Η εποχή που το Έβερεστ ήταν βυθισμένο κάτω από έναν χαμένο ωκεανό

Το όρος Έβερεστ είναι σήμερα το υψηλότερο σημείο της ξηράς, όμως τα πετρώματα που σχηματίζουν την κορυφή του δημιουργήθηκαν σε θαλάσσιο περιβάλλον, πολύ πριν σχηματιστούν τα Ιμαλάια. Γεωλογικές έρευνες δείχνουν ότι η περιοχή καλυπτόταν από τον ωκεανό της Τηθύος, έναν εκτεταμένο ρηχό ωκεανό που υπήρχε ανάμεσα στην ινδική και την ευρασιατική ήπειρο.

Κατά την παλαιοζωική εποχή, στον πυθμένα αυτού του ωκεανού συσσωρεύονταν ιζήματα από άμμο, λάσπη και ασβεστολιθικά κελύφη θαλάσσιων οργανισμών. Με την πάροδο εκατομμυρίων ετών, τα στρώματα αυτά συμπιέστηκαν και μετατράπηκαν σε ασβεστόλιθο και δολομίτη, πετρώματα που εντοπίζονται σήμερα στην κορυφή του Έβερεστ και περιέχουν απολιθώματα θαλάσσιας ζωής.

Η ανύψωση ξεκίνησε πριν από περίπου πενήντα εκατομμύρια χρόνια, όταν η ινδική λιθοσφαιρική πλάκα κινήθηκε βόρεια και συγκρούστηκε με την ευρασιατική. Η σύγκρουση οδήγησε στο κλείσιμο του ωκεανού της Τηθύος και στην έντονη παραμόρφωση του φλοιού της Γης. Τα θαλάσσια ιζηματογενή πετρώματα συμπιέστηκαν με αποτέλεσμα να σχηματιστεί η οροσειρά των Ιμαλαΐων.

Το Έβερεστ συνεχίζει να ανυψώνεται με αργό ρυθμό και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο οι κινήσεις των τεκτονικών πλακών μπορούν να μετατρέψουν έναν αρχαίο βυθό στο υψηλότερο σημείο του πλανήτη.