Get Even Review

Η κρίση ταυτότητας, που αναφέρεται και στον υπότιτλο του άρθρου, χαρακτηρίζει το Get Even της The Farm 51. Μία κρίση ταυτότητας, τόσο και για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή Cole Black, όσο και για το σε ποια κατηγορία ανήκει το παιχνίδι. Ξεκινώντας, το παιχνίδι βρίσκει τον Black σε άγνοια, δε γνωρίζει πως βρέθηκε ξαφνικά στο εγκαταλελειμμένο κτήριο παρά μόνο πως πρέπει να σώσει μία κοπέλα θύμα απαγωγής που βρίσκεται μέσα σε αυτό. Η εισαγωγή κλείνει με σίγουρα όχι το επιθυμητό αποτέλεσμα και ακολουθεί η πρώτη μεγάλη αποκάλυψη.

Ο Black δεν εκτελούσε πραγματική αποστολή παρά μόνο μία εξομοίωση αυτής κάνοντας χρήση τεχνολογίας εικονικής πραγματικότητας. Αυτό πληροφορούμαστε από τον Red, το μοναδικό καθοδηγητή μας σε όλο το παιχνίδι ο οποίος φαίνεται να είναι και ο δημιουργός του προγράμματος αποκατάστασης στο ψυχιατρικό άσυλο που βρισκόμαστε. Το νόημα του προγράμματος είναι πως με τη χρήση VR Headset οι μιλιταριστικού παρελθόντος τρόφιμοι αναβιώνουν μνήμες που τους προκάλεσαν μετατραυματικό στρες σε μία προσπάθεια να τις αποδεχθούν και να συμβιβαστούν με αυτές.

Ο τίτλος χωρίζεται έτσι απευθείας σε δύο διαφορετικούς τρόπους παιξίματος. Στο κομμάτι των αποστολών επικρατεί μία black ops χαρακτήρα ατμόσφαιρα χρησιμοποιώντας FPS και stealth μηχανισμούς για να προχωρήσουμε και να ανασύρουμε τις καταπιεσμένες αναμνήσεις του Black, ενώ το κομμάτι του ασύλου έχει survival horror αισθητική, παρόμοια με αυτήν των Condemned και της σειράς ταινιών Saw. Συνδετικός κρίκος αυτών των δύο είναι το κομμάτι της εξερεύνησης που απαιτείται για να ανακαλύψουμε στοιχεία που μας βοηθούν να ξεδιπλώσουμε τον μίτο που αποτελεί το μνημονικό του πρωταγωνιστή, να μάθουμε την ιστορία του ασύλου και των υπολοίπων τροφίμων του καθώς και για να λύσουμε γρίφους που μας επιτρέπουν να συνεχίσουμε.

Σύμμαχος μας σε αυτή τη διαδικασία είναι το κινητό μας με το οποίο θα σκανάρουμε στοιχεία για να πάρουμε πολύτιμες πληροφορίες και θα κάνουμε χρήση υπέρυθρων, φακού και χάρτη για να να διορθώσουμε glitches στο σύστημα και να γίνει η διαδρομή μας πιο εύκολη. Στη συχνή χρήση νέας τεχνολογίας μέσα στο παιχνίδι έρχεται να προστεθεί και η χρήση του corner gun, μιας συσκευής που προσαρμόζεται σε όλα τα όπλα και δίνει τη δυνατότητα στον παίκτη να πυροβολήσει υπό ορθή γωνία στοχεύοντας μέσα από την κάμερα του κινητού.

Ο συνδυασμός μάχης, stealth προσέγγισης και εξερεύνησης θα περίμενε κανείς πως θα δημιουργούσε έναν ικανοποιητικό ως προς το gameplay τίτλο αλλά τα πράγματα δυστυχώς δεν είναι έτσι. Ο Red σας παροτρύνει συνεχώς να αποφεύγετε τις συμπλοκές χρησιμοποιώντας τεχνικές κάλυψης όμως σπάνια θα επιλέξετε αυτή την οδό καθώς δείχνει να μη λειτουργεί. Οι αντίπαλοι θα σας ανακαλύπτουν παρότι θα βρίσκεστε εκτός του οπτικού τους πεδίου σύμφωνα με το ραντάρ/ χάρτη σας και σε συνάρτηση με την απαιτούμενη εύρεση στοιχείων σε μέρη πού βρίσκονται εχθροί η μάχη πριν την εξερεύνηση αποτελεί μονόδρομο.

Οι μάχες έχουν και αυτές καθαρά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα χωρίς να παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερη πρόκληση αναιρώντας έτσι την όποια αναγκαιότητα χρήσης του νεωτερισμού του corner gun, το οποίο καταλήγει να εξυπηρετεί περισσότερο το σενάριο παρά το ίδιο το gameplay.

