεν εμφανίζονται όλα ταυτόχρονα (κάτι που μπορεί να γίνει λίγο ενοχλητικό ανά διαστήματα), παρά μόνο αυτά της ενεργής αποστολής. Με λίγα λόγια, από ένα σημείο και μετά, το παιχνίδι μπορεί να μεταμορφωθεί σε κυνήγι εικονιδίων, μετατρέποντας την απόπειρα για 100% εύρεση όλων των μυστικών του σε μια πιο ρηχή εμπειρία. Αλλά ευτυχώς ο σχεδιασμός του καθυστερεί κάπως αυτή τη φάση. Επίσης, το παραπάνω ισχύει για τα εικονίδια που απλά υποδεικνύουν ένα collectable για να συλλέξεις.

Και ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, αυτό που το ξεχωρίζει συχνά από την πλειοψηφία των open world με παρόμοιο πρόβλημα, είναι το level design του. Ενώ υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις που το να φτάσεις στο εικονίδιο είναι αδιάφορα γραμμικό, η συχνά πολυεπίπεδη φύση του κόσμου του, το μετατρέπει σε έναν μικρό χωροταξικό γρίφο. Ιδίως στο πιο “αστικό” Βατικανό, την πρώτη περιοχή του τίτλου, ο τίτλος εξυψώνεται από το level design του που ανά διαστήματα θυμίζει τους πλούσιους -σε δυνατότητες- χώρους των παιχνιδιών της Arkane. Οι επόμενες περιοχές δεν φτάνουν στα ίδια ύψη και βρήκα την επιλογή να κινείσαι με βάρκα στην τρίτη περιοχή ελαφρώς κουραστική, παρόλα αυτά, δεν μπορώ να αρνηθώ την ποικιλία των σκηνικών αλλά και των διαφορετικών σχεδιαστικών προσεγγίσεων στον χώρο. Εν τέλει, το μόνιμο ερώτημα σε αυτού του είδους τον σχεδιασμό είναι το εξής: συμβαίνει/κάνω κάτι ενδιαφέρον όταν φτάνω στο εικονίδιο ή απλά περιφέρομαι παθητικά από το ένα σημείο στο άλλο μαζεύοντας αντικείμενα; Στο μεγαλύτερο ποσοστό του, το The Great Circle έχει κάτι ενδιαφέρον πίσω από κάθε εικονίδιο, είτε είναι ένας μικρός τοπικός γρίφος, είτε μια μικρή χωροταξική πρόκληση (πώς πάω εκεί;), είτε κάποιο side quest.

Κατά τα άλλα, όλα τα υπόλοιπα συστήματα του τίτλου δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα αν τα δούμε απομονωμένα. Το stealth κομμάτι του χαντακώνεται από μια περιορισμένη τεχνητή νοημοσύνη, η immersive sim πτυχή του λάμπει στο level design αλλά δεν έχει αρκετή ποικιλία στο κομμάτι των εργαλείων/δυνατοτήτων του παίκτη, το melee σύστημα μάχης του δεν ξεχωρίζει για το βάθος του, ενώ, το shooting του έχει παραμείνει ηθελημένα “στεγνό” και άχρωμο στην αίσθηση. Ωστόσο, σαν σύνολο, λειτουργώντας συμπληρωματικά, φτιάχνουν ένα πιο διασκεδαστικό και δεμένο αποτέλεσμα από αυτό που προδίδει η απομονωμένη εξέτασή τους. Η επιλογή για ένα μη ελκυστικό shooting (από τους μαιτρ της αίσθησης σε FPS) θεωρώ έγινε για να αποθαρρύνει την εκτενή χρήση του που δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα και από την άλλη, τα immersive sim/stealth/combat συστήματά του πατάνε πάνω στο σλαπστικ χιούμορ με εύστοχο τρόπο ακόμα και αν μέχρι το τέλος του, φανερώνουν την έλλειψη βάθους τους. Η MachineGames ήταν πολύ προσεκτική στο πώς θα αποτυπώσει τον χαρακτήρα μέσα από τις ενέργειές του στο gameplay και για μένα, σε αυτόν τον τομέα, οι αποφάσεις της ήταν αψεγάδιαστες.

Μεγαλύτερες και σημαντικότερες αδυναμίες παρουσιάζει ο τίτλος στο τρόπο που διαχειρίζεται την απόλυτη ελευθερία που δίνει στον παίκτη. Εδώ ίσως χρειαζόταν μερικούς μήνες ακόμα φροντίδα για να λειτουργεί εντελώς απροβλημάτιστα. Μου έτυχαν δηλαδή καταστάσεις που φάνηκε πως το παιχνίδι δεν ήταν έτοιμο να διαχειριστεί, σαν δομή. Χαρακτήρες που συνάντησα σε διαφορετικό μέρος απ’ ότι “έπρεπε” και τηλεμεταφερθήκαμε στο “σωστό” σημείο για τη μάχη μας, γρίφοι τους οποίους δεν μπορούσα να λύσω γιατί έπρεπε να έχω κάνει κάτι άλλο προηγουμένως, διαλόγους που δεν έβγαζαν νόημα τη δεδομένη χρονική στιγμή γιατί είχα ήδη κάνει το επόμενο κομμάτι του quest κ.τ.λ. Μικρές τέτοιες λεπτομέρειες που υποστηρίζουν την ελευθερία του παίκτη. Μέσα στο σύνολο, μοιάζουν πταίσματα όμως και θεωρώ πως είναι πιθανό να διορθωθούν μελλοντικά με updates.

Οπτικοακουστικά, το παιχνίδι διαπρέπει. Μπορεί η μουσική να μην έχει πολλές δικές της ιδέες αλλά εκτίμησα την φειδωλή και στοχευμένη χρήση του γνωστού theme του John Willliams, ενώ τα ηχητικά εφέ μοιάζουν απευθείας βγαλμένα από το σύμπαν των ταινιών. Ο ήχος της μπουνιάς, του μαστίγιου, των πυροβολισμών, σε συνδυασμό με τα ορχηστρικά “σχολιάσματα” και την εξωφρενικά πιστή μίμηση της φωνής του Ford από τον Troy Baker, δημιουργούν ένα πολύ οικείο αποτέλεσμα. Για την τελευταία, υπάρχουν στιγμές που είναι φανερό πως αυτός που μιλάει δεν μιλάει με την φυσική του φωνή, αλλά, ευτυχώς, χάνονται σαν σταγόνες στον ωκεανό και μέχρι το τέλος, νομίζω έχει πείσει απόλυτα ότι είναι “αυτός”, ότι είναι ο “αληθινός” Indiana Jones. Ένα σχεδόν σουρεαλιστικό επίτευγμα, αν το σκεφτείτε.

Εξίσου εντυπωσιακό και το οπτικό αποτέλεσμα τόσο χάρη στην τεχνική του αρτιότητα όσο και στο φανταστικό art direction που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και το pulp με τρομερή ακρίβεια. Οι φωτισμοί, τα ρούχα, τα περιβάλλοντα, τα χρώματα, είναι όλα υπέροχα ζυγισμένα. Αν λάβουμε υπόψιν το μέγεθος των περιοχών, το επίπεδο της λεπτομέρειας του κόσμου είναι επίσης, άκρως εντυπωσιακό.