Bridge Constructor Portal Review

Την επιτηδευμένη άγνοια της Valve να παραδώσει επιτέλους έναν νέο τίτλο στο σύμπαν των Half-Life/ Portal την κατακρίνουμε όλοι, ιδιαίτερα όταν έχει προσφέρει τόσα πολλά στη βιομηχανία και η δίψα για έναν σοβαρό τίτλο από τα χεράκια της είναι μεγάλη. Δυστυχώς, τα τωρινά δεδομένα στην εταιρία του Bellevue δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο, όσο…υγρά κι αν είναι τα όνειρα μας. Για αυτό ανέθεσε τα δικαιώματα του Portal σε μια σχεδόν άγνωστη ομάδα ανάπτυξης ονόματι Headup Games, η οποία με τα λιγοστά μέσα που είχε παραδίδει μια ιντριγκαδόρικη spinoff Portal εμπειρία. Το Bridge Constructor Portal αποτελεί προϊόν δύο puzzle παιχνιδιών, αφενός του Bridge Constructor που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στα κινητά και αφετέρου της σειράς Portal. Οι δύο φιλοσοφίες συναντώνται για να δημιουργήσουν ένα αρκετά ενδιαφέρον παιχνίδι γεμάτο σπαζοκεφαλιές για -κυρίως- δυνατούς -αλλά και μη- λύτες, όπως λένε στα σταυρόλεξα.

Το καλωσόρισμα της GlaDOS με τη φωνή της Ellen McLain ήταν σίγουρα μια ένεση νοσταλγίας, αν και δεν συναντά τα υψηλά standards της σειράς, όπως αποδείχθηκε στην πορεία, μιας και στις περίπου 15 ώρες που θα σας πάρει να τερματιστεί το παιχνίδι, οι ατάκες ανακυκλώνονται και σε σημεία μοιάζουν αρκετά επιτηδευμένες. Περισσότερο σαν fan service και στοιχείο που έπρεπε να μπει και να θυμίζει το ύφος της σειράς, παρά σαν κάτι που μου έκανε να ξεσπώ συνεχώς σε γέλια, όπως στο κανονικό Portal. Στο παιχνίδι, λοιπόν, λαμβάνουμε το ρόλο ενός εργάτη της Aperture Laboratories, του οποίου η δουλειά είναι να διασφαλίσει την ασφαλή διέλευση των αμαξιδίων και των εργαζόμενων του εργαστηρίου, κατασκευάζοντας γέφυρες. Αυτό είναι όλο κι όλο το story του παιχνιδιού, σε περίπτωση που περιμένατε κάποια έστω αξιότιμη προσθήκη στο lore της σειράς. Τουλάχιστον θα την ήθελα προσωπικά μιας και μόνο έξτρα πόντους θα έδινε στην εργολαβία αυτή της Valve. 

Οι πίστες χωρίζονται σε δωμάτια, όπου στο καθένα υπάρχουν αραδιασμένα μερικά σημεία όπου μπορείτε να ξεκινήσετε να στήνετε τις γέφυρες σας, οπότε ήδη εδώ υπάρχει μια είδους βοήθεια. Υπάρχουν πληθώρα τρόποι και δίνονται επίσης αρκετά εργαλεία, ώστε να φέρετε εις πέρας ένα επίπεδο και μόνο η φαντασία και η ευστροφία σας είναι το ταβάνι που σας σταματά. Διαλέγετε τα υλικά που θα κατασκευαστεί η γέφυρα είτε αυτή είναι αψιδωτή, κρεμαστή και αν θα βάλετε επιπλέον σκυρόδεμα, αν θα προσθέσετε κάποια ράμπα ή αν θα την ενισχύσετε με σκαλωσιές.

