Ο σπουδαίος Γάλλος σκηνοθέτης Jean Renoir είχε πει κάποτε πως κάθε σκηνοθέτης κάνει μόνο μια ταινία στη ζωή του. Και μετά την κάνει κομματάκια και την ξανακάνει. Ξανά και ξανά. Δεν είμαι σίγουρος ότι η δήλωση αυτή έχει καθολική ισχύ, αλλά σίγουρα ταιριάζει σε εκείνο το -σπάνιο- είδος καλλιτεχνών που αντλούν έμπνευση μόνο από μέσα τους και υπηρετούν μια καθαρά εσωτερική παρόρμηση, από την οποία φαίνονται ανίκανοι να μπορούν να διαφύγουν.  Ένας τέτοιος, ίσως και ο μοναδικός στον εμπορικό χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, είναι ο Fumito Ueda. Και το νέο του παιχνίδι, πάλι με έναν απελπιστικά μεγάλο κύκλο ανάπτυξης, μοιάζει ταυτόχρονα οικείο και φρέσκο. Το gen Atlas μπορεί να ανήκει τυπικά στο είδος της επιστημονικής φαντασίας λόγω των ρομπότ, αλλά, στην ουσία του, φαίνεται να είναι ακόμα ένα παιχνίδι του Ueda, με τα αχανή, επιβλητικά τοπία, τις μελαγχολικές γιγαντιαίες φιγούρες που έρχονται σε αντιπαραβολή με την μικρότητα του χαρακτήρα μας και την ανάγκη για σύνδεση σε έναν μοναχικό κόσμο. Σαν παραλλαγή του ίδιου θέματος, των ίδιων εικόνων, σαν παιδιά της ίδιας εσωτερικής αγωνίας που καθοδηγεί κάθε δημιουργία του.