Οι 7 ιαπωνικές πρακτικές που βοηθούν να ξεφύγουμε από την αναβλητικότητα

Η ιαπωνική κουλτούρα έχει χτίσει μια ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από τη σταθερή, ήρεμη προσωπική εξέλιξη, αυτήν χωρίς “μαγικά” κίνητρα, χωρίς πίεση και χωρίς ενοχές. Τα τελευταία χρόνια, επτά παραδοσιακές έννοιες έχουν γίνει viral επειδή προσφέρουν κάτι πιο ρεαλιστικό. Έναν τρόπο να αποκτήσουμε πειθαρχία που δεν μας εξουθενώνει. Η λογική πίσω από όλες τις “τεχνικές” είναι κοινή. Όταν ευθυγραμμίζονται η σκέψη, οι συνήθειες και ο σκοπός μας, η δράση σταματά να μοιάζει με μάχη.

Η αρχή γίνεται με το Kaizen και η λογική του εξηγεί ότι η συνεχής βελτίωση μέσα από μικρά βήματα, ένα λεπτό δουλειάς, λίγη τάξη στο γραφείο, μια μικρή ενέργεια που δεν μας κουράζει, αρκεί για να σπάσει η εσωτερική αντίσταση. Μόλις γίνει η αρχή, το μυαλό μπαίνει σε κίνηση και η συνέχεια έρχεται πιο εύκολα.

Στο ίδιο πλαίσιο έρχεται και το Ikigai, η ανάγκη να συνδέουμε τις υποχρεώσεις με έναν λόγο που έχει νόημα για μας. Όταν αυτό που κάνουμε δεν είναι απλώς “πρέπει”, αλλά μέρος ενός μεγαλύτερου στόχου ή μιας ζωής όπως τη φανταζόμαστε, το κίνητρο δεν χρειάζεται να το πιέσουμε γιατί έρχεται από μόνο του. Ακόμη και μια μικρή συνήθεια, όταν αποκτήσει προσωπικό νόημα, γίνεται πιο εύκολη.

Η τρίτη είναι το Shinrin-yoku, που στηρίζεται σε μικρές, συνειδητές βόλτες στη φύση και θυμίζει ότι λίγα λεπτά σε εξωτερικό χώρο μπορούν να καθαρίσουν το μυαλό. Το να βγούμε για μια μικρή βόλτα, να αλλάξουμε εικόνες και αέρα, μειώνει την πίεση και κάνει πιο εύκολο το ξεκίνημα μιας δουλειάς που πριν έμοιαζε αδύνατο να ξεκινήσουμε.

Μετά έρχεται το Kakeibo που προτείνει γραπτή οργάνωση, καθώς όταν καταγράφουμε καθαρά αυτά που έχουμε να κάνουμε, η πνευματική θολούρα που τροφοδοτεί την αναβλητικότητα πέφτει. Το μυαλό σταματά να προσπαθεί να κρατήσει τα πάντα ταυτόχρονα και ξαφνικά η μέρα μοιάζει πιο διαχειρίσιμη και όχι χαοτική.

Αντίστοιχα, το Shoshin (η στάση του αρχάριου) μας λέει να αφήνουμε για λίγο την τελειομανία στην άκρη. Όταν προσεγγίζουμε κάτι σαν να είναι η πρώτη φορά, με περιέργεια αντί για φόβο λάθους, το άγχος μειώνεται και το ξεκίνημα δεν φαίνεται βουνό.

Το Zanshin, από την άλλη, μιλά για ήρεμη συγκέντρωση μέχρι το τέλος μιας δράσης. Είναι αυτή η σταθερή παρουσία που μας κρατάει μέσα στη δουλειά, ώστε να μην διακόπτουμε και να μη χρειάζεται να κάνουμε συνεχώς επανεκκίνηση.

Τέλος, το Hara hachi bu, που παρότι ξεκίνησε ως κανόνας για τη διατροφή, λειτουργεί ιδανικά και στην παραγωγικότητα και μας λέει να μην φορτώνουμε τον εαυτό μας με περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να αντέξουμε μακροπρόθεσμα. Όταν δεσμευόμαστε μόνο σε αυτά που μπορούμε πραγματικά να συντηρήσουμε, η πειθαρχία δεν καταρρέει μετά από λίγες μέρες αλλά σταθεροποιείται.

Όλα αυτά είναι, φυσικά, μικρές αλλαγές νοοτροπίας που κάνουν την παραγωγικότητα να είναι λιγότερο αγγαρεία και περισσότερο φυσική συνέχεια της ημέρας μας.