Και εδώ θα πρέπει η δημιουργικότητα σας να έρθει σε εγρήγορση καθώς υπάρχουν μερικά παραδείγματα -στο εγχειρίδιο υπαλλήλου της Aperture- για το πως θα ενισχύσετε τις γέφυρες, αλλά μετά από ένα σημείο, όπου η δυσκολία ανεβαίνει και τα portals περιπλέκουν την κατάσταση, θα χρειαστεί να συνδυάσετε και να τα προσαρμόσετε στις εκάστοτε ανάγκες. Να πω πως χρειάστηκαν μερικές πίστες μέχρι να συνηθίσω τη φιλοσοφία του μιας και στην αρχή το παιχνίδι σου δίνει την εντύπωση πως χρειάζεται πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Ευτυχώς όχι. Τουλάχιστον αν θέλετε να περνάτε ένα αμαξίδιο τη φορά μιας και για να υποστηρίξετε περισσότερα αμαξίδια τότε η δυσκολία αυξάνεται κατακόρυφα και οι σπαζοκεφαλιές θα σας κάνουν να ιδρώσετε. Καλή τύχη στους completionists!

Όσον αφορά το χειρισμό του εκεί θα έλεγα πως συνάντησα μερικά θέματα, τουλάχιστον όσον αφορά την ακριβέστερη τοποθέτηση των υλικών. Χρειαζόταν αρκετές επανατοποθετήσεις, μερικά undo -καλό που υπάρχει σαν gameplay επιλογή- για να στήσω όπως ήθελα τις γέφυρες. Το παιχνίδι σας αφήνει να τεστάρετε ανά πάσα ώρα και στιγμή τις κατασκευές σας πατώντας το ‘test’ κουμπί και έτσι γίνεται να προσομοίωση του πόσο γερή είναι. Αν η γέφυρα σας είναι ασταθής ή δεν μπορεί να αντέξει το φορτίο τότε αυτή στην προσομοίωση θα πέσει ή θα κοκκινίζει στα αδύναμα σημεία, επομένως θα πρέπει να γίνουν τροποποιήσεις. Βέβαια, μια γέφυρα δεν χτίζεται τσάμπα και με κάθε υλικό ο μετρητής των χρημάτων στο πάνω μέρος αυξάνεται.

Όσο πιο φτηνή και αποδοτική είναι η γέφυρα, τόσο καλύτερο για τη βαθμολογία που θα δοθεί από τον «εργοδότη» σας. Η ευχαρίστηση του να βλέπεις να περνούν τα αμαξίδια της Aperture με επιτυχία μέσα από τα Portals σίγουρα υπάρχει για ένα σημαντικό ποσοστό του παιχνιδιού, όμως μετά από ένα σημείο οι μηχανισμοί του παύουν να ανανεώνονται και προς το τέλος θα πρέπει να παίξετε πολύ με το ποντίκι και την ακρίβεια του πως θα τοποθετείται την κάθε ράμπα ή την κάθε σκαλωσιά. Δυστυχώς, σε αυτό το σημείο τα physics του δεν είναι στα ίδια επίπεδα με τα παιχνίδια της Valve και αυτό λειτουργεί σαν τροχοπέδη στην εμπειρία. Αυτό σημαίνει ότι η αίσθηση της ολοκλήρωσης εξαφανίζεται όταν τα physics σε σημεία δεν αποδίδουν στο αναμενόμενο και έχεις υπόψιν και αυτό το εμπόδιο.

Το όλο αποτέλεσμα του όμως καταλήγει να είναι γλυκό και σε αυτό οφείλει πολλά στο Portal εικαστικό του. Αν και απλοϊκό, το σύμπαν που εμπνεύστηκε η Valve με τα λευκά αποστειρωμένα εργαστήρια της Aperture επανέρχεται στην οθόνη, με τα χρωματιστά portals, τα testing cubes, τα χαριτωμένα αλλά και δολοφονικά ρομποτάκια, να αποτελούν ένα ακόμη νοσταλγικό κομμάτι του τίτλου, που αναμενόμενα θα τραβήξει τους fans της σειράς.