Wolfenstein II: The New Colossus Review

Είτε το καταλαβαίνουμε, είτε όχι, ο ρυθμός, η ροή, το «pacing», μιας ιστορίας είναι ο σημαντικότερος παράγοντας στην απόλαυση αυτής. Μέσω αυτού, μια μέτρια ιστορία μπορεί να αναδειχθεί σε κάτι καλύτερο ή αντίθετα, μια ωραία πλοκή να σε κουράσει και να μην βλέπεις την ώρα και την στιγμή που θα βγεις από την αίθουσα του κινηματογράφου. Φυσικά, αυτό δεν περιορίζεται μόνο στις ταινίες. Είναι μια ευρύτερη έννοια που έχει εφαρμογή σε κάθε μορφής αφήγησης μιας ιστορίας, στο τρέξιμο, αλλά και στον γενικότερο τρόπο ζωής. Πρέπει να υπάρχουν εναλλαγές γρήγορων και αργών ρυθμών, σε συγκεκριμένες αναλογίες και με μια σταδιακή κλιμάκωση, πράγμα που απαιτεί μια καλλιτεχνική δεξιοτεχνία, η οποία δεν μετριέται εύκολα με ξερές μαθηματικές εξισώσεις. Και εδώ είναι που το νέο Wolfenstein με άφησε ελαφρώς πικραμένο.

Το Wolfenstein II: The New Colossus, λοιπόν, για να ξεμπερδεύουμε γρήγορα-γρήγορα με τα τυπικά και να περάσουμε στο υπόλοιπο review, αποτελεί την συνέχεια του πρόσφατου reboot της σειράς Wolfenstein που έγινε με το The New Order το 2014 και επεκτάθηκε με το standalone prequel αυτού, The Old Blood, το 2015. Για μια ακόμη φορά πίσω από το τιμόνι ανάπτυξης είναι η σουηδική MachineGames και κυκλοφορεί για ηλεκτρονικούς υπολογιστές με λειτουργικό Windows, τις κονσόλες PlayStation 4 και Xbox One (εννοείται και για τις αναβαθμισμένες εκδόσεις αυτών), ενώ προς μεγάλη έκπληξη αρκετού κόσμου, θα το δούμε και στο Nintendo Switch κάποια στιγμή τον επόμενο χρόνο.

Το The New Colossus ξεκινά ακριβώς μετά τα γεγονότα του The New Order. Δευτερόλεπτα πριν την καταστροφή του Deathshead's Fortress, οι Kreisau Circle, μέλη της αντιστασιακής ομάδας που αντεπιτίθενται στο ναζιστικό καθεστώς, σώζουν τον πρωταγωνιστή μας, William Joseph “B.J.” Blazkowicz, ο οποίος επιζεί αλλά σε κρίσιμη κατάσταση. Πέντε μήνες αργότερα, σωματικά ταλαιπωρημένος, ξυπνά από κόμμα κατά την διάρκεια μιας επίθεσης της Frau Engel (η κύρια αντίπαλος του παιχνιδιού) στο υπόβρύχιο-κέντρο δράσης της επανάστασης, το Eva's Hammer. Πολλά έχουν αλλάξει, αν και ο κύριος στόχος είναι ακόμα ο ίδιος, οι στενές επαφές τρίτου τύπου μεταξύ ναζιστών στρατιωτών και κάθε είδους σφαίρα ή πυρομαχικού που μπορούν να «φτύσουν» τα όπλα του «Terror Billy».

Αυτή την φορά, θα επιστρατεύσουν την βοήθεια της Αφροαμερικανίδας Grace Walker και της American Resistance ώστε να ξεκινήσουν την Δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση. Κατά την διάρκεια των γεγονότων της κύριας ιστορίας θα συναντήσουμε και θα συναναστραφούμε με παλιούς και νέους χαρακτήρες ενώ ταυτόχρονα -κυρίως μέσω flashbacks- θα πάρουμε μια δυνατή γεύση από τα παιδικά χρόνια και το παρελθόν του πρωταγωνιστή. Τα βασικά υλικά του The New Colossus είναι το δράμα, υπήρχαν σημεία όπου σχεδόν δάκρυσα, πράγμα που δεν το περίμενα ποτέ από ένα Wolfenstein παιχνίδι, και το χιούμορ, το οποίο αρκετές φορές δεν είναι μόνο πετυχημένο, αλλά και με πολύ καλό timing, ώστε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα όταν έχει γίνει πολύ σοβαρή.

