Astro Bot Review – Βιντεοπαιχνίδι αφής!

Όσοι δεν έχετε παιδιά στο περιβάλλον σας ίσως δεν γνωρίζετε ότι υπάρχει μια ειδική κατηγορία βρεφικών παιχνιδιών που ονομάζονται παιχνίδια αφής. Αυτά, συνήθως προσφέρουν διαφορετικές επιφάνειες και υφές για να αγγίζει το βρέφος και να εξοικειώνεται, αναπτύσσοντας παράλληλα την αίσθηση της αφής. Πολύ συχνά το Astro Bot μοιάζει με το πρώτο βιντεοπαιχνίδι αφής στην ιστορία του μέσου. Και δεν εννοώ πως έχει την πολυπλοκότητα ενός βρεφικού παιχνιδιού φυσικά, μόνο την αισθητηριακή του ένταση, την οποία μάλιστα τοποθετεί επιδεικτικά στον πυρήνα της εμπειρίας. Όταν κυκλοφόρησε το PS5 το 2020, έφερε μαζί του και μια υπόσχεση για θεαματική εξέλιξη στο επίπεδο της δόνησης των μοχλών. Αυτή η υπόσχεση αρθρώθηκε πειστικά χάρη στο Astro’s Playroom που βρίσκεται εγκατεστημένο σε κάθε κονσόλα, κάνοντας το Dualsense να φαίνεται, από την πρώτη αυτή επαφή, ουσιαστικά διαφορετικό απ’ οτιδήποτε άλλο είχαμε νιώσει στα χέρια μας, μέχρι τότε. Για ακόμα μια φορά όμως αποδεικνύεται πως η τεχνολογία είναι τόσο καλή όσο οι καλλιτέχνες που την εκμεταλλεύονται. Έπρεπε λοιπόν να περάσουν σχεδόν 4 χρόνια για να εκπληρωθεί πειστικά αυτή η υπόσχεση. Και από ποιον άλλον; Τους μάγους της Team Asobi – τους ίδιους δηλαδή ανθρώπους που την έδωσαν εξ ’αρχής.

Το Astro Bot είναι η απόλυτη επίδειξη του Dualsense. Όχι ένα παιχνίδι που απλά το χρησιμοποιεί αποτελεσματικά αλλά ένα παιχνίδι σχεδιασμένο γύρω από αυτό. Μια γλυκόπικρη υπενθύμιση τόσο των τρομερών δυνατοτήτων του όσο και του πόσο αναξιοποίητες έχουν μείνει από την πλειονότητα των developers αυτήν την τετραετία. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, δεν προσφέρονται όλα τα παιχνίδια για τέτοιου είδους ενσωμάτωση. Εδώ αποτελεί επίκεντρο και οι σχεδιαστές της Team Asobi προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να τονίσουν την εκφραστικότητά του. Με την βοήθεια και της ανανεωμένης μηχανής γραφικών, παίζουν συνεχώς με τις εναλλαγές των υφών και την αλληλεπίδραση με πολλά μικρά αντικείμενα. Η αίσθηση του να αλληλεπιδράς με δεκάδες μικρές καραμέλες ή διαμαντάκια ή μικρά ζάρια ή μήλα ή νομίσματα ή φύλλα ή… Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και είναι όλα τους υλοποιημένα με πρωτοφανή ζωντάνια. Σαν να χτυπάει με χειρουργική ακρίβεια αισθητηριακές χορδές που απολαμβάνουμε και δεν γίνεται ποτέ κουραστικό. Αντιθέτως, η αίσθηση παραμένει το ίδιο απολαυστική την πρώτη όσο και την χιλιοστή φορά που θα τη νιώσεις. Σκεφτείτε λοιπόν τα “κόλπα” του Astro’s Playroom και συνυπολογίστε σε αυτά άλλα τρία χρόνια εντατικής εξερεύνησης και εξέλιξης. Το αποτέλεσμα είναι μια εμπειρία που βρίσκεται μεταξύ του εικονικού και του απτού όσο καμία άλλη. Σε έναν καινούργιο ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στο παιχνίδι (toy) και το βιντεοπαιχνίδι. Η εμπειρία της Team Asobi με το VR, τον κατεξοχήν χώρο που προσπαθεί να θολώσει τα νερά ανάμεσα στον εικονικό και τον φυσικό κόσμο, είναι εμφανής.   

Για να λειτουργήσει τόσο αποτελεσματικά έχει δοθεί τεράστια προσοχή και στην οπτικοακουστική απόδοση των υφών και των διάφορων επιφανειών. Κάθε αντικείμενο, ανάλογα με το υλικό του, ανταποκρίνεται ρεαλιστικά και πειστικά. Από το ζάρωμα των ελαφρά ξεφούσκωτων πλαστικών μπαλονιών υπό το βάρος του ήρωά μας, την φυσική των υγρών, μέχρι τον τρόπο που αντιδρούν ρούχα και υφάσματα, όλα εντείνουν αυτήν την “χειροπιαστή” υπόσταση του κόσμου που σε προκαλεί να τον νιώσεις, να τον πειράξεις για να δεις πώς θα ανταποκριθεί. Και ανταποκρίνεται πάντα με έναν απολαυστικό τρόπο. Όπως ευχαριστιέσαι να χώνεις τα δάκτυλα στην άμμο ή να χαϊδεύεις το απαλό τρίχωμα μιας γάτας, έτσι απολαμβάνεις και την βουτιά του Astro σε μια “πισίνα” από εικονικές καραμέλες ή την πρόσκρουση αντικειμένων στο μεταλλικό του σώμα. Ο συνδυασμός του ήχου με την δόνηση δημιουργεί την πιο λεπτομερή και πειστική αίσθηση που έχουμε νιώσει στα χέρια μας από μοχλό.