Το κομμάτι της εξερεύνησης συνεχίζει και αυτό το άνευρο μοτίβο των προαναφερθέντων τρόπων παιχνιδιού και δείχνει να χάνει στις λεπτομέρειες. Η χρήση τριών διαφορετικών πλήκτρων για να διαβάσουμε ένα απλό έγγραφο μπερδεύει και προκαλεί δυσαρέσκεια παρά ικανοποίηση. Περισσότερο με απογοήτευσε ο τρόπος με τον οποίο σκανάρουμε ένα στοιχείο στο παιχνίδι καθώς χρειάζεται μόνο ένα στιγμιαίο πάτημα του πλήκτρου για να ενεργοποιηθεί και να ολοκληρωθεί το scan αντί να για συνεχόμενο πάτημα αυτού, στερώντας μας έναν άκρως εθιστικό μηχανισμό. Μπορεί να ακούγεται αστείο αλλά όσοι έχουν νιώσει τον εθισμό της διαδικασίας του scanning παίζοντας Metroid Prime και αποκαλύπτοντας legendary items στο Diablo νομίζω καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Στον τεχνικό τομέα ο χειρισμός είναι ομαλός με άμεση ανταπόκριση στις εντολές και δεν παρατηρείται κάποια πτώση στο frame rate. Τα γραφικά είναι λειτουργικά και δημιουργούν την επιθυμητή ατμόσφαιρα ανάλογα με το που βρίσκεστε. Στις VR αποστολές επικρατεί το ταιριαστό με την ψυχρότητα μίας παραστρατιωτικής επιχείρησης αστικό γκρίζο και όταν σκοτώνετε κάποιον αυτός διασπάτε χωρίς να υπάρξει υποψία αίματος υπενθυμίζοντάς σας διαρκώς πως δεν αντιμετωπίζεται πραγματικούς αντιπάλους αλλά δυαδικό κώδικα.

Στο άσυλο συναντάμε πιο θερμούς χρωματισμούς με τις αποχρώσεις του καφέ να επικρατούν αναδεικνύοντας την σήψη που επικρατεί μέσα σε αυτό. Τα γραφικά εδώ θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν άριστα έναν καθαρόαιμο horror τίτλο, ενώ κρυφοκοιτώντας έναν μη προσβάσιμο διάδρομο μέσα από τα κάγκελα μιας κλειδωμένης πόρτας σκέφτηκα τους τρόμους που θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω από αυτή και αυτό ήταν αφορμή για να θυμηθώ πόσο μου έχει λείψει ένα νέο Silent Hill. Στα αρνητικά το τετριμμένο της χρήσης mannequin dolls υπάρχει και εδώ και μάλιστα σε υπερβολικό βαθμό.

Ο ήχος είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής του Get Even και αποτελεί τον τομέα όπου πραγματικά διαπρέπει! Έχει γραφτεί μία μεγαλοπρεπής ορχηστρική μουσική επένδυση για να ντύσει τον τίτλο με τα βιολιά σε πρώτο ρόλο να δημιουργούν μία βαριά, τραγική ατμοσφαίρα. Τα voice overs των ηθοποιών ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στις υψηλές προσδοκίες που δημιουργεί το σενάριο, ενώ τα ηχητικά εφέ είναι φοβερά και χρησιμοποιούνται αντί φθηνών jump scares για να σας τρομάξουν και σας κρατήσουν σε εγρήγορση, με αποκορύφωμα το άσυλο όπου η έλευση κινδύνων προμηνύεται πάντα με την κατάλληλη ηχητική συνοδεία η οποία θα σας τρομοκρατήσει και τα φρικιαστικά τραγουδάκια που “σκαρώνουν” οι τρόφιμοι θα σας κάνουν να πιστέψετε πως έχετε παγιδευτεί σε κάποιον δίσκο των Residents. Αν αποφασίσετε να ασχοληθείτε με τον τίτλο χρησιμοποιήστε ακουστικά.

Το σενάριο του παιχνιδιού χωρίς να είναι απόλυτα πρωτότυπο είναι φιλόδοξο και καλογραμμένο και μαζί με τον ήχο είναι ικανό να κρατήσει τον παίκτη μέχρι το τέλος παραβλέποντας το αδιάφορο gameplay. Κατατάσσεται περισσότερο στο είδος των κατασκοπευτικών θρίλερ αντί του horror που δημιουργεί η αρχική εντύπωση. Είναι εμφανές πως οι δημιουργοί ήθελαν πάνω απ’ όλα να παραδώσουν μία δυνατή και προσεγμένη ιστορία και όχι ένα απολαυστικό παιχνίδι.

Αυτό φανερώνεται από την γενικότερη ποιότητα του σεναρίου καθώς και από κάποιες εξαιρετικά σκηνοθετημένες σκηνές που μου έφεραν στο νου τα ονειρικά sequences του πρώτου Max Payne. Το φινάλε είναι χορταστικότατο και θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό και αναλόγως τον τρόπο παιχνιδιού εμφανίζει μικροδιαφορές με το άσχημο τέλος που θα συναντήσουν οι περισσότεροι να αποτελεί και το πιο ρεαλιστικό.