Το δομικό αυτό κατασκεύασμα δένεται με αρκετές δόσεις «τυριού» και μεγάλης διάρκειας -τουλάχιστον για αυτή την κατηγορία παιχνιδιών- και ποιότητας pre-rendered cutscenes. Τα διαλείμματα για την αφήγηση της ιστορίας αυτά καθ’ αυτά τα λάτρεψα. Το πρόβλημα μου βρίσκεται στην αναλογία cutscenes και gameplay κομματιών, ειδικά στο πρώτο μισό του παιχνιδιού, αφού υπήρξαν φορές που αποτελούσα απλό παρατηρητή για δύο και τρεις φορές περισσότερη ώρα από ότι είχα στο κάτω μέρος της οθόνης μου δύο όπλα και στο κέντρο αυτής ρομπότ ή/και ναζιστές. Σε οποιοδήποτε άλλο shooter πρώτου προσώπου μπορεί να μην με ενοχλούσε στον ίδιο βαθμό, αλλά σε ένα Wolfenstein, με fast paced χαρακτήρα, αυτές οι μεγάλες «παικτικές» παύσεις έχουν ως αποτέλεσμα την ανάγκη μιας πεντάλεπτης περίπου «προθέρμανσης» κάθε φορά που παίρνεις τον έλεγχο.

Η δράση εκτυλίσσεται κυρίως σε στενούς διαδρόμους και μεγάλες αρένες γεμάτες εχθρούς, ντυμένες με ωραίες υφές (αν δεν κάτσεις να τις κοιτάξεις από πάρα πολύ κοντά), όμως σε αντίθεση με το The New Order, τις περισσότερες περιπτώσεις τοποθεσιών ή θα τις έχετε δει σε άλλα παιχνίδια (για παράδειγμα τα περιβάλλοντα στην Αφροδίτη θυμίζουν αρκετά τον Άρη του πρόσφατου reboot του Doom) ή δεν θα είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτες. Κλείνοντας, το τέλος της ιστορίας με άφησε ελαφρώς ανικανοποίητο με ένα βεβιασμένο επίλογο και την απουσία της απαραίτητης κορύφωσης σε επίπεδο gameplay. Αν και σε γενικές γραμμές το The New Colossus προσπαθεί να κάνει μερικά νέα πραγματάκια, μιλάμε για μια εμπειρία αρκετά παρόμοια με αυτήν που είχαμε στο The New Order. Η βέλτιστη επιλογή είναι η χρήση δύο όπλων ταυτόχρονα, η ζωή δεν αναπληρώνεται ολόκληρη και η στασιμότητα ισοδυναμεί με θάνατο.

Οι περισσότερες προσεγγίσεις ξεκινούν ως stealth, με στόχο να εξουδετερώσουμε τους Commanders πριν προλάβουν αυτοί να καλέσουν ενισχύσεις. Όπως και στο πρώτο παιχνίδι του reboot, τα περισσότερα από τα -ευτυχώς προαιρετικά- stealth κομμάτια τα απέφυγα και προτίμησα μια run and gun προσέγγιση που πιστεύω ότι αρμόζει περισσότερο στον χαρακτήρα της σειράς. Ανάλογα με τον τρόπο παιξίματος που επιλέγουμε, ξεκλειδώνονται μερικά passive bonuses (Perks), με την ολοκλήρωση κάποιων προϋποθέσεων (για παράδειγμα σκοτώνοντας αρκετούς εχθρούς με stealth takedowns ανεβάζουμε την ταχύτητα με την οποία προχωράμε όταν είμαστε σε crouch στάση). Οι προσθήκες νέων όπλων είναι ελάχιστες, αν και συνεχίζουν να δίνουν ικανοποιητικό feedback με τον ακουστικό και οπτικό τους τομέα κατά την διάρκεια της χρήσης.