Γνώριμη δομή, φρέσκες ιδέες

Σαν αίσθηση λοιπόν είναι κάτι το μοναδικό. Σαν δομή τώρα, τα πράγματα είναι πιο γνώριμα. Αρχικά να διευκρινίσω, για όσους δεν γνωρίζουν, πως μιλάμε για ένα platform παιχνίδι, χωρισμένο σε πλανήτες-πίστες στις οποίες ο χαρακτήρας μας προσπαθεί να διασχίσει περνώντας ό,τι εμπόδιο του παρουσιαστεί, μέχρι να φτάσει στο τέλος τους. Δεν έχουμε να κάνουμε λοιπόν σε κανένα σημείο με κάποια μορφή ανοικτού κόσμου, αλλά με ένα μικρό hub από το οποίο μεταφέρεται ο παίκτης για να διαλέξει την επόμενη πίστα. Η φιλοσοφία είναι παρόμοια με τα πιο γραμμικά παιχνίδια του Mario όπως τα Galaxy, το 3D World, το Wonder, το World κτλ. Από το τελευταίο μάλιστα, έχει δανειστεί και την ιδέα ενός εναλλακτικού σημείο εξόδου από τις πίστες που οδηγεί σε νέους κρυφούς κόσμους, ενώ, και τα collectables καθώς και η ανταμοιβή για το 100% είναι παρόμοια με τα σύγχρονα Mario: μια τελευταία πολύ δύσκολη πρόκληση. Μπορεί λοιπόν δομικά να μένει σε ασφαλή και δοκιμασμένα μονοπάτια, ωστόσο σε περιεχόμενο εξαντλεί τα αποθέματα της δημιουργικότητάς του. Και ακόμα παραπάνω. Κάθε πίστα έχει και νέους μηχανισμούς, νέο power up, νέο εντυπωσιακό set piece.

Μην υποτιμάτε καθόλου την ικανότητά του για θέαμα και κλίμακα. Αλλά η πραγματική δύναμή του βρίσκεται στην ποικιλία. Το παιχνίδι δεν ανακυκλώνει συχνά ιδέες, τρέχοντας από το ένα σκηνικό στο επόμενο με εξαιρετικό ρυθμό αλλά και έμπνευση. Όσοι έχετε παίξει τα δύο προηγούμενα παιχνίδια του Astro Bot, θα δείτε -φυσικά- πράγματα που έχετε ξαναδεί αλλά είναι λίγα και το επίπεδο της ευρηματικότητας στο υπόλοιπο πακέτο τα κάνει να μοιάζουν με σταγόνες στον ωκεανό. Αυτός ο έντονος ρυθμός, με τις πολλές, πετυχημένες εναλλαγές κάνουν εξαιρετική δουλειά στο να καλύψουν και τις αδυναμίες του Astro Bot στα θεμέλια του platforming του, το οποίο είναι λίγο μονοδιάστατο στην κίνηση στον χώρο και την έκφραση του παίκτη. Μπορεί να μην ξαναγράφει την “γραμματική” των platform παιχνιδιών, δεν ενδιαφέρεται καν για κάτι τέτοιο, το Astro Bot όμως είναι γεμάτο φαντασία και δημιουργικότητα που πιθανότατα θα ήταν αρκετά για τρεις τέτοιους τίτλους. Ωστόσο, υπάρχει ένας μικρός αστερίσκος σε αυτό, στον οποίο θα αναφερθώ λίγο πιο κάτω.  

Ένα πολύχρωμο confetti αναφορών

Από εκεί και πέρα, η φιλοσοφία του είναι αντίστοιχη με το Astro’s Playroom. Μόνο που εδώ έχει επεκταθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα. Σε κάθε κόσμο ο παίκτης σώνει bots τα οποία μπορεί να αντιπροσωπεύουν χαρακτήρες από κάποιο παιχνίδι (150 από τα 300 συνολικά είναι από κάποιο παιχνίδι), συνδεδεμένο με την ιστορία του Playstation. Με τα νομίσματα που συλλέγει μπορεί να κερδίσει φιγούρες από ένα μηχάνημα gacha και όλοι αυτοί οι κερδισμένοι χαρακτήρες στήνονται στο hub του παιχνιδιού σαν μικρές “ζωντανές” συλλεκτικές φιγούρες, με το αξιαγάπητο, ξεχωριστό, animation τους όταν αλληλεπιδράς. Η λογική αυτή των αναφορών, των easter eggs και των “φόρων τιμής” έχει πάει σε ένα άλλο επίπεδο, κάνοντας μας να αναρωτηθούμε ποια είναι τελικά η ταυτότητα του Astro Bot. Στην περίπτωση του Playroom που ήταν ενσωματωμένο στην κονσόλα από το launch, μπορώ να καταλάβω την λογική πίσω από τον εορτασμό της ιστορίας του Hardware με το λανσάρισμα μιας καινούργιας. Εδώ με μπερδεύει λίγο παραπάνω.

