Είδα που λέτε το One Battle After Another όσο ταξίδευα προς το Λος Άντζελες και θέλω να γράψω κάτι γι'αυτό που βίωσα, διότι αν δεν το κάνω, θα γίνει κάτι πολύ κακό μέσα μου. Ξεκινάω ψύχραιμα: Τι έπος μαγειρεψες ρε Anderson; Τι φρέσκο, αλήτικο και πηγαίο στήσιμο είχε το μοντάζ σου; 

Η ταινία είναι ένα καλοστημένο, πανεμορφο χάος. Δε σας κρύβω πως σε κάποια φάση είπα "τι βλέπω θεέ μου; Βοήθα με να ακολουθήσω!". Επιπροσθέτως, το πώς στήθηκε η ταινία πάνω στη μουσική, λες και βλέπεις ένα αλλόκοτο βιντεοκλίπ, με τρέλανε.

Εκτιμώ, επίσης, το ότι δεν προσπαθεί να είναι στυλιζαρισμένη, δεν προσπαθεί να δείξει παρανοϊκή γιατί έτσι έπρεπε. Η ταινία είναι κανονικά και φυσικά, παρανοϊκή και θεόμουρλη. Ο τρόπος που καυτηριάζει τα κοινωνικοπολιτικά και τις παθήσεις του δυτικού κόσμου, είναι απολαυστικός και μεθυστικός! Ερμηνείες, πλάνα και μια ροή για φίλημα. Υπέροχο! Απλά υπέροχο!

ΥΓ: Τεράστιος Sean Penn!