Περίπου στην μέση του παιχνιδιού, σε ένα κομβικό σημείο της ιστορίας, καλούμαστε να κάνουμε μια επιλογή ανάμεσα σε τρία «Contraptions» (Ram Shackles, Battle Walker, Constrictor Harness), μηχανικά εξωσκελετικά βοηθήματα, το καθένα από τα οποία δίνει στον Blazkowicz την ικανότητα να κινείται διαφορετικά στο περιβάλλον κατά την διάρκεια της μάχης και όχι μόνο. Με τα Ram Shackles γίνεται ένας πολιορκητικός κριός όταν τρέχει και μπορεί να καταστρέψει μερικά προεπιλεγμένα καλύματα αεραγωγών ή τους εχθρούς του. Το Battle Walker αποτελείται από ένα σύστημα πτυσσόμενων μηχανικών ποδιών που του επιτρέπει να φτάνει σε ψηλότερα μέρη και να κρύβεται πίσω από ψηλότερη κάλυψη.

Τέλος, το Constrictor Harness εξαναγκάζει το σώμα του πρωταγωνιστή σε ένα αφύσικο «μάζεμα» δίνοντάς του έτσι πρόσβαση σε πολύ χαμηλού ύψους χώρους. Με την επίτευξη κάποιων αποστολών μετά το τέλος του βασικού παιχνιδιού μπορούν να γίνουν διαθέσιμα και τα τρία. Οι νέοι μηχανισμοί θα μπορούσαν να προσδίδουν μεγαλύτερη ποικιλία στο gameplay αν τους υποστήριζε σε μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο βαθμό το level design. Ως προαιρετική ασχολία, εκτός των αρκετών σε αριθμό και ποικιλία collectables, είναι διαθέσιμες οι αποστολές εξουδετέρωσης των «Übercommander», που πρακτικά πρόκειται για ένα ανεπίσημο replay προηγούμενων αποστολών με ελαφρώς περισσότερους εχθρούς και δυνατότερους Commanders. Υπεύθυνοι για την μουσική του The New Colossus είναι οι Martin Stig Andersen (Limbo, Inside) και ο συνθέτης τον οποίο έχει ερωτευτεί (αν όχι, θα έπρεπε) η βιομηχανιά των βιντεοπαιχνιδιών, Mick Gordon (υπεύθυνος για την μουσική επένδυση των Killer Instict, του Doom, του The New Order, του Doom, του The Old Blood, του Doom, του Prey, του Doom, του DOOM και του Doom). Κρατάει τον χαρακτήρα που θα περίμενε κανείς από ένα alternate 1960, επηρεασμένο από την παγκόσμια κυριαρχία της Γερμανίας μετά την νίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά με ένα ελαφρύ θράσος καταφέρνει να θυμίσει λίγο την προηγούμενη δουλειά του Mick Gordon με τους βιομηχανικούς ήχους του Doom κατά την διάρκεια της μάχης. Τέλος, το voice acting είναι -κατά κύριο λόγο- πολύ ανώτερο του μετρίου και τα όπλα ακούγονται ικανοποιητικά.

Και ας περάσουμε στον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού και πιο συγκεκριμένα, στην έκδοση για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το The New Colossus, με λίγη τύχη και μαθαίνοντας τα τερτίπια του, δηλαδή να μην τολμήσεις να κάνεις Alt-Tab ή να ανοίξεις το Steam Overlay, όλα θα κυλήσουν ομαλά. Βέβαια, περίπου μία στις τρεις φορές απλά θα φας ένα ανεξήγητο, ξεγυρισμένο error κατά την εκκίνηση του παιχνιδιού. Οι επιλογές που δίνονται στα settings έχουν ικανοποιητικό εύρος και πιστεύω πως θα καλύψουν και τους πιο απαιτητικούς. Στα υπόλοιπα θέματα που είναι τα ίδια σε όλες τις πλατφόρμες κυκλοφορίας, η Τεχνητή Νοημοσύνη των εχθρών περνάει μετά βίας την βάση και το lip-syncing είναι αρκετά καλό στις pre-rendered σκηνές, με το real time να απογοητεύει ελαφρώς στις περισσότερες περιπτώσεις.