Apotheon - Review

Τα παιχνίδια με θέμα την Ελληνική Μυθολογία πάντα έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά και στην προτίμηση των Ελλήνων παικτών και όχι μόνο. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται τον τελευταίο καιρό και στον κινηματογράφο, με έναν κυκεώνα νέων κυκλοφοριών από ταινίες αυτής της θεματολογίας. Παιχνίδια όπως το God Of War και το Age Of Mythology, έβαλαν τους Θεούς του Ολύμπου σε κάθε σπίτι ανά την υφήλιο. Έτσι και το Apotheon, ήρθε για αφήσει και αυτό το στίγμα του στην gaming κοινότητα, μιας και ασχολείται αποκλειστικά με την αρχαίας μας ιστορία.

Το Apotheon, λοιπόν, μια δημιουργία της Alien Trap που παλαιότερα μας είχε προσφέρει τα Nexuiz και Capsized, είναι ένα 2D Platformer RPG που χρησιμοποιεί ένα μοναδικό εικαστικό, που βασίζεται στην αρχαία ελληνική κεραμική. Εμείς αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Νικάνδρεου, ενός πολεμιστή που ξεκινάει την ανάβασή του στον Όλυμπο, παλεύοντας με τις δυνάμεις από το Πάνθεον των Θεών, για να σώσει την ανθρωπότητα. Οι Θεοί του Ολύμπου έχουν εγκαταλείψει την ανθρωπότητα, αφήνοντάς την να χαθεί χωρίς την καλοσύνη τους. Έτσι ο Έλληνας πολεμιστής σκοτώνοντας σταδιακά έναν-έναν τους Θεούς, λαμβάνει τις δυνάμεις τους, έτσι ώστε να μπορέσει να φτάσει και να αντιμετωπίσει τον Δια, ο οποίος έχει χαθεί στην παραφροσύνη. Η ιστορία του Apotheon, φυσικά και είναι επηρεασμένη σε έναν μεγάλο βαθμό από τη σειρά God Of War, αν και αυτό δεν είναι κάτι το ιδιαίτερα κακό, αν αναλογιστούμε ότι μετά τους τίτλους τέλους σου μένει μια ευχάριστη γεύση.

Στο gameplay, το Apotheon τα πηγαίνει μια χαρά με γνωστούς μηχανισμούς για 2D platformer, που δεν ξενίζουν, ούτε ενοχλούν, όποτε δύσκολα θα αποθαρρύνουν κάποιον ώστε να μην ασχοληθεί με τον τίτλο. Όλα καλά μέχρι εδώ. Το πρόβλημα αρχίζει στο RPG στοιχείο του τίτλου, το όποιο στην ουσία είναι ανύπαρκτο. Ενώ κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού βρίσκουμε μια πλειάδα από όπλα και αντικείμενα, όπως σπαθιά, ασπίδες, τσεκούρια, δόρατα και τόξα, οι φορές που θα αλλάξετε όπλο είναι ελάχιστες.

Τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται αυτόματα, καθώς μετά από μερικές επιθέσεις το κάθε όπλο αχρηστεύεται (σπάει) με αποτέλεσμα να συνεχίζετε με το επόμενο. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που θα χρειαστεί να αλλάξετε όπλο, είναι μόνο όταν θα πρέπει να πετύχετε κάποιο μακρινό στόχο, π.χ. για να ανοίξει μια πόρτα. Κατά τα άλλα, σχεδόν πάντα θα χρησιμοποιείτε τα βασικά όπλα. Πολύ φτωχός είναι επίσης και ο εξοπλισμός του παίκτη, με αυτό να συνεπάγεται πως ποτέ δε θα ασχοληθείτε με το customization του χαρακτήρα, καθώς το κάθε κομμάτι της πανοπλίας τοποθετείται αυτόματα όταν το βρείτε και στην ουσία είναι μια αναβάθμιση του προηγούμενου.

Στα θετικά στοιχεία του παιχνιδιού προστίθεται η εξερεύνηση, καθώς υπάρχουν πολλές μυστικές πόρτες να ανακαλύψετε που μέσα τους κρύβουν διάφορα Loot Chests, που σας ανταμείβουν, είτε με σπάνια όπλα, είτε με σπάνια αντικείμενα. Όμορφα επίσης είναι και τα περιβάλλοντα, που εναλλάσσονται μεταξύ πόλεων, βουνών και θάλασσας, όπως αρμόζει σε ένα παιχνίδι που διαδραματίζεται στην αρχαία Ελλάδα. Το μόνο αρνητικό στον οπτικό τομέα, εντοπίζεται στα μοντέλα, στην εμφάνιση δηλαδή των Θεών οι οποίοι ουσιαστικά όλοι δείχνουν ίδιοι, με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια της μάχης το μόνο που φανερώνει την ταυτότητα του εκάστοτε Θεού, είναι το όνομα στην μπάρα υγείας του. Φτωχή, επίσης, είναι και η ποικιλία των απλών εχθρών του παιχνιδιού, οι οποίοι ανακυκλώνονται αρκετά. Παρόλα αυτά, όλοι οι Θεοί είναι παρόντες, αλλά και άλλοι γνωστοί ήρωες της Ελληνικής μυθολογίας, όπως ο Διομήδης.

Η μουσική επένδυση του τίτλου είναι πολύ όμορφη και δένει σωστά με το υπόλοιπο αποτέλεσμα. Αξίζει να σημειώσουμε πως την μουσική του Apotheon την έχει γράψει ένας συμπατριώτης μας, ο Μάριος Αριστόπουλος, οπότε προστίθεται ακόμα ένας θετικός πόντος στον τίτλο. Υπάρχει επίσης και multiplayer κομμάτι, στο οποίο μπορείτε να αντιμετωπίζετε άλλους παίκτες, είτε σε αρένα, είτε σε διάφορα περιβάλλοντα του παιχνιδιού.