Είναι ένας χαρακτήρας που υπάρχει αυτή τη στιγμή για να γιορτάζει το Playstation; Να γιορτάζει την Pop κουλτούρα γενικά; Διότι εδώ το παιχνίδι δανείζεται ενίοτε ιδέες και εμπνέεται από όλο το φάσμα και όχι μόνο από το ευρύτερο σύμπαν του Playstation. Θα δείτε λοιπόν δυνάμεις που να παραπέμπουν σε γνωστό σουπερ-ήρωα, σε ταινία (και τα δύο αυτά από τα Highlights του παιχνιδιού για μένα), θα δείτε εικόνες που παραπέμπουν σε King Kong, σε Kirby, σε Aladdin, σε Pixar και πάει λέγοντας.  Φυσικά, στο προσκήνιο βρίσκονται κυρίως franchises του Playstation και το ίδιο το brand. Με την ολοκλήρωση κάθε σύμπαντος (κόσμου δηλαδή) ο παίκτης επιβραβεύεται με μια πίστα – μικρογραφία κάποιου άλλου παιχνιδιού, ενώ οι πιο απαιτητικές πίστες έχουν το σχήμα των τεσσάρων συμβόλων του Playstation ( τετράγωνο, κύκλος, τρίγωνο κτλ) . Δεν πρόκειται να αποκαλύψω τους τίτλους που είχαν την τύχη αυτού του ζωντανού φόρου τιμής, ωστόσο θα πω ότι υπήρχαν δύο που με εξέπληξαν πολύ ευχάριστα γιατί φαίνεται να αποτελούν και ένα μικρό σημείωμα αγάπης προς την κληρονομιά των διαλυμένων πια Japan Studio.

Παρόλα αυτά, αυτή η φιλοσοφία των αναφορών και των easter eggs ως τόσο κεντρικό κομμάτι της ταυτότητας του είναι πολύ εύκολο να γυρίσει μπούμερανγκ την άπλετη χαρά και αισιοδοξία που εκπέμπει σε κάθε, μα κάθε, γωνιά του. Από μια ειλικρινή εορταστική εμπειρία δηλαδή, να την κάνει να μοιάζει με την στημένη, αποστειρωμένη αισιοδοξία των διαφημίσεων. Από μια γιορτή, να φαίνεται σαν το χαρωπό τρωικό άλογο για brand awareness και άλλες τέτοιες μαρκετίστικες κουβέντες.

Τι ακριβώς είναι ο Astro Bot λοιπόν, σαν χαρακτήρας; Σενάριο φυσικά εδώ δεν υπάρχει. Ούτε καν υποτυπώδες. Μοιάζει λοιπόν περισσότερο με μασκότ χωρίς τον χαρακτήρα. Σαν να έγινε ακολουθώντας αντίστροφη πορεία. Συνήθως, έβγαινε ένα παιχνίδι του οποίου η επιτυχία και η δημοφιλία του πρωταγωνιστή του, καθόριζε το αν μπορούσε να θεωρηθεί ως μασκότ της εταιρείας. Ο Mario, ο Sonic, ο Crash για μερικά χρόνια, είχαν αυτήν την πορεία. Εδώ φαίνεται πως έχουμε έναν χαρακτήρα που έχει αυτοπροσδιοριστεί εξαρχής ως μασκότ της εταιρείας, προορισμένος όχι να εκπροσωπεί με την ταυτότητα του το DNA της εταιρείας, αλλά να “χειροκροτεί” και να γιορτάζει τις υπόλοιπες δημιουργίες και το σύμπαν της γενικότερα. Πέρασα καλά; Σίγουρα. Όπως σίγουρο είναι πως πολλοί θα το χαρούν γι’ αυτό που είναι, περισσότερο από εμένα. Είναι όμως αυτό αρκετό για να αποκτήσει μια κάποια υπόσταση ο Astro Bot, σαν χαρακτήρας; Για μένα, όχι.   

Αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο ωστόσο, είναι πως ό,τι κάνει, το κάνει τουλάχιστον με γούστο και αυθεντικό σεβασμό στα παιχνίδια. Όλα τα animations των φιγούρων είναι υπέροχα με μικρές πινελιές που φανερώνουν αληθινή γνώση και εκτίμηση για την καταγωγή τους, όλες οι πίστες – φόρος τιμής είναι πολύ πιστά και εύστοχα υλοποιημένες, ενώ και όλα τα σχόλια που συνοδεύουν την απελευθέρωση κάθε θεματικού bot διαθέτουν ωραία αίσθηση του χιούμορ.