Neverending Nightmares Review

Όσοι ήσασταν στο Live Stream του Σαββάτου, είδατε ότι ολοκλήρωσα, παρέα με όλους εσάς το indie παιχνίδι τρόμου της Infinitap Games, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου, μία μέρα πριν το live stream. Τo Neverending Nightmares είναι εμπνευσμένο από τις προσωπικές δυσκολίες του δημιουργού του, Matt Gilgenbach. Ο Gilgenbach έπασχε από OCD (obsessive-compulsive disorder), καθώς και από βαριά κατάθλιψη. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι στο οποίο θα έδειχνε στους παίκτες πως είναι να πάσχει κάποιος από αυτές τις ψυχολογικές ασθένειες. Όπως λέει και ο ίδιος «επιβιώνοντας από τους εφιάλτες σου, γίνεσαι δυνατότερος», οπότε η ανάπτυξη ενός τέτοιου τίτλου ήταν ακόμη ένας τρόπος για να πολεμήσει το παρελθόν του.

Είμαστε ο Thomas, ένας νεαρός άντρας ο οποίος βλέπει έναν εφιάλτη και ξυπνά απότομα τρομαγμένος. Σηκώνεται από το κρεβάτι και αρχίζει να περιπλανείται στο σπίτι του μόνο και μόνο για να καταλάβει ότι βρίσκεται ακόμα μέσα στους εφιάλτες του. Τα δείγματα της κατάθλιψης είναι εμφανέστατα ακόμα και στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή. Έχει πάντα ένα «παγωμένο», θλιμμένο ύφος που αλλάζει σε ελάχιστες περιπτώσεις. Το παράξενο είναι πως αν γνωρίζετε ή διαβάσετε τι είναι το OCD, τότε θα σας παραξενέψει που μέσα στο παιχνίδι δεν εμφανίζονται καθόλου τα σημάδια του ψυχαναγκαστικού κομματιού (compulsive) της ασθένειας, αλλά βλέπουμε μόνο τις ιδεοληψίες (οbsessive), όπως το ότι η αδερφή του Thomas έχει πεθάνει. Την περισσότερη ώρα στο παιχνίδι την περνάμε περιπλανώμενοι σε διαδρόμους, είτε του σπιτιού μας, είτε κάποιας ψυχιατρικής κλινικής. Κάθε φορά που «ξυπνάμε» από τους εφιάλτες μας, το περιβάλλον είναι όλο και πιο τρομακτικό, πράγμα που δείχνει ότι στην ουσία έχουμε απλώς βυθιστεί ακόμα πιο βαθιά στα φρικιαστικά όνειρα. Αξιοσημείωτες είναι οι λεπτομέρειες που μπορούμε να δούμε στον περιβάλλοντα χώρο κάθε φορά, οι οποίες είναι τόσο διακριτικές με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν όντως αυτό που είδαμε συνέβη ή όχι.

Το παιχνίδι είναι εμπλουτισμένο με στοιχεία, έτσι ώστε ο κάθε παίκτης να βρει αυτό που τον στοιχειώνει, οπότε και θα συμπάσχει με τον Thomas. Επιπροσθέτως, μερικοί από τους εφιάλτες είναι πραγματικά ανατριχιαστικοί, ενώ μερικές σκηνές μπορούν άνετα να σφίξουν το στομάχι από την ωμότητά τους.

Η τεχνική απεικόνισης είναι ιδιαίτερη, κάτι που έρχεται και δένει με το υπόλοιπο σύνολο. Ο ασπρόμαυρος σχεδιασμός βασίζεται σε μινιμαλιστικές γραμμές και βοηθάει πολύ στην κάλυψη αυτών των λεπτομερειών κάνοντάς τες ακόμα πιο διακριτικές και κατά συνέπεια ακόμη τρομακτικές όταν τις αντικρίζουμε. Τα μοναδικά πράγματα που έχουν χρώμα σε αυτό στο Neverending Nightemares είναι τα αντικείμενα με τα οποία μπορούμε να αλληλοεπιδράσουμε και το κατακόκκινο αίμα. Γενικότερα, τα γραφικά του τίτλου μπορεί να μοιάζουν απλά, αλλά στην πραγματικότητα κρύβουν μία σπάνια ομορφιά που του χαρίζει τη μοναδικότητα που χρειάζεται ως indie δημιουργία.

Το ανατριχιαστικότερο, στοιχείων του όλου συνόλου, ωστόσο, είναι ο ήχος ο οποίος δύναται να βυθίσει τους παίκτες ακόμη πιο βαθιά στο απόκοσμο σκηνικό. Υπάρχει, προς επιλογή, ειδικά σχεδιασμένο mode για χρήστες headphones, ενώ και οι δημιουργοί προτείνουν τη χρήση ακουστικών. Δοκίμασα να παίξω τον τίτλο με και χωρίς ακουστικά και πραγματικά τα η χρήση headphones κάνει τη διαφορά και απογειώνει την εμπειρία. Το συνεχές ανατριχιαστικό βουητό, τα κλάματα της νεκρής αδερφής του πρωταγωνιστή και οι ψίθυροι στο σκοτάδι μπορούν και θα ανεβάσουν τους παλμούς σας.